Foutje

De Najaarsrace van de Wsv Lauwerszee op het wad voor Lauwersoog speelt zich af onder omstandigheden die totaal anders zijn dan de Voorjaarsrace. Toen onverwacht erg veel wind, nu knijpen we in onze handen met net genoeg wind om de stroom de baas te kunnen zijn. Zeven schepen doen mee bij de Rond en Platbodems: drie 10m Westerdijk zeeschouwen, een aakje, een grote schokker en nog twee schouwen. We zijn goed gemutst en bemand met dochter Joske en opstapper Dick.
In tegenstelling tot vele andere keren starten we dit maal als eerste. Deze ervaring leert echter dat je pas mag juichen als je als eerste finished. En dat is ons niet gelukt. De wet van de remmende voorsprong speelt parten. Een tactische 'stroom'fout na het als eerste bereiken van de meest westelijke boei bij afgaand water en we drijven teveel weg. We hebben het nakijken als drie van onze volgers de boei krap weten te ronden en de ondiepe kant van de geul snel weten te bereiken waar minder tegenstroom staat. Die misser kunnen we niet meer geheel goed maken in deze eenrondewedstrijd, nog wel een beetje. We eindigen als tweede, op een berekende haar na de 'Gossiemijne', die nu na twee overwinningen dit jaar de Jaarwisselprijs van ons overneemt.
Onze uitdaging voor volgende jaar is duidelijk.

(later meer foto's en tekst)

Gras wad

Donderdag en vrijdag er eventjes wat meer zon zijn dan op de andere dagen van de week. De stormachtige wind zou gaan liggen. Dus ...wij maken plannen voor een heen en weertje naar Schiermonnikoog, inclusief overnachting in de jachthaven. Op de heenweg naar Lauwersoog regent het nog, we vertrouwen op het glimpje blauw aan de horizon. Dat het nog waait dat het rookt is daaraan niet te zien, maar eenmaal, na de spertijd tot half twaalf, de sluis door goed te voelen. De zoute spetters spatten ons om de oren als we ons op motor op weg begeven naar de overkant. Hoewel het nog steeds opkomend water is en de wind uit het noord westen komt staat er een onverwacht knobbelig stuk water. In de sluis merken we al dat het waterpeil hoog is, een korte oversteek recht toe recht aan naar de 'witte toren' over Brakzand kan met gemak. We doen er toch nog een uur over door langzaam te varen en zo de overkomende zoutigheid wat te beperken. Bij onze sluislichting is nog een Schier-ganger. Die vaart, eveneens op motor, via 'de veerbootroute': tegenstrooms over Zoutkamperlaag, dwarsstrooms door de Glinder en dan nog de kronkelige Reegeul door en komt meer dan drie kwartier later de haven van Schiermonnikoog binnen. Er is genoeg plek, wij liggen bijna op onze voorkeursplek, met tussen het havenhoofd door blijvend zicht op een stukje veranderend wad, van nat naar droog naar nat. Het blijft boeien, die getijwisselingen en de daarmee gepaard gaande bewegingen van mens en dier.

Vertrouwd beeld als good-old Jurn de volgende dag uitvaart voor zijn hoogwaterrondje. Nieuw zijn de gele drijvers met speciale zakken waarin (bij het Deense Sylt gewonnen) grassprieten zitten.Vanuit die zakken moeten zaden voor zeegras op de wadbodem wortelen. Jurn vaart er een verkennend rondje omheen. Behalve tussen de jachthaven en de veerdam is er een proeflokatie uitgelegd bij Balgzand en op het Uithuizerwad. Over een paar jaar raken we verstrikt in de grassprieten. En als hij tijd van leven heeft zal Jurn daar zeker een slaatje uit slaan, ik heb althans nog niet gehoord dat hij tegen het uitzaaien van zeegras is. Wat (zee)sla betreft, in de jaren zestig, toen hij (volgens de wadverhalen) met zijn botter 'Octopus' met opstappers het wad afstruunde zette hij menig zeesla-maaltje aan zijn 'gasten' voor. Wie weet waar het zeegras in zijn vaartuin toe leidt.

