Koud Paasweekend werd verwacht, het viel allezins mee. Als je je maar aan de goede kant bevindt. En voor ons was dat de zonkant van het huis, uit de wind, met kleinkindjes die eieren komen zoeken bij Opa en Oma in de tuin. 
Voor gratis zijn we altijd 'in' ook al moet je er eerst een boek, nee meerdere boeken, voor kopen. Die boeken stonden toch al op het verlanglijstje. En jarig zijn we nog lang niet, dus nu maar gekocht. Met vier boekenweekgeschenken als treinkaartje in de rugtas op zondagochtend in de trein gestapt, met dochter en kleinkind. Een relatief kort treinreisje, van Groningen naar Delfzijl. En weer terug. Voor Lisanne is het haar eerste reis in de 'grote mensentrein'. We genieten volop van haar vreugde over alles wat ze ontdekt. En zien glimlachend toe hoe ze haar actieradius in de trein na een tijdje gaat vergroten. Op andere stoelen zitten, eerste in het zicht van ons, later uit het zicht. Kiekeboetje spelen over de leuning. Het kan allemaal, want het is erg rustig in de trein. Delfzijl is op deze koude dag geen topbestemming. Ter plekke blijkt ook dat Delfzijl niet rekent op treinbezoekers die lopend naar de haven willen bijvoorbeeld. Geen wandelroute te bekennen. Noodgedwongen behelpen we ons met autoweg en fietspad. Ook daar is het niet druk nu, maar toch, er rijdt af en toe wel een auto hard langs. Achter de dijk vinden we even wat luwte. En een strandje. Het is eb, aan de vloedlijn te zien. Een paar schelpjes verdwijnen in Oma's jaszak, een roze vindt Lisanne mooi. Met streepjes ook. Maar later is ze de schelpjes vergeten. We zoeken voor een kwartiertje nog even de warmte op in een restaurant 'de Boegschroef' aan de haven. Die vaart er wel bij. 
We zijn niet de enige bezoekers daar, wel de enige treinreizigers. Al gauw weg, rennen om de trein, die eenmaal per uur gaat, te halen. Flesje Fristy mee, was nog lang niet op. De trein terug naar Groningen is nog leger dan op de heenweg. Voor zwartrijders zijn ze hier ook niet bang. Geen conducteur gezien om onze 'boekkaartjes' te controleren. Hadden we ook wel een boek minder kunnen kopen en hadden schoon- en kleinzoon ook wel meegekund. Volgend jaar dan maar.
Damsterdiep, 
Mijn eigen 2 ingezonden foto's: gemaakt vanaf het water 2009 
Uitzicht vanaf 15e verd Tasmantoren op cafe Jan en woonhuis Fre Westerhof
zien van de bouwaktiviteiten in het kader van 'Dag van de Bouw'. Een waterige omgeving lokt ons nou eenmaal. Ter plekke blijkt dat er (gratis) tochtjes met een RIB (dikke rubberboot) door de haven kunnen worden gemaakt om (geplande) uitbreidingen te zien. Gelijk aangemeldt. Dankzij miezer regen is het niet druk en staan we met tien anderen gelijk met een reddingvest om klaar voor het eerstvolgende tochtje. Goed gemutst vrees ik niet voor mijn oren, bril en klep. Anderen hebben handen nodig om zich zelf en bril vast te houden, terwijl ik nog kan proberen mijn fototoestel te hanteren tijdens de vaart. Wat overigens niet meevalt.
We zien van bovenaf een gehesen fok. 
Blijkt van de replica van de Loodskotter Eems nr 1 te zijn. Ook die kan bekeken. Dat doen we natuurlijk. En kunnen het niet nalaten gelijk de handen uit de mouwen steken als we onderdeks komen. Er wordt door de schipper getracht de inmiddels neergehaalde drooggewaaide fok op te doeken daarbinnen samen met een vrijwilliger die niet weet hoe het moet. Met onze extra handen wordt de klus geklaard. 
Het (mid-)dagje uit cultureel afgerond in het kerkje van Huizinge. We wisten van Geert Lameris dat hij al voor het vierde jaar een Cultureel Festival heeft organiseerd ism de Stichting Oude Groninger Kerken. Op de valreep pikken we daar nog iets van mee: 'Songs op Faith and Hope' . Blijkt zeer de moeite waard, we hebben het met genoegen 'beleefd', gezien en aangehoord.
In tegenstelling tot alle andere jaren zijn we al dagenlang met mooi weer bij huis in plaats van op het wad. Waarom? De harde frisse wind lokt niet, ook al komt die uit de goede hoek om 's middags heerlijk in de kuip van de zon te genieten in een geul(tje) met afgaand water. Het bij huis zijn geeft voordelen die nu zwaarder wegen dan de voordelen van het aan boord zijn. De luwte van het huis op 'ons als zodanig ervaren landgoed' geeft bewegings- en gastvrijheidsmogelijkheden. En dat heeft ook wel wat.
