Zoekend naar kruiend ijs langs Friese IJsselmeerkust maken we op deze nog zonnige maandag een mooi autoritje. Bij Stavoren worden we beloond.
Een goed beveiligde hoogwerker bezig aan onderhoudswerkzaamheden op de Aphrodite in Stavoren. Het moet daarboven erg koud zijn, er staat een straffe wind.
Damsterdiep, 
Zon, weinig wind, een geveegde baan op het Damsterdiep. Hernieuwde energie, wat moed bij elkaar geraapt en de schaatsen ondergebonden. Voorzichtig wat streekjes gemaakt. Bleef staan. Beetje richting Ten Boer. Nog niet helemaal. Eerst maar weer eens terug. Gaat goed. Richting stad. IJs 
iets minder. Andere kant weer op. Iets dichter bij Ten 
Boer gekomen. Toch maar terug. Eerste keer niet overdrijven. Wil morgen weer. Dan echt naar de molens. Misschien zelfs verder.
Op 2-2-02 beleefden we een prachtige koninklijk zonnige dag, nu 10 jaar later is het de vorst die de Elfstedenkoorts weer maximaal doet gloeien. Het natuurijs is bij ons in het Noorden hier en daar al dik genoeg, in Noordlaren is de eerste officiele wedstrijd van de KNSB al verreden. Zelf ben ik nog niet op de schaats 
geweest, ik ga nog wel. Op het Damsterdiep, dicht bij huis, heeft de plaatselijke ijsvereniging 'Presto' een baan geveegd dit weekend. Wij reden zaterdag door Friesland, naar Stavoren. Slechts een enkele schaatser te zien in het wijde witte landschap. Opmerkelijk. Ook het IJsselmeer ligt er verstild bij. Terwijl 'aan de overkant' de ijszeilers al bezig zijn. 
zijn een aantal schaatsers aan de andere kant van de dijk te ontdekken als je bij Hindeloopen op het havenhoofd staat. De haven ligt dicht, het IJsselmeer ook voorzover ons oog reikt.
We hebben er de (leef)tijd voor: kleinkinderen. En hebben er veel plezier mee. Ze zitten nog in de ontwapenende leeftijd en onze jeugdigheid wordt weer geactiveerd door hun levendigheid. Vroeger is opeens weer dichterbij, vroeger, zo'n 30 tot 35 jaar geleden, toen ons eigen grut nog onbevangen hun zicht op de hun wereld verkende. 
Wat herinneren zij zich nog van logeerpartijen bij Oma's en Opa's? 
Dat is wel in de vorige eeuw.
Al kriebelde het wel in de benen, zelf niet op de schaats geweest. Degelijk gewandeld langs Hoornsemeer met Luuk en schaatsers gezien. Naar zeggen van een schaatser die van het ijs kwam is het ijs 'redelijk', wel een groot open stuk midden op het Paterswoldsemeer. Aan de westkant, tussen Kaap Hoorn en wijk veel hongerige watervogels. Bij plaatselijke supermarkt drie broden gekocht voor twee euro en die samen met een zak vol broodkosten, die mijn 
moeder uit de mond spaart voor de vogels, aan de eenden, ganzen en waterkipjes gegeven. Wat een gefladder en gedoe brengt dat teweeg. Een paar meter verderop krassen schaatsers in kleine getale langs over het wat hobbelige ijs, 'werkijs' noemen ze dat.
Het is in het noorden bewolkt en grijzig afgelopen dagen, de temperatuur rond het vriespunt en soms boven nul. Een geplande bijeenkomst in Noordpolderzijl in het Zielhoes met het bestuur van de Stichting Vrienden van Rottumeroog en Rottumerplaat (SVRR) is een prettige aanleiding om via provinciale weggetjes naar deze unieke uithoek van de provincie te gaan. Ook al schijnt de zon niet 
zoals in een groot deel van het land wel. 
Behalve vergaderaars blijken er ook individuele kijkers te komen. 's Middags lijkt het zelfs nog druk te worden: een groep liefhebbers van wad, kou en ijs gaan het wad een eindje belopen onder leiding van de gedreven en ervaren wadloopgids, Lammert Kwant. We zien hoe ze vertrekken, eerst ploeterend door een dikke stuifsneeuwlaag de dijk op, dan de keihard knobbelige kwelder op naar het schotsige wad. Ze zitten nu vast lekker warm thuis na te genieten van hun winterse onderneming.
Met halfjarige Lisanne 5 minuten op even krakend ijs, Joske vond het te eng en glad, dus er snel weer af.
