2015 late start seizoen

Hoewel onze boot half april al goed geconserveerd en ook weer glanzend uit de loods is gekomen, na deze winter bovendeks een degelijke onderhoudsbeurt te hebben ondergaan, is het echte zeilen pas laat op gang gekomen door het aanhoudende koude voorjaar. Maar het is inmiddels zover dat we Schiermonnikoog en Ameland zeilend hebben aangedaan vanuit Lauwersoog. En weer hebben genoten van het moois van het wisselwad en de weidsheid.




We zijn er klaar voor om zaterdag 30 mei aan de Voorjaarswedstrijd van de Wsv Lauwerszee te beginnen. Onze ervaren platbodembemanning, dochter Joske en Jelle, zoon van zeilvrienden, staan te trappelen.Veel tegenstanders lijken er niet te zijn. Anderen zijn nog later door het aanhoudende koude weer of hebben andere prioriteiten.

Weer oostwaarts over wantij Ameland

Lepelaars bij geultje Schier

De ontknoping van de wedstrijd: niet gevaren. Op de briefing besloten de strijd tegen de elementen en elkaar niet aan te gaan. De voorspellingen waren te heftig: onweer, hagel- en regenbuien bij windkracht 4-6 Bft. Bovendien zou Ruud onderbemand zijn op zijn Gossiemijne. De keus dus duidelijk, de weergoden moeten we niet uitdagen.

Wadweek met kleinkinderen

Het inschepen na een hectische dag thuis na mijn tropische verjaardag begint 's avonds met zwemmen ter afkoeling, net buiten onze haven op het Lauwersmeer. Dreigende buienluchten doen ons, net op tijd, al snel weer de haven invluchten, er volgt een nacht en driekwartdag met regen. Dat is wennen na al die dagen met veel zon en hitte. En nu zijn we met zijn vijven aan boord. Geduld en spelletjes. Het is te doen omdat de weersvooruitzichten goed zijn, het geschikte tij om over te steken naar Schier is pas in de namiddag, dus er is nog veel moois te verwachten. En dat is uitgekomen.
Veel zon, heerlijk weer, wind uit gewenste hoek om na wadslik en schepnetervaringen op  Schiermonnikoog richting westen te gaan; tij goed om op het Amelander wad een middag droog te vallen, spartelen en spelen; krabbetjes te vangen en ijsjes te eten op Ameland  Het vervolgtraject is kiezen. Vlieland is vol horen we via marifoonberichten. Het wordt een dag vroeg opstaan (voor Opa en Oma) om met het vroegvallende hoogwater over het Kimstergat te komen, willen we Kornwerderzand-Makkum kunnen bereiken. Geen wind, met motor  aan kan het gemakkelijk gehaald worden. Tijd over om het zilt van het lijf te spoelen in zoet IJsselmeerwater. Kunnen we verfrist naar een pizzeria in Makkum. Het regent lichtjes. Geen nood, de slotdag wordt mooi, zeilend naar Stavoren om daar het skûtsjesilen te zien.

Verrassend genoeg worden we bij binnenvaren opgewacht door beide dochters en schoonzonen. Het ene stel wil zijn kinderen halen, het andere stel komt met eigen grut om met ons ook het skûtsjesilen te zien, vanaf de boot natuurlijk. Volle bak, het weer leent zich ervoor

 

Schier-Ameland-Terschelling vv

Blubs

Varen we toch al zo lang maar niet eerder kwam het voor dat we eind april al in de (inmiddels verworden tot blubs)haven van Schiermonnikoog lagen, noch dat we begin tweede helft mei al twee nachten voor anker op het wad doorbrachten (eerst bij Schier, later in geultje bij Ameland).

Blauwe Balg

Om de volgende dag ook nog voor de wind, na het 'nemen' van de Blauwe Balg en het zwaaien naar de zeehonden, recht toe recht aan door te gaan naar Terschelling. Evenals de vorige dag gemakkelijk zeilen met nog steeds water genoeg en ruime wind. Zo gemakkelijk dat we zelfs de kluiver er bij gezet hebben. Dat is vorig jaar in het hele seizoen maar een keer voor gekomen. We moeten onze eigen fysieke grenzen respecteren ;-) . Het sneue was wel dat we de tocht in de schaduw van ons eigen zeil moesten doorstaan en dat was winterskoud.
De Terschelling haven heeft onze voorkeur niet, maar goed, we lagen er toch en hadden een hele platbodemsteiger voor onszelf. En uitzicht op de Brandaris zonder veel andere masten ertussen. Dat heeft dan wel weer iets.

