2015 late start seizoen

Hoewel onze boot half april al goed geconserveerd en ook weer glanzend uit de loods is gekomen, na deze winter bovendeks een degelijke onderhoudsbeurt te hebben ondergaan, is het echte zeilen pas laat op gang gekomen door het aanhoudende koude voorjaar. Maar het is inmiddels zover dat we Schiermonnikoog en Ameland zeilend hebben aangedaan vanuit Lauwersoog. En weer hebben genoten van het moois van het wisselwad en de weidsheid.




We zijn er klaar voor om zaterdag 30 mei aan de Voorjaarswedstrijd van de Wsv Lauwerszee te beginnen. Onze ervaren platbodembemanning, dochter Joske en Jelle, zoon van zeilvrienden, staan te trappelen.Veel tegenstanders lijken er niet te zijn. Anderen zijn nog later door het aanhoudende koude weer of hebben andere prioriteiten.

Weer oostwaarts over wantij Ameland

Lepelaars bij geultje Schier

De ontknoping van de wedstrijd: niet gevaren. Op de briefing besloten de strijd tegen de elementen en elkaar niet aan te gaan. De voorspellingen waren te heftig: onweer, hagel- en regenbuien bij windkracht 4-6 Bft. Bovendien zou Ruud onderbemand zijn op zijn Gossiemijne. De keus dus duidelijk, de weergoden moeten we niet uitdagen.

GYAS, 50 jaar na dato

Het is niet meer zoals 50 jaar geleden toen we in wedstrijdtraining waren bij de pas opgerichte Algemene Groninger Studenten Roeivereniging GYAS. Toen stapten we bijna dagelijks in de boot als team (in mijn geval een dubbel vier, bij Luuk een acht) om onze roeitechniek te ontwikkelen en conditie op te bouwen. En kwamen er verfrist en aangesterkt weer uit.

foto 1

foto 2

Nu, 50 jaar na dato, stappen we met mede oudgedienden uit die tijd in een gelegenheidscombinatie vier om boordroeiend (voor mij iets vreemds) van het voor ons nieuwe botenhuis van GYAS aan het Hoornsediep te roeien via de Zuiderhaven en het Verbindingskanaal naar de plaats waar het ooit begonnen is nabij de Oostersluis ( globaal aan de voet van de huidige Tasmantoren). En weer terug. Glijden uitpuffend achteroverliggend soepel onder de de laagste bruggen door, een enkeling heeft moeite met het weer overeind komen. Het is bijna net als zwemmen en schaatsen, eenmaal geleerd heb je de slag snel weer te pakken. Dat het bij mij wat onhandiger ging komt natuurlijk doordat ik geen boordroeien heb geleerd, laat mij maar scullen, in iedere hand een riem, voelt wel zo evenwichtig.

foto 3

foto 4

Uiteindelijk stapt ieder die na zoveel jaren de boot weer in durfde te stappen er buitenadem doch stralend weer uit. We hadden al die jaren moeten blijven roeien, wat een heerlijke sport is dat toch. Er viel nog veel na te praten  en dorst te lessen 's middags, met een half oog op de Bommen Bootraces die voor het eerst vervaren werden in het Verbindingskanaal ter ere van het 400 jarig bestaan van de RUG. GYAS-ers, oud en jong, hadden zich verzameld aan de wallekant bij Huize Tavenier ( de voormalige kraamkliniek, waar ik onze beide dochters heb gebaard).

Beelden van Bommen Bootraces van GYAS drone via  en Flicker.com (geplaatst door RUG400) te zien.

foto 1: Gelegenheidsploeg GYAS50: Els Knol-Licht (boeg), Jeltsje de Jong, Johan Erkelens, Charlotte Keyzer (slag) en Anita Snippe (stv)

foto 2: Gelegenheidsploeg GYAS50 oprichters/gravers: Tjarda Leman (boeg), Gerard v Rootselaer, Theo Rijnten, 

Luuk Knol (slag) en Paul Miedema (stm)

foto 3: na het roeien Anita Snippe op rug gezien, Luuk Knol, Theo Rijnten en Tjarda Lemain

foto 4: Bijpraten tijden Bommen Bootrace: Akke Miedema(-Tjallema), Theo Rijnten, Els Knol(-Licht), Raymond van der Kamp, Feici Camphuis en op rug gezien Wieke Landman(-Steenbeek)

Aangenaam klussen

De uitzonderlijke rustige, droge en warme maand maart heeft ons veel eerder dan andere jaren aan het buiten bootklussen gezet. Gelukkig waren we ertoe instaat, zowel fysiek als qua tijd, want ook dat moet meezitten. We zien genoeg voorbeelden van leeftijdgenoten ( en jonger) om ons heen waar de werkelijkheid er iets minder rooskleurig uitziet, om het wat eufemistisch uit te drukken.

