Speelse zeehond

Ik voel me aangestaard

Een deel van de groep

Vaarseizoen 2018 is begonnen, het is een super mooie meimaand met veel warme dagen. Een aantal daarvan hebben we al kunnen benutten door Schiermonnikoog te bezoeken, jachthaven, en een dag/nacht 'achter' Engelsmanplaat geankerd in het Smeriggat, beschut tegen de oostenwind. We lagen in de buurt van SG 7 in het zicht van een kolonie zeehonden, honderd waren het zeker. Ze liggen er vooral te liggen want veel beweging hebben we er niet in gezien in het etmaal dat wij er lagen. Toch kregen we bezoek. Eerst van een zeehondje die bij ons roer kwam kijken, terwijl ik, een uur voor laagwater, met de bijboot naar de plaat geroeid was om daar wat rond te strunen, gewapend met fototoestel. Later kregen we een speelse, die met touw achter bijboot lol had en zich er in wikkelde. Gelukkig ook weer los. En opnieuw begon, steeds maar weer. Tot hij/zij weer verdween. Net als wij overigens, toen het tij weer hoog genoeg was om via het Wierumerwad en Paesensrede terug te keren naar de diepere Zoutkamperlaag.

Speels

Met bijboot naar Rif

Doorgezeild naar Schiermonnikoog. Nog geen overvolle haven zo vroeg in het seizoen. Dag fiets huren is het plan, het weer is er zeer geschikt voor, weinig wind. Nabij de haven zien we alweer lepelaars als de volgende ochtend het water weer komt. Het blijft fascineren, dat wisselwad

Mooie waddag

Boei onderstrooms passeren

Noordoostwind, paar uurtjes vastgezet bij Zuidwestrand Schiermonnikoog

Vakantiegevoel

Onze wadwereld op 12 juni

Flessenpost

Heremietkreeftje, zag er weer vele

Het water komt weer

Nog meer flessenpost

Al opgestuurd. Folder zit nog in de fles, is uitgerold en past dus niet meer door flessenhals

2015 late start seizoen

Hoewel onze boot half april al goed geconserveerd en ook weer glanzend uit de loods is gekomen, na deze winter bovendeks een degelijke onderhoudsbeurt te hebben ondergaan, is het echte zeilen pas laat op gang gekomen door het aanhoudende koude voorjaar. Maar het is inmiddels zover dat we Schiermonnikoog en Ameland zeilend hebben aangedaan vanuit Lauwersoog. En weer hebben genoten van het moois van het wisselwad en de weidsheid.




We zijn er klaar voor om zaterdag 30 mei aan de Voorjaarswedstrijd van de Wsv Lauwerszee te beginnen. Onze ervaren platbodembemanning, dochter Joske en Jelle, zoon van zeilvrienden, staan te trappelen.Veel tegenstanders lijken er niet te zijn. Anderen zijn nog later door het aanhoudende koude weer of hebben andere prioriteiten.

Weer oostwaarts over wantij Ameland

Lepelaars bij geultje Schier

De ontknoping van de wedstrijd: niet gevaren. Op de briefing besloten de strijd tegen de elementen en elkaar niet aan te gaan. De voorspellingen waren te heftig: onweer, hagel- en regenbuien bij windkracht 4-6 Bft. Bovendien zou Ruud onderbemand zijn op zijn Gossiemijne. De keus dus duidelijk, de weergoden moeten we niet uitdagen.