Bij het verlaten van Terschelling met in het hoofd bestemming Harlingen bleek de wind toch anders te staan en volgden we wind en vloedstroom, terug richting Ameland, nu met zon in de kuip, dat scheelt twee jassen en een skibroek :-). We hebben de Blauwe Balg en het Borndiep nog zeilend gehaald, daarna werd de wind te zwak om de inmiddels doorzettende ebstroom te kunnen bezeilen. Laatste stuk dus gemoterd, nu wel de haven in. De voorspelling voor de nacht was niet zo prettig voor 'buiten'. En dat bleek ook zo te zijn.

WEERLICHT in Borndiep © Saskia van der Sluis 

Het leverde ook een kennismaking op met Saskia van der Sluis. Zij had ons zeilend in het Borndiep gadegeslagen vanaf charterboot Noordfries en op een mooi moment vastgelegd. De foto hebben we gekregen, blij mee.

Ameland -Lauwersoog bleek daags erna niet meer bezeild, aanvankelijk te weinig wind en toen er meer wind kwam stond die tegen. In combinatie met weinig water (doodtij en verlaging) geen optie voor ons om te gaan kruisen. Dus de te snel

lege lichtaccu maar bijgeladen. Het ding bleek verouderd en is inmiddels vervangen.

Kunnen we komend seizoen weer onbevangen genieten van de vrijheid op het wad :-)

Storm en zomers' zeilen in de winter

Al maanden heb ik geen tijd om onze zomerse zeilervaringen met eigen boot op het wad en dit jaar ook beetje IJsselmeer langs de Friese kust te 'verwerken' tot een beschrijvend beeldverslag. Dat komt deze winter wel, dacht ik. Niet dus. Nieuwe plannen, zomers' zeilen in de winter. Niet op eigen boot. De keus viel op de EENDRACHT , het grootste Nederlandse zeilende opleidingsschip, dat zeilt deze winter in de Cariben. En wij zeilen een paar weekjes mee.

Afgelopen tijd heb ik al wel vele uurtjes gestoken in het weblog van het WesterdijkZeeschouwenContact, evenals o.a. Carla Verrips, ook enthousiast eigenaar van een Westerdijk zeeschouw. We archiveren gegevens en foto's, die we verkrijgen van ex- en huidige, vaak verse eigenaren, van een Westerdijk zeeschouw. Het databestand groeit gestaag :-)

De storm die 28 oktober over ons land raasde heeft in het noorden van het land bij het ons zo vertrouwde Lauwersoog voor veel narigheid gezorgd bij boten die aan lager wal afgemeerd lagen. Niet alle zijn ongeschonden uit de strijd gekomen. Onze boot stond (staat) braaf onder zijn winterkleed in de stad Groningen, met extra touwwerk om het dekzeil.

Die stormachtige dag overlijdt Erika van der Steen, na een hele zomer doorgebracht te hebben in het ziekenhuis ipv lekker samen met Ruud wadvarend op hun Westerdijk zeeschouw 'Gossiemijne'. Een bar en boze dag.

28 okt 2013 de storm raast met 152km/u over het noorden van het land.
Veel boten afgemeerd in de NO hoek van het Lauwersmeer, bij Lauwersoog , komen in de problemen.