Het ongewisse van het wad is dat je van te voren kunt bepalen hoe lang een oversteek duurt: kort of lang. Kies je voor optimale stroom mee of wil je daar geen slaatje uit slaan. Nu hebben we er zonnig laverend zeilend 3,5 uur over gedaan om van Schiermonnikoog bijna bij Lauwersoog te komen. Tot de spuisluizen. De stroom heeft ditmaal gewonnen van de wind, omdat we op de kentering uit de Schier(e)haven zijn vertrokken.

Over een week is de najaarswedstrijd. Laten we duimen voor net genoeg wind om goed te kunnen (stroom-)zeilen.

Wad op(en)

Per 1 september zijn er weer een aantal gebieden op het wad opengesteld voor menselijke wadgebruik. Vogelbroed- en zeehondenbaartijd voorbij. Niet dat die gebieden dan opeens bezocht gaan worden, maar als het zo uitkomt door weer, wind en tij zou je er (door) heen kunnen varen. of zelfs ankeren en droogvallen. We boffen dat na een akelig natte augustusmaand september met redelijk goed weer begint. Inschepen en wegwezen. Duidelijk dat we dit jaar minder wadroutine hebben opgedaan, de eerste nacht achter anker in Paesensrede tussen de 3 en 5 is er gelijk weer een van een niet goed doordachte plek kiezen. Nou hebben we niet veel te kiezen met laagwater in dit ondiepe geultje tegen donker worden aan, maar toch. Behalve dwarsliggend gehobbel in de nacht bij hoogwater blijkt dat we in de vroege ochtend nogal erg met het hoofd omlaag te liggen. De boot zit vast en helt aardig op de ietwat steile rand van de plaat. Hoofd- en voeteneind snel gedraaid in ons vooronder, enige stille uurtjes slaap kunnen we nog wel gebruiken. Ach het ongemak is slechts tijdelijk, zodra het water weer komt wordt het leven aan boord weer horizontaal. Verrassend genoeg staat die ochtend zusterschip 'Gossiemijne' ietsje noordelijker van ons netjes droog. Terwijl we dat schip toch echt hoog en droog op de Kuipersbult hebben zien staan voor wij de Paesenrede invoeren. De Kuipersplaat is geen plek om een zacht wiegende waddennachtrust te verwachten. De deining van zee is daar voelbaar, noch afgezien van wind tegen tijgolven. Je mag al blij zijn als je daar zonder reddingboothulp loskomt bij een lager hoogwater in de nacht. Verplaatsen in de nacht indien mogelijk niet aangenaam maar wel zeer wenselijk. Kennelijk gelukt.
Vanwege de hoogwatertijd kan er pas in de loop van de ochtend weer gevaren worden: wind zwak tot matig uit zuid oost. De bestemmning Ameland ligt dan voor de hand, zeker met de verwachting dat de wind de volgende dag weer zal draaien naar zuid-west. Prettig voor terug naar Lauwersoog voor het weer weer verslechterd. Twee dagen achter elkaar goed weer is ook wel veel dit jaar. We gaan pas anker op als er genoeg water staat om de kronkelige geul niet hoeven te volgen, afsteken dat scheelt mijlen. En zeilt eenvoudiger. Het vastlooprisico bij dit rustige weer over de aangegeven ondieptes is aanvaardbaar zolang het nog opkomend water is. Rond doodtij kan het niet. Nu is het een aantal dagen na springtij en zal er nog redelijk wat water komen volgens het getijboekje. Van extra verlaging door de (zwakke) oostenwind is geen sprake. We hebben Ameland zeilend gehaald al was het kiele kiele. Niet vanwege de ondieptes, maar vanwege het herhaaldelijk wegzakken van de wind. Terug hebben we meer geluk met de wind, eindelijk dit seizoen weer een lekkere zeiltocht, met een onuitgesproken onderlinge wedstrijd, zien wie er eerder is: Gossiemijne kiest voor een diagonale oversteek van Ameland naar het Wierumer wad, wij proberen een andere taktiek en gaan tot zuidelijk van de Zuiderspruit en dan oostwaarts. Het laatste blijkt tot onze vreugde winst op te leveren, ook al heeft de Gossiemijne de kluiver erbij gezet en wij niet. Dat levert nog een mooi plaatje op voordat Gossiemijne (door Luuk gemaakt met zijn eigen nieuwe 35x zoomcamera) ons uiteindelijk toch voorbij loopt op het Wierumer wad. Zij eindigen in de jachthaven van Schiermonnikoog, wij ankeren zuidelijk daarvan op een bekende, doch dit jaar nog niet weer beproefde plek. Niks zo veranderlijk en verraderlijk als het wad: we troffen bij het droogvallen prut in plaats van een mooie zandbodem. En wederom een nacht met deining door een gekrompen en toegenomen wind (naar zuid oost). Toch hebben we dat over voor vrij zicht op het droogvallende wad en de hoop op een fantastisch kleurende avondwolkenlucht.