Wadweek met kleinkinderen

Het inschepen na een hectische dag thuis na mijn tropische verjaardag begint 's avonds met zwemmen ter afkoeling, net buiten onze haven op het Lauwersmeer. Dreigende buienluchten doen ons, net op tijd, al snel weer de haven invluchten, er volgt een nacht en driekwartdag met regen. Dat is wennen na al die dagen met veel zon en hitte. En nu zijn we met zijn vijven aan boord. Geduld en spelletjes. Het is te doen omdat de weersvooruitzichten goed zijn, het geschikte tij om over te steken naar Schier is pas in de namiddag, dus er is nog veel moois te verwachten. En dat is uitgekomen.
Veel zon, heerlijk weer, wind uit gewenste hoek om na wadslik en schepnetervaringen op  Schiermonnikoog richting westen te gaan; tij goed om op het Amelander wad een middag droog te vallen, spartelen en spelen; krabbetjes te vangen en ijsjes te eten op Ameland  Het vervolgtraject is kiezen. Vlieland is vol horen we via marifoonberichten. Het wordt een dag vroeg opstaan (voor Opa en Oma) om met het vroegvallende hoogwater over het Kimstergat te komen, willen we Kornwerderzand-Makkum kunnen bereiken. Geen wind, met motor  aan kan het gemakkelijk gehaald worden. Tijd over om het zilt van het lijf te spoelen in zoet IJsselmeerwater. Kunnen we verfrist naar een pizzeria in Makkum. Het regent lichtjes. Geen nood, de slotdag wordt mooi, zeilend naar Stavoren om daar het skûtsjesilen te zien.

Verrassend genoeg worden we bij binnenvaren opgewacht door beide dochters en schoonzonen. Het ene stel wil zijn kinderen halen, het andere stel komt met eigen grut om met ons ook het skûtsjesilen te zien, vanaf de boot natuurlijk. Volle bak, het weer leent zich ervoor

 

Super droogvaldag

Steeds hebben we in ons achterhoofd dat we met kleinkinderen willen droogvallen op een geschikt moment. Maar ja, wanneer is het geschikt? Dat is niet van te voren te plannen, er moet van alles meezitten. Vrijdag 11 juni 2014 bleek zo'n dag te zijn. Temperatuur goed, kindjes vrij, wij niet op vakantie, middagtij laag. Lastminute besluit: donderdagmiddag nog inschepen in Lauwersoog, met de 4 jarige Jesse en de bijna 6 jarige Lisanne. De eerste heeft nog nooit aan boord geslapen dus dat is extra spannend. Het is warm, zo warm dat van slapen niets terecht komt voor tienen. Dat mag de pret niet drukken, de slaap wordt vrijdagmiddag ingehaald terwijl we moeten wachten tot het schip aan de grond zit en het water verder gaat zakken. Als Jesse gewekt wordt staan we 'droog' en kan hij gelijk langs het roer naar beneden klimmen. Zijn armen en benen zijn net lang genoeg om de afstand tussen de treetjes te overbruggen en zich goed vast te houden. Helpen is niet nodig. Wat een feest, een immense zandplaat met kratertjes water om in en verderop aanrollende golfjes om over te springen. Dat laatste als de veerboot of watertaxi langskomt. Rennen naar de waterlijn en dan zien wie het hoogste kan springen  en het diepste durft te gaan. In de kratertjes blijkt wegzakzand te zitten, waarin de voetjes tot boven de enkel wegzakken. Er is enige kracht nodig om er weer uit te stappen, een leuk spelletje. Eigen geultje graven en bootjes laten varen; schelpjes zoeken levert een Japanse oester met zeesterretjes op. Kortom: het is geweldig. En als het water weer begint te komen schuift een zeehondje net boven de waterlijn blijvend de plaat op. Uiteindelijk kiest het beestje toch voor het water en verstoort twee lepelaars die met hun kenmerkende zwaaibeweging van de snavel door het water naar eten aan het zoeken zijn. Zij vliegen weg. Wij staan nog een tijd en kijken hoe het water ook onze boot weer omsluit. Tegen de tijd dat we het eten op hebben bewegen we weer, de boot drijft. We gaan anker op en naar de jachthaven van Schiermonnikoog. Daar is de volgende ochtend weer van alles te beleven met schepnetjes op de steiger of vanaf de boot. En niet te vergeten: ijsje halen in het dorp.

Schier-Ameland-Terschelling vv

Blubs

Varen we toch al zo lang maar niet eerder kwam het voor dat we eind april al in de (inmiddels verworden tot blubs)haven van Schiermonnikoog lagen, noch dat we begin tweede helft mei al twee nachten voor anker op het wad doorbrachten (eerst bij Schier, later in geultje bij Ameland).