Toertocht Ameland

Kees Barlagen bij briefing

Een deel van de potentiele deelnemers

Het is 8 juni en nog steeds vreselijk koud in het noordelijk bewolkte deel van het land. Overal schijnt de zon maar wij vernikkelen als we ons hoofd buiten de kajuit steken. Toch zijn we zeilend naar Ameland gegaan, met nog een paar boten uit Lauwersoog. Dan is het een 'toertocht'. Als zodanig stond het al aangekondigd in het programma van de Wsv Lauwerszee. Om leden die nog weinig ervaring hebben op het wad een handje te helpen om de ondiepe drempels onderweg te 'nemen'. Aangezien wij net op Schier waren geweest (wo-dodg) wilden we nu wel naar Ameland, wind redelijk goed, tijd redelijk goed, tij kon beter, warmte ook. Dan kunnen we ook wel aanhaken bij de toertocht. Dus naar de briefing op vrijdagavond in het clubhuis. Achteraf gezien het meest gezellige samenzijn van de hele toertocht. Eenmaal op Ameland ging ieder zijn weegs en zocht warmte op wal en/of vroeg onder de wol. Geen nood, het weer was er naar om niet lang met elkaar in de kuip te zitten, wat we met onze hoogaarsburen nog wel even gedaan hebben. Op de heentocht weinig van de andere deelnemers gezien doordat het vertrek wat uiteen liep, op de terugweg meer vertier daar de vroege vertrekkers hun voorsprong verloren door motorpech (verstopte wierpot) en nog te weinig water om af en toe een slag buiten de geul te kunnen maken. Wij hadden na een noodgedwongen slag over bakboord vanwege een ondiepte naast de geul een adembenemende bakboord-stuurboord met de tri ADHD die rakelings voor onze kluiverboom langs durfde te gaan. Of de vier personen, die in dat kuipje zaten, allemaal vertrouwden op een goede afloop betwijfel ik, adrenaline gaf het wel. Helaas had ik geen handen vrij om een foto te maken van die move.

De tocht is een beetje te volgen in het webalbum Toertocht Ameland De kou moet je er maar bij denken.

Wad op(en)

Per 1 september zijn er weer een aantal gebieden op het wad opengesteld voor menselijke wadgebruik. Vogelbroed- en zeehondenbaartijd voorbij. Niet dat die gebieden dan opeens bezocht gaan worden, maar als het zo uitkomt door weer, wind en tij zou je er (door) heen kunnen varen. of zelfs ankeren en droogvallen. We boffen dat na een akelig natte augustusmaand september met redelijk goed weer begint. Inschepen en wegwezen. Duidelijk dat we dit jaar minder wadroutine hebben opgedaan, de eerste nacht achter anker in Paesensrede tussen de 3 en 5 is er gelijk weer een van een niet goed doordachte plek kiezen. Nou hebben we niet veel te kiezen met laagwater in dit ondiepe geultje tegen donker worden aan, maar toch. Behalve dwarsliggend gehobbel in de nacht bij hoogwater blijkt dat we in de vroege ochtend nogal erg met het hoofd omlaag te liggen. De boot zit vast en helt aardig op de ietwat steile rand van de plaat. Hoofd- en voeteneind snel gedraaid in ons vooronder, enige stille uurtjes slaap kunnen we nog wel gebruiken. Ach het ongemak is slechts tijdelijk, zodra het water weer komt wordt het leven aan boord weer horizontaal. Verrassend genoeg staat die ochtend zusterschip 'Gossiemijne' ietsje noordelijker van ons netjes droog. Terwijl we dat schip toch echt hoog en droog op de Kuipersbult hebben zien staan voor wij de Paesenrede invoeren. De Kuipersplaat is geen plek om een zacht wiegende waddennachtrust te verwachten. De deining van zee is daar voelbaar, noch afgezien van wind tegen tijgolven. Je mag al blij zijn als je daar zonder reddingboothulp loskomt bij een lager hoogwater in de nacht. Verplaatsen in de nacht indien mogelijk niet aangenaam maar wel zeer wenselijk. Kennelijk gelukt.
Vanwege de hoogwatertijd kan er pas in de loop van de ochtend weer gevaren worden: wind zwak tot matig uit zuid oost. De bestemmning Ameland ligt dan voor de hand, zeker met de verwachting dat de wind de volgende dag weer zal draaien naar zuid-west. Prettig voor terug naar Lauwersoog voor het weer weer verslechterd. Twee dagen achter elkaar goed weer is ook wel veel dit jaar. We gaan pas anker op als er genoeg water staat om de kronkelige geul niet hoeven te volgen, afsteken dat scheelt mijlen. En zeilt eenvoudiger. Het vastlooprisico bij dit rustige weer over de aangegeven ondieptes is aanvaardbaar zolang het nog opkomend water is. Rond doodtij kan het niet. Nu is het een aantal dagen na springtij en zal er nog redelijk wat water komen volgens het getijboekje. Van extra verlaging door de (zwakke) oostenwind is geen sprake. We hebben Ameland zeilend gehaald al was het kiele kiele. Niet vanwege de ondieptes, maar vanwege het herhaaldelijk wegzakken van de wind. Terug hebben we meer geluk met de wind, eindelijk dit seizoen weer een lekkere zeiltocht, met een onuitgesproken onderlinge wedstrijd, zien wie er eerder is: Gossiemijne kiest voor een diagonale oversteek van Ameland naar het Wierumer wad, wij proberen een andere taktiek en gaan tot zuidelijk van de Zuiderspruit en dan oostwaarts. Het laatste blijkt tot onze vreugde winst op te leveren, ook al heeft de Gossiemijne de kluiver erbij gezet en wij niet. Dat levert nog een mooi plaatje op voordat Gossiemijne (door Luuk gemaakt met zijn eigen nieuwe 35x zoomcamera) ons uiteindelijk toch voorbij loopt op het Wierumer wad. Zij eindigen in de jachthaven van Schiermonnikoog, wij ankeren zuidelijk daarvan op een bekende, doch dit jaar nog niet weer beproefde plek. Niks zo veranderlijk en verraderlijk als het wad: we troffen bij het droogvallen prut in plaats van een mooie zandbodem. En wederom een nacht met deining door een gekrompen en toegenomen wind (naar zuid oost). Toch hebben we dat over voor vrij zicht op het droogvallende wad en de hoop op een fantastisch kleurende avondwolkenlucht.