Nu lijkt het erop dat de boot bijgewerkt en afgelakt (afgelikt is een beetje te veel van het goede) 11 april in Groningen weer te water gaat, net als de natuur ruim twee weken eerder dan andere jaren. En dat allemaal door redelijk relaxed samen het onderhoudswerk te doen, niet te lang achter elkaar, niet opgejaagd. Wat vandaag niet kan, kan morgen, want dan is het ook nog droog en warm genoeg. En op het wad is het nog koud en vaak grijs, dus daar hebben we nog niets te zoeken. Wel in de tuin bij huis, waar de kleuren ontluiken en vogeltjes zich nestelen. Waar de wijn lekker smaakt en op fietsafstand wonende dochter met man en de twee kindjes voor de gezelligheid af en toe komen aanrijden of dorpsvrienden aanlopen.

Inmiddels begint het weerbeeld wel te veranderen (instabieler, natter) dus komt er vanzelf weer tijd om meer in huis te doen, het wennen aan de noodgedwongen nieuwe pc bijvoorbeeld, omdat Windows XP als verouderd wordt beschouwd. En ga ik weer foto's bij blogteksten plaatsen, wat me via Ipad niet lukt ( zal wel aan mijn instelling liggen), en ga ik weer .... ach ik heb nog zoveel dingen die ik wil. We zien wel wat kan of prioriteit krijgt. Er wacht ook nog een ontruimingsklus in huis van huiskamer en slaapkamer waar herstelwerkzaamheden moeten plaatsvinden als gevolg van aardbevingsschade. Ja ook wij hebben (een beetje) last van het Groningse gas.

Maar de boot kan goed onderhouden te water en dat is al een heerlijk vooruitzicht voor wat komen gaat.

Wintervoorbereiding

Damsterdiep

Zwaarden er af en naar huis

Na de tussenstap bij eigen dorp in het Damsterdiep hebben we de boot weer dichter bij huis voor de winterstalling. In stad. En niet zozeer voor het stallen, wel vanwege het voornemen volgend voorjaar de kwast te hanteren. De huid is aan een glansbeurtje toe, evenals de kajuitopbouw. Hier en daar wat vlekjes en plekjes wegwerken en het ziet er weer uit als (bijna) nieuw. Toch? Het onderwaterschip ziet er al jaren (sinds 2004) fantastisch uit, evenals het dek. De straalbeurt en nieuwe opbouw van het (twee componenten) verfsysteem scheelt stukken in onderhoud. Het zout waar we zoveel op varen heeft minder kans zijn verwoestende werk te doen.

Groet uit Grieks water

Ingepakt voor de winter

Voordat de eerste hagelbuien hier in het noorden vielen lag de boot keurig toegedekt. Het huis weer vol met vallen en kussens. Zo langzamerhand is dat alles ook gewassen, gedroogd en opgeborgen en kunnen we de boot een tijdje 'vergeten' . Komen we mogelijk toe aan eigen weblog, aan de actualisatie van gegevens over Westerdijk zeeschouwen nav binnenkomende e-mailtjes  en aan het maken van een webalbum van de zonnige vakantieweek die we ondertussen ook nog gehad hebben.  

Stad

Joske is jarig en heeft een snipperdag genomen. Kindjes zijn op de creche. Dat geeft de kans om te gaan 'shoppen' met mams in de stad.
Een kadootje, zo'n dag.

Gratis treinrit

Voor gratis zijn we altijd 'in' ook al moet je er eerst een boek, nee meerdere boeken, voor kopen. Die boeken stonden toch al op het verlanglijstje. En jarig zijn we nog lang niet, dus nu maar gekocht. Met vier boekenweekgeschenken als treinkaartje in de rugtas op zondagochtend in de trein gestapt, met dochter en kleinkind. Een relatief kort treinreisje, van Groningen naar Delfzijl. En weer terug. Voor Lisanne is het haar eerste reis in de 'grote mensentrein'. We genieten volop van haar vreugde over alles wat ze ontdekt. En zien glimlachend toe hoe ze haar actieradius in de trein na een tijdje gaat vergroten. Op andere stoelen zitten, eerste in het zicht van ons, later uit het zicht. Kiekeboetje spelen over de leuning. Het kan allemaal, want het is erg rustig in de trein. Delfzijl is op deze koude dag geen topbestemming. Ter plekke blijkt ook dat Delfzijl niet rekent op treinbezoekers die lopend naar de haven willen bijvoorbeeld. Geen wandelroute te bekennen. Noodgedwongen behelpen we ons met autoweg en fietspad. Ook daar is het niet druk nu, maar toch, er rijdt af en toe wel een auto hard langs. Achter de dijk vinden we even wat luwte. En een strandje. Het is eb, aan de vloedlijn te zien. Een paar schelpjes verdwijnen in Oma's jaszak, een roze vindt Lisanne mooi. Met streepjes ook. Maar later is ze de schelpjes vergeten. We zoeken voor een kwartiertje nog even de warmte op in een restaurant 'de Boegschroef' aan de haven. Die vaart er wel bij. We zijn niet de enige bezoekers daar, wel de enige treinreizigers. Al gauw weg, rennen om de trein, die eenmaal per uur gaat, te halen. Flesje Fristy mee, was nog lang niet op. De trein terug naar Groningen is nog leger dan op de heenweg. Voor zwartrijders zijn ze hier ook niet bang. Geen conducteur gezien om onze 'boekkaartjes' te controleren. Hadden we ook wel een boek minder kunnen kopen en hadden schoon- en kleinzoon ook wel meegekund. Volgend jaar dan maar.