Blauwe Balg

Om de volgende dag ook nog voor de wind, na het 'nemen' van de Blauwe Balg en het zwaaien naar de zeehonden, recht toe recht aan door te gaan naar Terschelling. Evenals de vorige dag gemakkelijk zeilen met nog steeds water genoeg en ruime wind. Zo gemakkelijk dat we zelfs de kluiver er bij gezet hebben. Dat is vorig jaar in het hele seizoen maar een keer voor gekomen. We moeten onze eigen fysieke grenzen respecteren ;-) . Het sneue was wel dat we de tocht in de schaduw van ons eigen zeil moesten doorstaan en dat was winterskoud.
De Terschelling haven heeft onze voorkeur niet, maar goed, we lagen er toch en hadden een hele platbodemsteiger voor onszelf. En uitzicht op de Brandaris zonder veel andere masten ertussen. Dat heeft dan wel weer iets.

Bij het verlaten van Terschelling met in het hoofd bestemming Harlingen bleek de wind toch anders te staan en volgden we wind en vloedstroom, terug richting Ameland, nu met zon in de kuip, dat scheelt twee jassen en een skibroek :-). We hebben de Blauwe Balg en het Borndiep nog zeilend gehaald, daarna werd de wind te zwak om de inmiddels doorzettende ebstroom te kunnen bezeilen. Laatste stuk dus gemoterd, nu wel de haven in. De voorspelling voor de nacht was niet zo prettig voor 'buiten'. En dat bleek ook zo te zijn.

WEERLICHT in Borndiep © Saskia van der Sluis 

Het leverde ook een kennismaking op met Saskia van der Sluis. Zij had ons zeilend in het Borndiep gadegeslagen vanaf charterboot Noordfries en op een mooi moment vastgelegd. De foto hebben we gekregen, blij mee.

Ameland -Lauwersoog bleek daags erna niet meer bezeild, aanvankelijk te weinig wind en toen er meer wind kwam stond die tegen. In combinatie met weinig water (doodtij en verlaging) geen optie voor ons om te gaan kruisen. Dus de te snel

lege lichtaccu maar bijgeladen. Het ding bleek verouderd en is inmiddels vervangen.

Kunnen we komend seizoen weer onbevangen genieten van de vrijheid op het wad :-)

Ongebaggerd Schier

Zie vaaraanwijzingen en ondieptes bij Schier in ons webalbum
Ons eerste tochtje, dit jaar, naar Schiermonnikoog

Elk jaar starten we het vaarseizoen vanuit Lauwersoog met onze Westerdijk zeeschouw het liefst met een bezoek aan Schiermonnikoog. Eindelijk komen er een paar zonnige dagen, zeggen de weervoorspellers. Op woensdag 5 juni is het zo ver. Thuis vroeg uit de veren om het tij te halen. Het HW Lauwersoog is vroeg, dus niet veel speling qua tijd als we de sluis

uitkomen. Door combinatie doodtij met verlaging agv aanhoudende O-NO winden is er namenlijk niet veel water. De kortste weg via Brakzand lijkt ons riskant, we willen niet blijven steken onderweg deze keer, op motor via de Glinder dan maar. Ook daar blijft het oppassen als we stukje willen afsnijden. Aan verkeerde kant voorlaatste groene boei in de Glinder, bij het nauwe stuk, is het zeer ondiep, direct naast de boei. Dan blijkt de betonning van de vertrouwde toegangsgeul naar Schier opgenomen, het alternatieve "Harmsgeultje', wat al dieper was en tot en met vorig jaar met gele boeitjes betond, is nu officieel betond met rood-groen, inclusief scheidingston. Gewoon wat verder oostwaarts varen in de route van de veerboot en je vindt de scheidingston. (Nieuwe Oostblad is al te koop in tegenstelling tot eerdere berichten). Harmsgeultje betonning goed volgen, aan het eind komen er zelfs wat prikken bij voor nog meer nauwkeurigheid. Na laatste bocht richting jachthaven eerst mikken op waterkering, dan scherp om paal heen en aansturen op eindpaal van eerste steiger. Inmiddels heb je dan wel aanwijzingen van de havenmeester hoe verder. Gevolgen van niet baggeren goed merkbaar.

