Stad

Joske is jarig en heeft een snipperdag genomen. Kindjes zijn op de creche. Dat geeft de kans om te gaan 'shoppen' met mams in de stad.
Een kadootje, zo'n dag.

OpaOma 'crechen'

Lisanne is deze week 2,5 dag bij Opa Oma ipv op de creche na haar ziekenhuisopname. Een gezellig onderhoudend meiske. (aanvullend bericht 10 oktober : met Lisanne gaat het weer helemaal goed)

Webalbum van Opa Luuk

https://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=luuk.knol&target=ALBUM&id=5662691580093316529&authkey=Gv1sRgCKSg3Ki6lYTzYA&feat=email

Wad ontdekking

Eerste Pinksterdag is qua tij en weersvooruitzichten een geschikte 'droogvaldag'. Met afgaand water en een ZW windje is het een ideaal zeiltochtje naar de Engelsmanplaat vanuit Lauwersoog met dochter Joske en kleindochter Lisanne (bijna drie) aan boord. Zo'n tweeenhalf uur voor laag varen we het schip gelijk aan de grond nabij het NO puntje van Engelsmanplaat, eten een boterhammetje en gaan met behulp van de bijboot met droge voeten de plaat op. Nu moet je niet denken dat Lisanne haar (beschermde) voeten droog houdt. Het eerste wat ze doet is natuurlijk het water inlopen. Emmertje en schepje krijgt amper aandacht, lopen naar de Kaap wil ze wel. En weg is ze met haar rennende beentjes. Net een jonge hond. Niet aangelijnd. We moeten zelf flink doorstappen om haar bij te houden. Daar blijven we warm bij, want het is frisser dan we gedacht hadden en bovendien voelen we spetters. Lisanne wordt af en toe geboeid door een wormhoopje of plasje water, dan halen we haar weer in. Ze lijkt nog steeds onvermoeibaar als we na een dik kwartier lopen de Kaap hebben bereikt. Ze wil wel verder, naar het huisje. Zeker nog een kwartier lopen weet ik uit ervaring. Het meiske houdt het uitstekend vol, gelokt door de dikke oranje skippybal die daar lijkt te liggen. Wadlopers staan er te pauzeren. Iemand pakt een krab bij de paal weg. Lisanne staat gebiologeerd te kijken als het beestje teruggezet is bij de paal. Trap opklimmen ook een feest. Er is niemand 'thuis', het huisje is wel bewoond. 'Mijn' in 1993 ingekraste kompasroos op de balustrade is nog te herkennen. Dat doet me deugd. Onze boot is amper te zien, zo ver moeten we weer terug. Wat nog niet gebeurd is tijdens het rennen van Lisanne gebeurd nu wel. Ze struikelt op de plaat en schrikt van nattigheid en plakkerig zand. Verdriet. Even lijkt het een zware terugtocht te worden, maar het komt goed. Afgeleid door lege en kokkels met 'beestjes' erin en 'tere op vlinders lijkende schelpjes' stapt ze weer dapper verder, tot dat we bij een rand komen waar veel schelpen liggen. Ze wil, ze durft er niet over te lopen. Raadsel. We moeten haar tegenspartelend en wel er over trekken. Het is gelukkig nog maar een klein eindje naar de boot, waar we nu heen kunnen lopen. Uren heeft ze geslapen daarna. Werd zelfs niet wakker toen de boot los kwam en we anker op gingen. Rustig op fok teruggevaren met het opkomende water mee naar Lauwersoog. In de sluis is Lisanne weer paraat, als een koningin blijft ze zwaaien naar de mensen die over de brug lopen. Feest voor iedereen.

Fotoverslag over deze dag in webalbum:
https://picasaweb.google.com/elsWeerlicht/110612PinksterdagWEERLICHTEngelsmanplaatElsEnLuuk?authkey=Gv1sRgCNHl0JrV6-bKBg&feat=directlink

Unieke zomerse Paasdagen

Voorzover ik me kan herinneren was er nimmer zo'n late Pasen. Ook heb ik nog niet eerder meegemaakt dat we voor de Paasdagen gezeild en geankerd hebben op het wad. Bovendien is het een unicum dat er al zo lang achter elkaar een droge zonnige periode is in het voorjaar met zomerse temperaturen.

Eerste Paasdag in Nieuwkoop alle kleinkinderen buiten badderen, drie luierende Pa's, met zijn allen buiten brunchen en Paas-eten. Volop genieten.

Tweede Paasdag opnieuw de ene bijzonderheid na de andere. Onvoorspelbaar allemaal, we maken er wat van zo als het uit komt, ook Mam profiteert ervan, we maakten een mini-bollentoer en bezochten Lauwersoog. Ontdekten ter plekke hoe fris de wind bij de waddendijk was en besloten de dag te eindigen in eigen tuin.


