| de winnende foto © Els Knol-Licht |
Ik ga van 25-29 aug 2014 mee, uit en thuis Vlissingen. Bestemming wind- en weersafhankelijk, maar een buitenlandse haven zit wel in de verwachting.
| de winnende foto © Els Knol-Licht |
Zoekend naar kruiend ijs langs Friese IJsselmeerkust maken we op deze nog zonnige maandag een mooi autoritje. Bij Stavoren worden we beloond..jpg)
Ons meest favouriete plekje in het Werelderfgoed gebied Waddenzee is aan boord van onze 10m Westerdijk zeeschouw WEERLICHT. Dat heb ik meegedeeld aan http://www.waddenzee.nl/ in het kader van de zomer fotoprijsvraag 2010 met die vraag als thema.
De familie waar ik ingetrouwd ben komt uit Havelte, zowel van vaders- als van moederskant. Ver van de zee. Mijn familie komt uit Amsterdam en IJmuiden, daar zit het zeemansbloed, behalve mijn Opa van moederskant, die had een schildersbedrijf. Vandaar dat ik bootje verven wel leuk vind denk ik. De ouders van Luuk zijn naar Langweer verhuisd, waar hij op Friese grond is geboren en getogen. De waterkant trok hem en zo is het gekomen. 
Terug naar Havelte. Een van zijn laatste tante's is overleden, zij is begraven op het kerkhof naast het kerkje van Havelte. Meerdere familieleden zijn daar te vinden, behalve haar man ook haar zoon Luuk, een van de vier naamgenoten van 'mijn' Luuk, te jong overleden door verdrinking tijdens de reis van zijn leven in Nieuw Zeeland. Samen met zijn vriendin.
Zoals op de drogere platen van het wad het zand zich tot stuifduinen en mooie vormen laat vormen, zo heeft de sneeuw al stuivend ook weer allerlei tijdelijke kunstwerken laten ontstaan. Vandaag met de zon er een paar uurtjes bij was het genieten op de gemeentegrens tussen Ten Boer en de stad Groningen. Voor ons dicht bij huis. Een loopje over de Stadsweg. Wel koud, zodra je uit de beschutting van de huizen komt voel je de snijdende wind op je wangen. De rest was bedekt. De benen niet voldoende. Niet aan gedacht om een lange thermobroek erbij aan te trekken, of de skibroek. Volgende keer.
Het was bij lange na niet zo slecht en koud als tijdens de sneeuwstorm en ontwrichting in februari 1979, toch deed het er wel een beetje aandenken vanmiddag toen we op weg naar vrienden het (barre) noorden toch maar niet verder gingen. Zie foto's in het webalbum. In de stad, in de luwte van bomen en huizen, was het aangenaam sleeën met Lisanne.
De harde wind moet nog komen, als we einde ochtend, 9 jan, een rondje Ten Boer-St.Annen-Thesinge-Garmerwolde rijden. Nu is het nacht en hoor je de wind razen en de sneeuwkristalletjes tegen het raam te pletter slaan. Hoe zal ons noorden er morgen uitzien?
Foto's van vanmiddag vrijdag 8 januari 2010 gemaakt tijdens een zonnig ritje in de winterse wereld van Garmerwolde naar Lauwersoog
. Zondag zijn er oliebollen te verkrijgen tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst van de wsv Lauwerszee in het clubhuis 't Roode Hooft. Alleen de weergoden zijn van zins er een koude noordooster tegen aan te gooien, zodat van rondwandelen langs de oevers van het Lauwersmeer of langs de waddendijk waarschijnlijk niet veel terecht zal komen, vrees ik. Vandaar deze eerste verkenning onder gunstiger omstandigheden in het gebied dat ons zo vertrouwd is.

Er zit een teller op deze weblog die de zogenaamde 'unieke' bezoekers registreert. Binnenkort zal de teller overspringen van een driecijferig naar een viercijferig getal. Geen idee wie die magische sprong teweegbrengt. Ik hoop dat diegene (evenals de 999 voorgangers) iets met het wad heeft , of met foto's van het wad en met genoegen iets van mijn weblog heeft bekeken en zo nu en dan nog eens terugkeert. Soms maakt een lezer(es) zich bekend door te reageren, wat tot een persoonlijke uitwisseling kan leiden.(elsweerlichtapestaartjegmail.com)
De watersportvereniging Lauwerszee heeft een deels doorzichtig clubhuis aan het Lauwersmeer, op het meest westelijk puntje van de jachthaven. Waar je met onstuimig winderig weer vanachter glas, nippend aan een glas, heerlijk kunt genieten van woeste golven en overscherende wolkenpartijen. Als het tenminste niet grauw en grijs is. Jammergenoeg is het clubhuis 's winters niet zo vaak open. Alleen als er iets te georganiseerd is, een najaarsvergadering bijvoorbeeld. Dat is binnenkort ook weer het geval: 27 november. Wel 's avonds, buiten is het donker. Van het weer en het
meer zie je dan niets. Binnen is het gezellig. De rode en groene verlichting geven het bijpassende martitieme sfeertje en weerkaatsen in de ramen. De vaarplannen voor 2010 worden gesmeed, het afgelopen seizoen weerkaatst in de gesprekken. Een weerspiegeling. Alles weerspiegelt.