Wad stroom gat

Voor liefhebber link naar bijbehorend webalbum. Reacties welkom: elsweerlicht@gmail.com
http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/10092223OnverwachteOnrustEls?authkey=Gv1sRgCIrh2K_ypIb-NQ&feat=directlink

Varen we al zo lang op het wad en hebben nog nimmer een woest kolkend gat in het stromende water zien ontstaan. Het overkomt ons afgelopen donderdag. Uitermate rustig weer, geen rimpeltje op het water. De stilte 'achter' (westkant van) de Engelsmanplaat waar wij die middag het anker uitgegooid hebben voor de nacht wordt verstoord door werkzaamheden van het betonningsvaartuig Waddenzee. De ene boei na de andere wordt uit het Smeriggat gelicht, schoongespoten en weer terug (of beter) gelegd. Het lijkt erop dat de werkzaamheden doorgaan tot ver na bureautijd en het is vlak bij ons 'plekje' dat ze ook voor anker gaan. Wat nu? Hier weg. Het kan nog. Dus einde middag, samenvallend met einde laagwater scharrelen we met de eerste vloed tussen de banken van het Smeriggat langs de zeehondenbanken in de Holwerderbalg naar het Friese Wad met de bedoeling een plekje voor de nacht te zoeken dichter bij het wantij van het Wierumer wad. De, niet al te sterke wind, zou in de zuidhoek blijven. Het betonningsvaartuig Waddenzee had die dag ook boeien van de Holwerderbalg en het Friese Wad verlegd meldt 'de toren' dus onze kaart- en gpsgegevens zijn achterhaald. Geen probleem, er is dan geen helder zicht, genoeg om met het blote (bebrilde) oog drie boeien vooruit te zien. Rustig op motor varend, stroom mee, drijven we gezellig aan de zeehonden voorbij langs de zeer recent bijgewerkte betonning. Even lijkt het dat we over het zand schuren, nabij HB 7, de voortgang blijft erin. Aan het eind gaat het mis, bij de HB 3 schuiven we pardoes tegen een bank(je?) op, de boot draait abrupt. Aan stuurboord kolkt het water voor en achter om de inmiddels dwarsopstroomliggende boot heen. Dat hebben we eerder meegemaakt. Gewoon kwartiertje geduld, het water komt op en boot kan zijn koers vervolgen, denken we. Niet dus. Loskomen betekent nu tegen een volgende bank drijven, met nog woestere waterbewegingen aan de ondiepe kant. Met verbazing zien we herhaaldelijk gaten ontstaan in het wild bewegende water, kolkgaten waarvan we de diepte niet kunnen zien. Ontelbare draaikolkjes en stroomrandjes. Ondertussen is het overal om ons heen een verstild landschap, olieglad spiegelend water, hier en daar een nog bankje zichtbaar, een zeehondenkop en een zon die wazig en kleurend zakkend is. Steeds dichter komen we bij een boei die in de andere geul, FW, ligt doch niet de boei is waar we heen zouden moeten, de scheidingston HB 1-FW. Rustig gaan kokkerellen is er niet bij. Ons lot is geduldig een wijntje inschenken en onze ogen uitkijken.

Vroeg of laat zal er voldoende water staan boven de grillige ondergrond waarna we verder kunnen richting kust en rust. Koken, eten, lezen en 's nachts bij volle maan droogvallen. Je zou er haast voor wakker blijven.

