Zondag: met dochter Joske nog even op de schaats. Met sneeuw en westenwind. Haar eerste en laatste kans deze winter.

Een week natuurijs in eigen land en je hoeft niet meer op wintersport. Komt goed uit in deze recessietijd, toch? En als je dan, zoals ik, nog het geluk en het geduld hebt om het weer gaan schaatsen langzaam te kunnen opbouwen dan komt het helemaal goed. Zon op het gezicht, spieren weer gesterkt, conditie wat opgepept, frisse lucht binnen gekregen (oppassen, ik hoest nog steeds een beetje), ik kan de voorjaarsaktiviteiten weer aan, denk ik. Weg met het gekwakkel van afgelopen maanden.