Storm op wad

Eddy Nieuwenhout stuurde drie fotootjes van de storm die ze met de twee geankerde en met elektriciteitskabels aan elkaar verbonden boten vanwege de VARA-opnamen tbv de uitzending "Storm op komst' doorstaan hebben. Nu is het weer rustig op het oostwad ... tot de schietoefeningen beginnen van de week.(vervolg op bericht 'Storm op komst' van 13 juni)

'Storm op komst'

'Storm op komst'', zo heet het programma waarvoor de VARA vanaf morgen opnamen gaat maken op het oostwad.
http://www.broadcastmagazine.nl/Nieuws/storm-op-komst-zet-twee-bners-samen-op-zee.html

Twee boten, uit Harlingen, zijn ervoor gecharterd: 'Walrus' en 'Brave Hendrik'. In de passantenhaven van Lauwersoog wordt 2e Pinksterdag nog hard gewerkt aan de voorbereiding. BBQ in elkaar zetten, merk blik bier afplakken, inruimen en nog veel meer. Op de 'Walrus' zullen de komende weken steeds 2 BN-ers 24uur met elkaar letterlijk opgescheept zitten. De boot, die wordt verankerd op het wad zit, behalve proviand, vol lampen en microfoons. Straks uit beeld maar in werkelijkheid in de buurt en met kabels verbonden aan de 'Walrus' komt de 'Brave Hendrik' te liggen. Op die boot huist de VARA opname-crew, de kajuit staat vol met apparatuur. Op het voordek een immense generator om de benodigde stroom te leveren voor alle opnamen en verlichtingsschijnwerpers. Beide schepen liggen straks op een zandplaat oostelijk van Lauwersoog. Voor kenners van het oostwad: tussen de 'Schildknopen' en het 'Poepegat'. Dat vertelde de voor deze weken ingehuurde schipper van beide boten ons. We waren blij verrast vanmiddag te ontdekken dat dat Eddy Nieuwenhout is, een van de 'vier jonge botterkinderen' waarmee we in de jaren zestig het wad leerden kennen aan boord van de botter 'Duitendief', de boot van de stiefvader van Joop, de vader van Eddy. Eddy heeft het (wad)varen met de paplepel binnen gekregen. En is er nooit meer los van gekomen, net zo min als wij. Hij vaart nu zelf ook met vrouw en kinderen op het wad, wij beginnen opnieuw, met het kleinkinderen. Wie van hen zal met de passie besmet raken?

Het programma gaat uitgezonden worden in verschillende delen in de maanden juli en augustus. Wie weet gaan we evooraf nog eens 'op lokatie' kijken. Laten we voor de organisatoren en de BN-ers hopen dat een echte storm achterwege blijft tijdens hoogwater, want de dubbele verankering maakt het de boot onmogelijk om 'lekker achter het anker' te gaan liggen. Mij ook benieuwen wanneer en wie er gaat klagen over lichthinder op het wad als er 's avonds of 's nachts opnamen gemaakt worden.

Dinsdag begin middag zijn de eerste BN-ers met een R.I.B. opgepikt in de passantenhaven. Prachtige rustige en zonnige omstandigheden. En laagwater. Vannacht weer, dus met het slapen zal het wel lukken.