We hebben de mooiste schaatsdag tot nu toe van deze eeuw 10 januari 2009 beleefd op het Paterswoldsemeer: zon en weinig wind. Dicht bij het huis van Joske en Peter. We liepen naar het ijs, geen parkeer- en fileproblemen zoals aan de Meerweg en elders in het land. Een ijsvloer om te zoenen (niet letterlijk), gezellig veel schaatsers die in een onafgebroken sliert een rondje tegen de klok deden, waaronder wij. Ongeveer een uur deden we over een ronde, inclusief 3 euro kostende (de duurste aan de oevers van het meer hebben we geconstateerd), doch heerlijk vallende gevulde snert. Er was een (koude plastic) stoel bij op het ijs, in het zicht van Kaap Hoorn en de stad. Een mooiere lokatie is niet denkbaar, toch! En op het bevroren water ben ik blij met mijn gewonnen mobieltje ( Zie maandblad ZEILEN, nov '08 winnaar weblog van de maand). Al schaatsend filmpjes maken met een mobieltje zoals schoonzoon Peter doet, presteer ik niet. Kan vast ook wel met mijn mobieltje, maar daarvoor schaats ik niet goed genoeg: zie ons schaatsend http://peter-hoomans.magix.net/
Joske maakte foto's vanaf de kant: zie webalbumpje Januari 2009
Alweer een paar uurtjes op natuurijs geschaatst, met mooie blauwe lucht, dus met zon. En weinig wind. Bovendien schaatste we op een beschutte, betrouwbare, plas: Friescheveen, waar het in het weekend zo overvol leek. Nu stonden er beduidend minder auto's langs de Meerweg toen we er om een uur of een kwamen. 'We' zijn dit keer: Luuk, mijn vriendin Geesje, schoonzoon Peter en mijn broer Fred. En ik. Fred begon met een uitglijer op de gladde natte modderige dijk. Smurrie aan de handen en een natte broek vol modder. Schrik. Ik lag na twee slagen op het ijs ook onderuit.
Net niet in de plas water die zich vanaf de zijkant over het ijs wurmt als er teveel gewicht op komt. Ook ik kwam, bibberig, maar heel weer overeind. Een ander zag ik het ook voorzichtig proberen:op een schoen, een schaats, ook niet alles. Maar behalve de opstapplek is het prima. De brede sloot door tussen het riet en bomen, even blijven opletten, er zitten wat scheuren. Maar dan de plas. Het is leuk rondje daar bij Friescheveen, een km of twee. Dus je raakt elkaar niet kwijt. Het werd er nog gezellig druk ook en we troffen een ouwe getrouwe Wadvaarder, Benne, de eerste 15 jaar vormgever van 'Berichten': de goede oude tijd. Die komt niet terug, verrassend genoeg het natuurijs wel. Zouden alle Wadvaarders schaatsfanaten zijn? Een andere, jongere, Geesje die we kennen, troffen we daar ook op schaats, monter en blij, dat dat nog ging met twee nieuwe heupen afgelopen jaar. Ze had een middagje ijsvrij genomen, om het te testen. Geweldig. Hoevel keren op de schaats zullen nog volgen?
Je geeft haar een vinger en ze grijpt het met beide handen aan. Lisanne is nog te klein om de hele hand te pakken. Het is 1 januari en Opa is jarig. 
Hoe oud zal ze zijn als ze zo vrij is om de hele hand te pakken terwijl je maar een vinger geeft?+%C2%A9+Els+foto+oud+002.jpg)
zelfs een rondje gereden nadat hij anderen gesproken had die rond waren gegaan. Verantwoord? Wel vrij. Druk was het niet, wel op Friescheveen, aan de andere kant van de Meerweg. Maar ja, de ruimte van het mij zo zeilend vertrouwde Paterswoldsemeer lokte ons meer.
Als het al een paar dagen redelijk vriest wil ik het ijs op. Luuk en schoonzoon Peter ook, dus gingen we gedrieen op zoek naar een leuke buitenplek om te schaatsen, geen ijsbaan zijnde. Het prachtige weer en weinig wind op 30 december was een uitgelezen kans. Er werd nog overal gewaarschuwd dat de meren en vaarten nog onbetrouwbaar zijn, maar een stuk ondergelopen land, ondiep, dat moet toch te vinden zijn. En dankzij 
een tip vonden we het, even de snelweg af voorbij Hoogkerk, via Oostwold langs de weilanden en ja daar zagen we hoofden met grote vaart door het land snellen. We zijn geen doorgewinterde schaatsers dus moest het gladde ijs wel weer even wennen. Zowel Peter als Luuk gingen een keer onderuit, toch een onverwachte scheur en nog geen goede balans. We kwamen heelhuids van het krakende ijs af, met blozende wangen en gespannen spieren door de ongewoonheid van het schaatsen. Wat een geluk zo'n jaareinde.