Allerhande klusjes worden in alle rust gedaan, zoals vensterbank verven, onkruid trekken, nieuwe letters plakken op de reddingboei, de nieuwe leuvers verwijderen die we aan de kluiver hebben laten zetten. We dachten (hoopten) dat het gemakkelijker zou werken met het strijken van de kluiver. Dat blijkt niet het geval omdat je meer handen nodig hebt om ook de neerhaler te bedienen en nog een stel handen om de fladderende lappen aan de kluiverboom te binden. Van de zeilmaker een aanwijzing gevraagd hoe ze te verwijderen, dat toegepast en al doende een handige manier gevonden om de leuvers vast te zetten en los te wrikken. Nu is het wachten op het moment dat we de (alle?) zeilen weer zullen hijsen. De wind zal eens afnemen en als het goed gaat de gevoelstemperatuur toe. Deze week zal er mogelijk toch nog gezeild kunnen worden.
Voorzover ik me kan herinneren was er nimmer zo'n late Pasen. Ook heb ik nog niet eerder meegemaakt dat we voor de Paasdagen gezeild en geankerd hebben op het wad. Bovendien is het een unicum dat er al zo lang achter elkaar een droge zonnige periode is in het voorjaar met zomerse temperaturen. 
met zijn allen buiten brunchen en Paas-eten. 
Volop genieten.
Joske en Peter hadden daar maar een 
klein seintje voor nodig en zo improviseerden we wederom gezellig eten met elkaar in de warmte buiten.
In het vaarseizoen genieten we bijna dagelijks van het alomvattende licht en lucht op het oneindige wad. Weer thuis voelt het al gauw benauwd, donker en ben ik blij wanneer de bladeren van de bomen in de buurt van het huis weer van de bomen zijn gevallen. Dat geeft ruimte. Dit jaar de stoute schoenen aangetrokken en opdracht gegeven een muur in de zijgevel van het huis te vervangen door een glaswand, deels open te schuiven indien het weer daartoe uitnodigd. 's Middags is het de zonkant. Ook met deur dicht, zal een smak aan licht (en warmte?)binnenkomen, het zicht op tuin en lucht wordt vergroot.
Op de avond van Bommen Berend hing er een bijzondere wolkenlucht boven Stad en Ommeland. Het ging gepaard met zon na regen en een donderslag. Voor de feestelijkheden in de stad wat jammer, het zal niet alleen ons ervan weerhouden hebben om naar het plantsoen (Noorderzon) of Ossemarkt (NNO concert) te gaan, laat staan naar het vuurwerk. Daar staat tegenover dat we wel van huis uit genoten hebben van het licht en de uitzonderlijke lucht die avond rond een uur of acht. De fraaie heldere en brede regenboog kon ik slechts deels tussen de bomen door zien en was dus niet van huis uit te 'pakken', daarvoor sprong ik in de auto om snel bij de kruising 
Dorpsweg-Rijksweg vrij uitzicht te hebben. 
Te laat, de boog was verdwenen, de mooie luchten evenwel niet. De warmte leek opeens wel verdwenen. IJzig voelde het. Doorgereden naar de stadsrand. De stadsmarkering schitterde ook in mooi licht met een mooie lucht erachter. En zoals we deze zomer al zo vaak hebben meegemaakt worden de buienluchten al ras gevolgd door 'geen wolkje aan de lucht'. Voor zo lang als het duurt.
Aan de oostkant van de stad Groningen ligt het omvangrijke sportcomplex Kardinge. Je kunt er van alles en nog wat doen, binnen, maar ook buiten. Er is ook een heuvel gemaakt en als je 's middags op die heuvel klimt om met de zon mee richting Garmerwolde te kijken dan zie je 'beneden' patronen, waar je wandelend 'beneden' geen weet van hebt. Op de klimtoren werd zo te zien ook geklommen, ik denk niet dat ik dat ooit ook ga proberen. Onze favouriete klimneigingen beperken zich tot (kerk-)torens in voor ons vreemde steden, een duin of zoals hier bij Kardinge 'de heuvel'. Vanaf deze plek lopen we in een uurtje naar ons dorp dat in de aangrenzende gemeente Ten Boer ligt. Met diverse keuzes wat wandel- en fietspaden betreft. Een aangelegde natuur-buffer tussen de stedelijke en landelijke omgeving van de provincie Groningen, waarin onder meer het Bevrijdingsbos is opgenomen.