20 juni naschrift: uit sms van Eddy begrepen dat ze de handen vol hebben gehad aan de storm van afgelopen weekend. Drie ankers per schip en dan nog bij motoren om niet krabbend van de plaat af te zakken. Zo letterlijk zullen ze het niet bedoeld hebben bij de keuze van de titel voor de uitzendingen. En komende week komt er herrie in plaats van waddenrust. Er wordt door defensie geoefend in de Marnewaard. Dat zullen ze beter horen dan ze lief is.

Wad ontdekking

Eerste Pinksterdag is qua tij en weersvooruitzichten een geschikte 'droogvaldag'. Met afgaand water en een ZW windje is het een ideaal zeiltochtje naar de Engelsmanplaat vanuit Lauwersoog met dochter Joske en kleindochter Lisanne (bijna drie) aan boord. Zo'n tweeenhalf uur voor laag varen we het schip gelijk aan de grond nabij het NO puntje van Engelsmanplaat, eten een boterhammetje en gaan met behulp van de bijboot met droge voeten de plaat op. Nu moet je niet denken dat Lisanne haar (beschermde) voeten droog houdt. Het eerste wat ze doet is natuurlijk het water inlopen. Emmertje en schepje krijgt amper aandacht, lopen naar de Kaap wil ze wel. En weg is ze met haar rennende beentjes. Net een jonge hond. Niet aangelijnd. We moeten zelf flink doorstappen om haar bij te houden. Daar blijven we warm bij, want het is frisser dan we gedacht hadden en bovendien voelen we spetters. Lisanne wordt af en toe geboeid door een wormhoopje of plasje water, dan halen we haar weer in. Ze lijkt nog steeds onvermoeibaar als we na een dik kwartier lopen de Kaap hebben bereikt. Ze wil wel verder, naar het huisje. Zeker nog een kwartier lopen weet ik uit ervaring. Het meiske houdt het uitstekend vol, gelokt door de dikke oranje skippybal die daar lijkt te liggen. Wadlopers staan er te pauzeren. Iemand pakt een krab bij de paal weg. Lisanne staat gebiologeerd te kijken als het beestje teruggezet is bij de paal. Trap opklimmen ook een feest. Er is niemand 'thuis', het huisje is wel bewoond. 'Mijn' in 1993 ingekraste kompasroos op de balustrade is nog te herkennen. Dat doet me deugd. Onze boot is amper te zien, zo ver moeten we weer terug. Wat nog niet gebeurd is tijdens het rennen van Lisanne gebeurd nu wel. Ze struikelt op de plaat en schrikt van nattigheid en plakkerig zand. Verdriet. Even lijkt het een zware terugtocht te worden, maar het komt goed. Afgeleid door lege en kokkels met 'beestjes' erin en 'tere op vlinders lijkende schelpjes' stapt ze weer dapper verder, tot dat we bij een rand komen waar veel schelpen liggen. Ze wil, ze durft er niet over te lopen. Raadsel. We moeten haar tegenspartelend en wel er over trekken. Het is gelukkig nog maar een klein eindje naar de boot, waar we nu heen kunnen lopen. Uren heeft ze geslapen daarna. Werd zelfs niet wakker toen de boot los kwam en we anker op gingen. Rustig op fok teruggevaren met het opkomende water mee naar Lauwersoog. In de sluis is Lisanne weer paraat, als een koningin blijft ze zwaaien naar de mensen die over de brug lopen. Feest voor iedereen.

Fotoverslag over deze dag in webalbum:
https://picasaweb.google.com/elsWeerlicht/110612PinksterdagWEERLICHTEngelsmanplaatElsEnLuuk?authkey=Gv1sRgCNHl0JrV6-bKBg&feat=directlink