Joske en Peter hadden daar maar een klein seintje voor nodig en zo improviseerden we wederom gezellig eten met elkaar in de warmte buiten.
Jesse blijkt zichzelf behendig en rap te verplaatsen met de vrachtauto, los lopen doet hij nog niet verder dan een paar wankele stapjes.





E-mailuitval
Irritant is de uitval van onze e-mail server(telfort-tiscali) sinds afgelopen Goede Vrijdag en de onbereikbaarheid van de Helpdesk tijdens het lange Paasweekend.

Afwisseling

Als er kleinkinderen op bezoek zijn (of te logeren) is het (van) binnen altijd zonnig, ook al regent het. Zo ook afgelopen weekend. Vermoeiend is het zeker, maar dat ligt niet aan hen, maar aan ons. We zijn aandachtvragers ontwend. Blij als ze komen en minsten zo blij als ze weer gaan. We horen het vaker. En mijn moeder denkt dat al na een half uur bezoek van ons allen in haar kleine kamertje. Jonge ouders vinden het altijd fijn dat ze kinderen hebben. Nog fijner als ze ook eens een nacht of wat weer zonder zijn.

'T is net het wad: mooi als het water komt, ook mooi als het water gaat.

Maar je moet er wel van op aan kunnen dat het daarna weer komt.

De afwisseling, dat houdt de spanning er in.

Webalbum van de logeerpartij:
https://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=elsWeerlicht&target=ALBUM&id=5573648906566348769&authkey=Gv1sRgCKqOvv_m4tueTA&feat=email

Invasie

Afgelopen vrijdag, gelukkig niet de 13e, kregen we hier een invasie aan kleinkinderen te slapen. Vijf tegelijk maar liefst. Plus een stel ouders. En dat omdat de andere schoonzoon, die hier in de buurt woont, 40 is geworden en dat uitbundig wilde gaan vieren in een kroegje in de stad. Zijn laatste sigaret zal hij daar oproken. Vanaf zijn veertigste wil hij een rookloos leven leiden.

Een feestje waard.
Daar hebben wij wel een slaaponderbroken nacht en drukke dag voor over.

Hoe wij ons ganzebordend met het grut en de jonge neefjes en nichtjes zich met elkaar vermaakten kun je zien aan de beelden in het webalbum.
http://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=elsWeerlicht&target=ALBUM&id=5562917333959395809&authkey=Gv1sRgCLv26b-fopO82AE&feat=email

Wel vraag ik me nu zo langzamerhand af hoe de ouders van Luuk dat doorstonden als wij met ons gezinnetje in Hengelo logeerden en ze met tien kleinkinderen en vier paar ouderstellen verjaardagsfeestjes vierden in een kleine behuizing. Met name in december, het Sinterklaasfeest. Nooit gemerkt dat ze er moe van werden. Zijn wij niks meer gewend?

Helm

Het is kennelijk van deze tijd dat baby's een plat achterhoofd krijgen omdat ze niet meer op hun buik- of op de zij mogen liggen in de wieg. Om wiegedood te voorkomen. Gevolg is dat er nu steeds vaker kindertjes zijn met een plat achterhoofd. Dat wordt op consultatieburo's gesignaleerd en door een fysiotherapeut thuis gemeten. Voor het kind een half jaar is nog eens gemeten. Indien volgens bepaalde normen 'te' plat dan wordt een helm aangeraden. Zodat sommige hoofdjes dwangmatig weer worden bijgevormd tot een mooier bolletje als het kinderhoofdje nog te vervormen is. Onze jongste kleinzoon, Jesse, is een van de 'slachtoffers' van rugligging. Gelukkig heeft hij er nog geen weet van en draait en lacht hij ook met helm op. Voor ouders is het lastiger.

Nieuwe kleinzoon

Vrijdagnacht 26 maart 2010 om 23.10 uur is onze 'jongste' dochter, Joske, bevallen van Jesse Lucas Hoomans, broertje van Lisanne. Vanwege een ietwat benauwde start mocht Jesse pas zondag met z'n mama naar huis. Jesse lijkt op zijn halfbroer Tom, de inmiddels 8 jarige zoon van Peter. Dat zie ik tenminste. Over twee weken is Tom ook in Groningen. Gezellig.
We zijn nu in het evenwichtige en gezonde 'bezit' van drie kleindochters: Jikke (6) en Minke de Waard (2), Lisanne Hoomans (20 maanden) en drie kleinzonen: Tom Hoomans (8), Taeke de Waard (4) en Jesse Hoomans (0). Wat een rijkdom.

webalbum http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/100326JesseLucasHoomansEersteMaandAlbumOmaEls?authkey=Gv1sRgCKvKjNPjmqbS_wE&feat=directlink