Luister ook naar http://youtu.be/jgHZPoPIUDM over achtergrond van het niet baggeren (uitzending 10 mei '13)

Oh wat stil

Het voorlaatste september weekend. Moet nog even uitzieken na vroege griepaanval. Tij geschikt voor een recht toe recht aan middagoversteek over Brakzand naar Schier. Vanwege gebrek aan eigen energie gaan we op motor. Het is niet druk op het water, buiig weer, doch wij hebben geluk en houden het droog. De zon gaat zelfs schijnen. Met de frisse noordenwind is het heerlijk beschut zitten op het 'terpterras' bij de jachthaven. En een uitzicht om u tegen te zeggen, magnifiek.
Zondag begint stil, heel stil. Het water zakt, de wind gaat liggen. Een bultige bodem wordt zichtbaar in de havenkom, evenals de drempel vlak voor de ingang. Dat wordt weer baggeren volgend voorjaar. De wind komt zachtjes uit de zuidoosthoek terug als het water weer naar binnen glijdt. Het oppervlak zo glad als een spiegel. 

Vroege vaarders wagen zich de haven uit. Terwijl de haven weer vol stroomt verdwijnt de ene boot na de andere. Het is duidelijk herfst. De weersverwachting belooft geen rustige droge maandag.

Gras wad

Donderdag en vrijdag er eventjes wat meer zon zijn dan op de andere dagen van de week. De stormachtige wind zou gaan liggen. Dus ...wij maken plannen voor een heen en weertje naar Schiermonnikoog, inclusief overnachting in de jachthaven. Op de heenweg naar Lauwersoog regent het nog, we vertrouwen op het glimpje blauw aan de horizon. Dat het nog waait dat het rookt is daaraan niet te zien, maar eenmaal, na de spertijd tot half twaalf, de sluis door goed te voelen. De zoute spetters spatten ons om de oren als we ons op motor op weg begeven naar de overkant. Hoewel het nog steeds opkomend water is en de wind uit het noord westen komt staat er een onverwacht knobbelig stuk water. In de sluis merken we al dat het waterpeil hoog is, een korte oversteek recht toe recht aan naar de 'witte toren' over Brakzand kan met gemak. We doen er toch nog een uur over door langzaam te varen en zo de overkomende zoutigheid wat te beperken. Bij onze sluislichting is nog een Schier-ganger. Die vaart, eveneens op motor, via 'de veerbootroute': tegenstrooms over Zoutkamperlaag, dwarsstrooms door de Glinder en dan nog de kronkelige Reegeul door en komt meer dan drie kwartier later de haven van Schiermonnikoog binnen. Er is genoeg plek, wij liggen bijna op onze voorkeursplek, met tussen het havenhoofd door blijvend zicht op een stukje veranderend wad, van nat naar droog naar nat. Het blijft boeien, die getijwisselingen en de daarmee gepaard gaande bewegingen van mens en dier.

Vertrouwd beeld als good-old Jurn de volgende dag uitvaart voor zijn hoogwaterrondje. Nieuw zijn de gele drijvers met speciale zakken waarin (bij het Deense Sylt gewonnen) grassprieten zitten.Vanuit die zakken moeten zaden voor zeegras op de wadbodem wortelen. Jurn vaart er een verkennend rondje omheen. Behalve tussen de jachthaven en de veerdam is er een proeflokatie uitgelegd bij Balgzand en op het Uithuizerwad. Over een paar jaar raken we verstrikt in de grassprieten. En als hij tijd van leven heeft zal Jurn daar zeker een slaatje uit slaan, ik heb althans nog niet gehoord dat hij tegen het uitzaaien van zeegras is. Wat (zee)sla betreft, in de jaren zestig, toen hij (volgens de wadverhalen) met zijn botter 'Octopus' met opstappers het wad afstruunde zette hij menig zeesla-maaltje aan zijn 'gasten' voor. Wie weet waar het zeegras in zijn vaartuin toe leidt.