Schier

Donderdag, Hemelvaart, op tijd door de sluis zien te komen is gelukt. We hebben het eerder meegemaakt op een Hemelvaartsdag dat het uren duurde voordat we erdoor konden en het tij verliep ondertussen. Ameland was toen niet meer te halen. Deze keer hebben we Schiermonnikoog op het oog. Dichtbij. Dochter en drie kleinkinderen aan boord. Tegen twaalf uur hoogwater. Het blijft mooi weer komende dagen, al zal het harder gaan waaien uit NO. Om 9 uur liggen we, bepaald niet alleen, te wachten bij de sluis. Het zal nog een uur duren voor we in de sluis liggen.Wij 'voor de brug' zoals dat heet, naast een charterskutsje. In de sluiskom probeert Wubbo Ockels zijn 'Ecolution' aan bakboord te leggen, dat leiden we af aan de stootkussens aan die kant. De boot, hoe fraai ook, schampt met zijn achterschip aan stuurboord langs de sluismuur, zonder stootskussens aan die kant. En aan een boegschroef heb je niks als de boot voor al vast zit. Ze zijn met zijn zessen aan boord. Niemand heeft kennelijk gelezen of geleerd dat er stroom staat in de sluis (door zoet-zoutwatermenging), dat je eerst achter en dan pas voor moet vastmaken als je van'binnen naar buiten' gaat. Ze hebben nog geluk dat het schip niet dwars of achterste voren komt te liggen, daar is die boot te lang voor. En zinken doet ie van een krasje niet.

Wij steken, op motor wegens gebrek aan wind, zwalkend over naar Schiermonnikoog. Het water is hoog genoeg om dwars over het ondiep Brakzand te varen. Bovendien nog opkomend. De witte toren is het houvast voor Taeke (5) om op te sturen. Zolang hij die ziet over stuurboord stuurt hij goed.

De drijvende steiger in de jachthaven is een eldorado voor kinderen, het water is dichtbij. Met de 'teutebel' en schepnetjes, die we gelukkig aan boord (voor als de kleinkinderen eens meegaan) hebben kunnen ze onmiddellijk op krabbenvangst. Hoe het moet leren ze snel genoeg van andere kinderen in de haven, in ons geval van de kleinzoon van de havenmeester. Ze zijn niet meer bij 'hun vriendje' weg te slaan en willen amper mee naar het dorp. Al klinkt een fiets huren ook wel aantrekkelijk. Dus fietsen doen we uiteindelijk ook, nadat we er met enige moeite in slagen ergens fietsen te bemachtigen in de namiddag. Het is druk in het dorp, op het eiland merk je er niet zoveel van, zolang je uit de beurt van uitspanningen' en terrasjes blijft. Van de koude NO wind die is gaan waaien merk je op het eiland ook niet zoveel. Pas als je terugkomt in de haven voel je de kou die het lekker uitgezakt 'happy hour' zitten in de beschaduwde kuip onmogelijk maakt. Schip draaien is voor ons een optie. Dat doen we de volgende ochtend, aan andere kant van de steiger,kop op de wind en eerste rangs wadkijk. Wat wil een mens nog meer? Er is weer 'schippersrust' aan boord. We blijven nog een nacht. Houden de fietsen tot zaterdagochtend en bezoeken de Berkenplas vanwege de beschutte ligging. Daar kan het grut zich uitleven in het water en met een bal. Ondertussen kruipen de krabben wel het net in ...of uit.

Een beeldverslag van ons Hemelvaarstweekend: zie onderstaande webalbum link

https://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=luuk.knol&target=ALBUM&id=5615233799215351265&authkey=Gv1sRgCIKQnY3v7f61XQ&feat=email

Schaar

Terwijl wij maandag met onze Nieuwkoopse kleinkinderschare bij Sealife in Schevingen kijken naar en voelen aan een krabbenschaar zet de zeilmaker de schaar in ons nieuwe te groot bevonden grootzeil. En wij scharen ons achter de gedachte dat het allemaal goed komt. Met het grut, de krab, het zeil en met ons.

Dinsdag reppen we ons naar Grou om het afgeknipte zeil op te halen. Doorrijden naar Lauwersoog is geen optie meer, het waait te hard om het zeil aan te slaan. Dat gebeurt woensdag onder betere omstandigheden. In alle rust en onder het belangstellend oog van Ruud, die een zelfgemaakt babyschommelstoeltje aan de giek aan het uitproberen is. Hun eerste kleinkind gaat binnenkort voor het eerst mee varen. We zien haar al helemaal hang-zitten voor de wind. Pret voor Pret, de boxer die ook 'op het wad past' aan de lijn.