Het eind van het vaarseizoen is in zicht. In de loop van het seizoen zijn er weer ontelbare foto's gemaakt van doorleefde mooie, unieke of eeuwige wadmomenten. Ik wil er wat mee, maar wat? Zelf weerzien geeft de vreugde van de persoonlijke herinnering. Ik sluit niet uit dat ook zonder die herinnering het prettig kan zijn om wat van die foto's te zien. Vandaar een webalbum om anderen een impressie te geven van al het fraais dat ik meen te zien en probeer vast te leggen.
De laatste paar jaren stuur ik wel eens wat foto's op naar www.waddenzee.nl . Daar stimuleren ze het inzenden van thematisch gerichte foto's van het wad/de wadden/de waddeneilanden door er een prijs(je) aan te verbinden. Maar niet alleen foto's, ook gedichten kunnen worden ingestuurd. Deze winter zijn er behoorlijk wat foto's ingestuurd, waaronder hele fraaie. Wadfotominded als ik ben kijk ik natuurlijk ook veel naar foto's van anderen. Van sommige kan ik echt genieten. Toch ben ik op een bepaald moment
ook eens gaan kijken bij de gedichten. Verrassend, zoveel. Er doorheen scrollend blijft je blik meestal eerst even hangen bij de eerste dichtregels. Als dat pakt lees je door. Zo was er ook een gedicht met weinig woorden, die me 'greep', die bij me bleef, die ik copieerde met naam van de maakster en opsloeg op mijn pc. Ik wou er bij gelegenheid in mijn weblog iets mee doen. De uitslag heeft mijn plan ingehaald. Vandaag, vrijdag de 13e, werden de prijswinnaars bekend op www.waddenzee.nl. Zowaar het gedicht dat mij 'na aan het hart' ligt kwam ongeschonden uit de strijd: vandaar nu al deze link naar het prijswinnende gedicht 'Ongeschonden' (21) van Michelle den Hartog. Ik heb er een illustratieve foto bij gezocht uit mijn fotoarchief: er komt hulp van de zee. Een wadgebruiker laat geen sporen na.
Als het al een paar dagen redelijk vriest wil ik het ijs op. Luuk en schoonzoon Peter ook, dus gingen we gedrieen op zoek naar een leuke buitenplek om te schaatsen, geen ijsbaan zijnde. Het prachtige weer en weinig wind op 30 december was een uitgelezen kans. Er werd nog overal gewaarschuwd dat de meren en vaarten nog onbetrouwbaar zijn, maar een stuk ondergelopen land, ondiep, dat moet toch te vinden zijn. En dankzij
een tip vonden we het, even de snelweg af voorbij Hoogkerk, via Oostwold langs de weilanden en ja daar zagen we hoofden met grote vaart door het land snellen. We zijn geen doorgewinterde schaatsers dus moest het gladde ijs wel weer even wennen. Zowel Peter als Luuk gingen een keer onderuit, toch een onverwachte scheur en nog geen goede balans. We kwamen heelhuids van het krakende ijs af, met blozende wangen en gespannen spieren door de ongewoonheid van het schaatsen. Wat een geluk zo'n jaareinde.
ZEILEN, het blad 'Zeilen' wel te verstaan, verschijnt eerder in Drenthe dan in Groningen. Ik begreep dan ook de opmerking in een wadvaarbevriend Vledders e-mailtje niet over een blog-camera. Wel toen bij ons later die dag het blad uit de brievenbus gevist was en ik, toch ietwat wakker geschud, een vermoeden kreeg: ik had immers wel de link van mijn weblogje naar Zeilen gestuurd. Je kan niet weten niet waar! En het vullen van de weblog met wad(t) van alles en foto's doe ik toch ook om iets van onze mooie wad, zeil en andere belevenissen aan anderen over te dragen. Dan moet de link ook wat verder verspreid worden dan alleen familie en vrienden. Het genoemd worden als "BLOG VAN DE MAAND' en het winnen van een geavanceerde camera-mobile is een extra verrassing. Met de winnaar wordt contact opgenomen staat in de kleine lettertjes, mij benieuwen. Tja, nu zal ik de link naar Zeilen ook maar opnemen in mijn weblogje. Voor wat hoort wat. Ook al ben ik het niet met ze eens dat ze voor bij de tijdse wad- en getijinformatie verwijzen naar de Wadvaarderssite. Als die site weer zo dynamisch wordt als het wad zal ik de link ook opnemen.Voor actuele getij- en dieptestaten kun je de laatste twee jaren beter terecht bij http://www.wadvaren.info/
Van 18-25 september '08 reden we op Sicilie rond in plaats van op het frisse wad te varen in eigen land. We zochten warmte o.a. bij de Etna en kwamen ook een beetje wad tegen. Al ging het ons deze keer niet om het water, toch blijft het lokken, zeker als je je bevindt op een zwoel eiland rondrijdend in een huurauto. Dat is oppassen geblazen.