Het ongewisse van het wad is dat je van te voren kunt bepalen hoe lang een oversteek duurt: kort of lang. Kies je voor optimale stroom mee of wil je daar geen slaatje uit slaan. Nu hebben we er zonnig laverend zeilend 3,5 uur over gedaan om van Schiermonnikoog bijna bij Lauwersoog te komen. Tot de spuisluizen. De stroom heeft ditmaal gewonnen van de wind, omdat we op de kentering uit de Schier(e)haven zijn vertrokken.

Over een week is de najaarswedstrijd. Laten we duimen voor net genoeg wind om goed te kunnen (stroom-)zeilen.

Schier

Donderdag, Hemelvaart, op tijd door de sluis zien te komen is gelukt. We hebben het eerder meegemaakt op een Hemelvaartsdag dat het uren duurde voordat we erdoor konden en het tij verliep ondertussen. Ameland was toen niet meer te halen. Deze keer hebben we Schiermonnikoog op het oog. Dichtbij. Dochter en drie kleinkinderen aan boord. Tegen twaalf uur hoogwater. Het blijft mooi weer komende dagen, al zal het harder gaan waaien uit NO. Om 9 uur liggen we, bepaald niet alleen, te wachten bij de sluis. Het zal nog een uur duren voor we in de sluis liggen.Wij 'voor de brug' zoals dat heet, naast een charterskutsje. In de sluiskom probeert Wubbo Ockels zijn 'Ecolution' aan bakboord te leggen, dat leiden we af aan de stootkussens aan die kant. De boot, hoe fraai ook, schampt met zijn achterschip aan stuurboord langs de sluismuur, zonder stootskussens aan die kant. En aan een boegschroef heb je niks als de boot voor al vast zit. Ze zijn met zijn zessen aan boord. Niemand heeft kennelijk gelezen of geleerd dat er stroom staat in de sluis (door zoet-zoutwatermenging), dat je eerst achter en dan pas voor moet vastmaken als je van'binnen naar buiten' gaat. Ze hebben nog geluk dat het schip niet dwars of achterste voren komt te liggen, daar is die boot te lang voor. En zinken doet ie van een krasje niet.

Wij steken, op motor wegens gebrek aan wind, zwalkend over naar Schiermonnikoog. Het water is hoog genoeg om dwars over het ondiep Brakzand te varen. Bovendien nog opkomend. De witte toren is het houvast voor Taeke (5) om op te sturen. Zolang hij die ziet over stuurboord stuurt hij goed.

De drijvende steiger in de jachthaven is een eldorado voor kinderen, het water is dichtbij. Met de 'teutebel' en schepnetjes, die we gelukkig aan boord (voor als de kleinkinderen eens meegaan) hebben kunnen ze onmiddellijk op krabbenvangst. Hoe het moet leren ze snel genoeg van andere kinderen in de haven, in ons geval van de kleinzoon van de havenmeester. Ze zijn niet meer bij 'hun vriendje' weg te slaan en willen amper mee naar het dorp. Al klinkt een fiets huren ook wel aantrekkelijk. Dus fietsen doen we uiteindelijk ook, nadat we er met enige moeite in slagen ergens fietsen te bemachtigen in de namiddag. Het is druk in het dorp, op het eiland merk je er niet zoveel van, zolang je uit de beurt van uitspanningen' en terrasjes blijft. Van de koude NO wind die is gaan waaien merk je op het eiland ook niet zoveel. Pas als je terugkomt in de haven voel je de kou die het lekker uitgezakt 'happy hour' zitten in de beschaduwde kuip onmogelijk maakt. Schip draaien is voor ons een optie. Dat doen we de volgende ochtend, aan andere kant van de steiger,kop op de wind en eerste rangs wadkijk. Wat wil een mens nog meer? Er is weer 'schippersrust' aan boord. We blijven nog een nacht. Houden de fietsen tot zaterdagochtend en bezoeken de Berkenplas vanwege de beschutte ligging. Daar kan het grut zich uitleven in het water en met een bal. Ondertussen kruipen de krabben wel het net in ...of uit.

Een beeldverslag van ons Hemelvaarstweekend: zie onderstaande webalbum link

https://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=luuk.knol&target=ALBUM&id=5615233799215351265&authkey=Gv1sRgCIKQnY3v7f61XQ&feat=email