Amelander frisheid

De Pinksterdagen hebben we op het meest beschutte plekje gelegen in de haven van Ameland. Bij laagwater was de beschutting het grootst, diep weggezonken achter de dam. Oh wee echter als het hoogwater was, dan woeien m'n witte haren naar het westen. Tijdens het nachtelijk hoogwater golfde en deinde het dat het een lust was, de boot. Overdag met het meest mooie uitzicht vanuit de kuip over het stukje wa tussen haven Ameland en Friese kust. Het wad zelf vonden we te koud ondanks de strak blauwe lucht. De wind poeierde dagen door uit het N-NO-O. We vonden het wel best zo. Stekker er in, 's avonds nieuw kacheltje aan, ja ja, onze comfortlat wordt hoger gelegd.
Fotoverslag van het Pinksterweekend te volgen in 090529-0601 Pinksterwknd: vica versa Lauwersoog-Ameland c Els WEERLICHT

OUDE SMERIGGAT
Wel waren we op een niet meer zo voor de hand liggende manier naar Ameland gezeild vanuit Lauwersoog. Het tij was ernaar dat je pas 's middags over het wantij kon, dus wat doe je dan 's morgens? Met de laatste ebstroom naar Engelsmanplaat. Zien voor het eerst een grote groep, zeker veertig, zeehonden op de Kuipersplaat. Zal dat volgend jaar verhekt worden op de kaart? We verkennen bij het eerste opkomend de ingang van het niet meer betonde deel tussen het Rif en Engelsmanplaat en scharrelen voorzichtig op motor best een heel eindje naar binnen. Anker uit buiten de zeedeining. En installeren ons voor uren: kijken, lezen, luieren beschut achter het kajuitschot in het zonnetje in de kuip. Zien niks van art.20 bordjes die geplaatst zouden zijn op het Rif om aan te geven dat er meer vrij toegankelijk dan de kaart aangeeft. Zo tegen de tijd dat we de 'toren' horen melden dat het zo'n 55 boven NAP is worden we onrustiger. Het wordt zo langzamerhand tijd om onze tocht zoekend door het oude Smeriggat voor te zetten. We gebruiken daarbij de gps gegevens van de laatste betonning die er heeft gelegen. Het venijn zit in het laatste stukje, ondiep met enkele hobbel. Die namen we bij ongeveer 70+ NAP, het kan ook 75+ geweest zijn. De in het 'nieuwe' Smeriggat voor anker liggende "Krukel' (Inspectieboot van het Ministerie LNV) beschouwden we maar als baken in zee. Stroomrafels wezen erop dat daar het diepe was. Of de 'Krukel de bodem onberoerd heeft gelaten vragen we ons af, zouden ze ook daar inspecties uitvoeren? En wat te denken van een viertal helikopters die met de Pinkster in groepsformatie over de eilanden vloog. Bovendien werden we 2e Pinksterdag nog 'verrast' door een onbehoorlijk laagvliegende helicopter terwijl we voor het wantij op het Friese wad lagen te wachten. Dat ding maakte daarna een rondje boven Holwerd, ging nog lager een rondje maken in omgeving Engelsman- of Kuiperplaat en joeg kennelijk oostelijker wadlopers de stuipen op het lijf, gezien hun vraag aan de 'toren' wat die helicopter daar deed. 'Inspectie' was het antwoord. Onduidelijk blijft dan wat er geinspecteerd wordt, door wie en waarom.

Wij deden onze eigen inspectievaart langs de Holwerderbalg, zagen op fok en stroom voorbijkomend behalve die ene zwemmende zeehond (zie foto) een ontelbare hoeveelheid op de steile bank liggen. Hesen het grootzeil 'om de hoek' en zeilden met ruime wind en zon in kuip met opkomend water westwaarts naar Ameland zonder verder op betonning te letten. Zo stel je je het ideale wadvaren voor. Het beetje stroom dat je na het wantij tegen krijgt mag geen naam hebben.