Alle gekheid op een stokje. Het zeil met veel zorg opnieuw aan de gaffel bevestigd. Zeil hijsend de rakbanden gelijk maar wat strakker gezet. En ja hoor, de afgezakte losse broek is verdwenen. Het zeil kan normaal gehesen worden en er is ruimte om het voorlijk strak te trekken. Zo'n 30 cm is het zeil ingekort langs de mast, het onderlijk is vloeiend aangepast. Dat de reefknuttels nu niet meer evenwijdig parallel lopen aan de onderkant van het zeil valt niet op. Wat voor invloed het op het reven heeft moeten we nog uitvinden. Nu hebben we gezeild met een licht windje over het Lauwersmeer.

Over deze eerste zeiltest met de nieuwe snit zijn we tevreden. De komende dagen wordt het niets met zeilen, teveel onrust in de lucht. De voorbode daarvan kondigt zich 's avonds al aan.

Huisvlijt

Gaffel mee naar huis. Vrijdag in tuin werkplek gemaakt. Losgeschoten lijmnaad opgeschoond met ijzerzaagje. Naad wat opengedrukt en injecteer epoxy (dank aan Ruud) er tussen gedrupt. Ook de barst zo goed en zo kwaad als het gaat gevuld. Knevel gemaakt en lijmklemmen erop. En nu maar laten rusten. Zaterdag is het warm. We gaan wel naar boot, kunnen daar lekker voor anker zonnen zonder zeilen.

Laten gaffel in de smoorhete auto liggen, kan lijm lekker doorharden. Dinsdag gaat het vermaakte zeil er weer aan. En kunnen we hopenlijk echt met het nieuwe grootzeil gaan zeilen zoals we ons dat voorgesteld hadden bij een nieuw zeil. Beter

Jargon

Een grootzeil is geen mens, termen als 'losse broek', 'hals', 'klootjes' en 'lijken' horen bij het jargon van een platbodem. De zeilmaker die op ons verzoek aan boord is komen kijken naar het geleverde nieuwe grootzeil heeft voorgesteld de losse broek geleidelijk in te nemen omdat het (voor)lijk te lang is, waardoor de hals niet voldoende kan worden aangetrokken. Onzerzijds nog verzocht: een drietal, door ons niet te gebruiken, halve maantjes aan de rakbanden te vervangen door een passend aantal klootjes. Een en ander zal dinsdag klaar zijn, dan halen we het aangepaste grootzeil weer op in Grou. Intussen hebben wij de in de wedstrijd gescheurde gaffelklauw weer gelijmd. De middelen daartoe zijn ons aangereikt door Ruud van zusterschip 'Gossiemijne': injecteer epoxy. Even niet zeilen, tijd voor een boek (aan boord) en (oppas)bezoek bij kleinkinderen.

Op de wal troffen we dorpsgenoot Harm Jan, klussend aan zijn 'Tante Sien', ook een 10m Westerdijk zeeschouw. Zij hebben zaterdag de wedstrijd moeten staken vanwege lekkage in de kajuit als ze over stuurboord 'op een oor' lagen. Het eerste waar je dan aan denkt is een kapotte afsluiter. Er bleek een vingerdik gaatje achter de zwaardklamp te zitten. Vermoedelijk het resultaat van een te harde aanraking met een dukdalf. Ach zo blijf je bezig: gelukkig is het niet meer zo koud als afgelopen dagen en lijkt mijn verkoudheid op te lossen in de buitenlucht.

Weer anders

Zijn we ingesteld op een periode van herstel na een operatie, gaat de operatie morgen niet door. Het vooronderzoek bracht mogelijke risicofactoren (vermoeden van bloedpropjes in het hart) aan het licht, dus nu eerst een aantal weken meer bloedverdunners. En dan opnieuw vooronderzoek. Op korte termijn betekent het omschakeling in plannen. Wel meedoen met de Voorjaarsrace bijvoorbeeld om onze titel te verdedigen. Dochterlief Joske staat te springen om ons terzijde te staan. Ondertussen moeten we ook het nieuwe zeil beter, liefst goed, proberen te trimmen. Dat is tot nu toe niet gelukt. Broer Fred is daar bij uitstek geschikt voor, zeker als het een scherp jacht is, maar ja, een platbodem heeft klootjes, dat is andere koek. We zullen zien wat het wordt. Als het onverhoopt te hard waait haken we alsnog af. De voortekenen lijken goed. Het zusterschip en tevens concurrent 'Gossiemijne' heeft vandaag ook met zijn nieuwe Molenaar tuig gevaren. Het wordt dus een totale nieuwe krachtmeting na zeer veel jaren. Wij hebben 'de UITDAGER' in huis, de Jaarwisselprijs van de Wsv Lauwerszee, al moeten we het bijbehorende plaatje met inscriptie 'Weerlicht' 2010 nog steeds krijgen.