WADVAREN

Op de terugweg deden we het ook anders dan de anderen. Allereerst voor laagwater uit haven vertrekken om meerdere redenen: 1e laagwater varen tussen droogliggende platen is leerzaam en mooi (in dit gebied zie je resten van Dam van Teding en natuurlijk de onvermijdelijke zeehonden her en der. Bovendien zie je waar je eenvolgende keer wel kunt afsteken en waar beslist niet), 2e bij heersende NO wind heb je nog vlak water terwijl het water al opkomt (dus geen last van tijzee) , 3e tijdens de noodzakelijke tijstop heb je zeker drie uur het wad voor je alleen (overkomende heli's niet meergerekend) voor je verder kunt, 4e er trekt een vlootschouw aan je voorbij na half tij (die allemaal toch te vroeg uit de haven zijn vertrokken en stranden op het wantij). 5e Als de laatste boot anker op gaat en motorend de anderen langs de slingerende geul volgt, hijsen wij het zeil (ditmaal eerst alleen op fok) en zetten rechtstreeks koers naar het Wierumer wad. (Slechts twee keer zat ons een zandhobbel dwars, wat geen probleem is zo lang het water nog opkomt. En dat deed het.). Vanwege de sterke zij- en verderop behoorlijke tegenstroom op en na het Wierumer wad gaat de motor nog bij tot we de diepte bij de Zoutkamperlaag bereiken. Het uit voorzorg vanwege de voorspelde 5 a 6 Bft dubbel gereefde zeil wordt er dan bij gehesen en met bruisende vaart gaan we af op Lauwersoog met het laatste beetje opkomend water. Prachtig varen. We zijn benieuwd hoe het een bevriende cat is vergaan, die gelijk met ons uit de haven van Ameland is vertrokken, westwaarts voor een rondje buitenom Ameland naar Lauwersoog (Zij lagen om half vijf geankerd op het Lauwersmeer, wij om half acht. Hoewel vaartijd dus ongeveer gelijk, wij ankerden circa drie uur voor het wantij, zijn wij gegeven deze omstandigheden wel veel langer onderweg geweest. Zonder last van zeeziekte).

Eerste WiFi poging

Op Vlieland van't zomer was onze eerste laptop internet gebruikspoging aan boord, en het verzenden van dit e-mailtje met tekstbijlage mislukte. We lagen uit nieuwsgierigheid na 5 nachten op het wad in een (vernieuwde) haven, een overvolle en bloedhete: Vlieland.

28 juli 2008 Vlieland, zie je ons liggen?
Afgelopen dagen hebben we steeds de wind mee gehad, mooi op Wierumer Wad gelegen een nacht, onrustig bij Ameland (knobbelige golfjes), prachtig op Groene Strand bij Terschelling, 2 nachten eind voorbij dorp van Vlieland, waarvan 1 nacht met veel onweer, korte tijd sterke wind waardoor we tegen de ondiepte gedrukt werden en veel regen. Andere nacht de stilte
zelve, ook overdag. Vandaag in file liggen wachten om haven in te komen. Wilden dat ook meemaken. Helaas was het bloedheet geworden omdat wind weg viel. Toen misten we gelijk ons vrij en blij overboord springen. En het kost hier nog 24 euro ook terwijl de sanitaire voorzieningen nog niet af zijn. Wel veel steigers met mooie boxen, voor velen een vooruitgang. Wij liggen gestapeld in pakketje van 2 aan kop van een steiger, hebben voor het eerst een stekker in het stopcontact, laden de accu op en proberen de laptop. Foto’s erop gezet, ach ach, wat een vooruitgang. Nu de internetverbinding nog voor elkaar zien te krijgen en laat ons op de sms weten of er wat door gekomen is. (Was dus niet gelukt, het bleek later aan de antenne te liggen).

VERVOLG: 2 aug 2008 vanuit Jachthaven Ameland
Bomvol hier, we hebben mooie voordewindse tocht recht toe recht aan over het wad gemaakt (springtij) vanaf Harlingen met ZW 7 volgens de Brandaris. Volgens mij was het minder. Nadat we alleen op fok over het ondiepe Kimstergat waren gekomen hebben we het dubbel gereefde grootzeil erbij gehesen. We kwamen anderhalf uur eerder aan op Ameland dan 2 boten die de betonning steeds volgden. Zodoende hebben we nog tijdje van de zon kunnen genieten ter plekke. Nu regen en dus een nieuwe internet poging. Kaart van een uur ( 3 euro), wie weet lukt e-mail deze keer wel. We zullen het wel eens onder de knie krijgen. Aan boord laatste nieuws over ons jongste kleinkind Lisanne zien en lezen en van zeilende de Waardjes in Zeeland.
Hartelijke groeten X, Els Luuk, WEERLICHT

Toevoeging vandaag 12 nov.'08: zie eerste weblog berichten geplaatst in juli van dit jaar