Altijd anders

Als je plannen hebt om het wad te gaan bevaren gaat het altijd anders dan je vantevoren van plan dacht te zijn. Met die verwachting gaan we de sluis door. Zo niet als je je 's morgens op de afgesproken tijd meldt aan de opnamebalie het UMCG omdat je over twee dagen een ingreep moet ondergaan. Een bed is er voor je. Alleen hoef je er geen gebruik van te maken voor de bewuste dag van de ingreep. Het is een typisch staaltje van kostenopdrijving. Er is nu een onbeslapen ziekenhuisbed in ieder geval voor een nacht, mogelijk voor twee nachten. De kosten zullen er niet minder om zijn. Op het wad is dat anders: als je daar denkt te overnachten en je doet het niet dan lopen de kosten sterk op door havengeld en andere terloopse uitgaven aan wal. Affijn: het is weer eens bevestigd: je weet nooit vantevoren hoe de dag verloopt. Ook dat heeft wel wat. Alleen zou ik uit oogpunt van vermindering van de uitgaven in de gezondheidszorg ervoor willen pleiten dat er wat zorgvuldiger gepland wordt: geen ziekenhuisdag als er niet meer dan een enkel onderzoekje vooraf gedaan hoeft te worden waarvoor een dagdeelbezoek aan het ziekenhuis voldoende is. De zgn tweede opnamedag moet er weer een voorafgaand onderzoek gedaan worden, wederom is de fysieke aanwezigheid slechts nodig voor een uur hooguit anderhalf. Dus zit Luuk weer thuis gewoon zijn eigen dingen te doen ipv ongemakkelijk zijn tijd doorkomen in een ziekenhuis.

Een van de voordelen is dat Luuk nu zelf de foto's kan bekijken van ons minivakantietje aan boord van onze zeeschouw. Vrijdag zeildobberend naar Schiermonnikoog. Daags erna bijna platgeslagen door een supervlaag, die ik gelukkig zag aankomen. Het ging dus goed. Zondags op fok het Lauwersmeer op. Veel natuurgenieten, luieren, zonnen en lezen. Het nieuwe grootzeil staat nog steeds niet naar onze zin: vouwen en plooien waar het niet moet. De stand van de rakbanden verbeteren lukte nog niet met het onstuimige vlagerige weer van afgelopen weekend. En hoe lang na de medische ingreep bij Luuk we weer aan volop zeilen toekomen durven we nog niet in te schatten. We zien wel.

Een mini-impressie daarvan in het bijgevoegde webalbum:
https://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=elsWeerlicht&target=ALBUM&id=5604863235695362257&authkey=Gv1sRgCMTB6cnZ1r24bA&feat=email

Opmerkelijk dat we op het wad geen zeehonden zagen, doch wel eentje in de visserijhaven van Lauwersoog, die vol ligt met kotters van stakende garnalenvissers.
EEN ANDERE ZEEHOND ZIEN WE NOTABENE OP HET LAUWERSMEER, je gelooft je eigen ogen niet. Toch is het zo. In het Oude Robbengat.

Behalve die zeehond is er veel fraais te zien op het Lauwersmeer in het voorjaar. De broedende zeearenden hebben we nog niet in het vizier gekregen vanaf ons luwe pankerplekje vlakbij de wadende en grazende paarden en koeien; met overvliegende zwanen en ganzen; het geluid van de koekoek en het zicht op een geel strand wat met de kijker talloze blanke runderen blijkt te zijn. Kortom: altijd anders en vooral genieten.