Bestemming Groningen wel geliefd vanuit het westen. Die treinen puilen uit. Schoonzus en zwager uit Leidschendam hebben ook een boektreinkaartje. Combineren het met een museumbezoek en bezoek aan ons. Goed bedacht. Zij hebben er een lange dag en urenlange (gratis)rit in een bomvolle trein voor over.

U wordt uitgenodigd om het fotoalbum van Els Knol-Licht te bekijken:
120318 JL mee trein-gratis © Els Luuk

Zeilmaker

Het casco van onze spiksplinter nieuwe 10m Westerdijk zeeschouw ging in nov 1976 in Eernewoude te water, is door ons naar Groningen gevaren voor betimmering door mijn vader en bij de nog jonge werf van Frits Dubois met vereende krachten in een loods gerold. In het voorjaar weer naar Eernewoude. Voor rondhouten, zwaarden en het tuigen. Zeilen geleverd door Molenaar. Onze toekomstige 'bemanning', toen 4 en 2 jaar oud, vond het allemaal prachtig bij het water en 'op de boot'. Allemaal touwen en palen om aan te hangen, klauteren en klimmen. Het wad werd voor hen een lust- en voor ons een rustoord, met het water weg en het zand nabij. Van zeilen, zon, zand, wind, wad en water houden ze nog steeds. Wij ook. Vandaar dat we na zovele jaren toch aan een nieuw tuig moesten geloven. Al nemen we node afscheid van het tuig dat in 1977 op het schip is gezet door Molenaar. Het nieuwe moet zich nog bewijzen, het glimt en grip kun je er haast niet op krijgen. Het zal wel wennen. En evenals wij met de jaren: stroever worden. Pluspunt op korte termijn: we hebben gekozen voor een minder zware variant , dat geeft wat meer gemak bij het hijsen. En trimmen. Het voorlijk van het nieuwe grootzeil is in het voorjaar gelijk ingekort, het bleek te groot.

Nu maar hopen dat de deze winter bestelde nieuwe fok gelijk goed is. Nog even geduld, passen kunnen we pas als te boot weer in het water ligt en de mast staat. Zover is het nog niet.

foto: Strijdende zusterschepen met Molenaartuig: links 'Gossiemijne', rechts "Weerlicht'

Nieuwsbrief maart 2012 Molenaar:
http://www.zeilmakerijmolenaar.nl/index/toonitem/87262/89312/bericht.html

WinterWelvaart 2011

Toevallig komen er drie kleinkinderen logeren in het weekend dat in Groningen voor de 5e keer WinterWelvaart is georganiseerd. Bootjes, altijd leuk. Het weer is niet zo denderend, het kinderprogramma in het Scheepvaartmuseum houdt ons zaterdagmiddag warm, bezig en droog, zodat er weinig tijd overblijft voor de 'echte boten' aan de Hoge der Aa. Maar goed ook, het was er druk en lastig om ze alle vier (Tom was er ook bij) in het oog te houden. Bijna Taeke 'kwijt'. Liep goed af.

Tasmantoren onderwerp foto-expositie

De Tasmantoren is een redelijk nieuw woongebouw aan de oostzijde van de stad Groningen. Het ligt aan de noord-oostoever van de kruising Eemskanaal en Van Starkenborgkanaal. Een ieder die door de Oostersluis vaart kan het niet missen.

Winnende foto. Dat levert de maker, dhr. Overakker, een rondvlucht op boven de 'Tasmantoren'
Mijn eigen 2 ingezonden foto's: gemaakt vanaf het water 2009
Dat levert de lol op van het bekijken van de Tasmantoren van binnen en het zien van bijna 180 andere foto's op de muren van een drietal nog niet verkochte appartementen.
Uitzicht vanaf 15e verd Tasmantoren op cafe Jan en woonhuis Fre Westerhof

Fotokunst

In het Groninger Museum is deze week nog fotobewerkkunst te zien van kunstenaar Ruud van Empel.

Een paar impressies van wat echt lijkt maar het niet is.

Dolfijnen

In huize de Waard heerst een dolfijnenrage. Of de vorig jaar op het wad gevonden dolfijn daarmee te maken heeft of het met eigen ogen zien in herfstvakantie 2010 van dolfijnen bij Tenerife of zit er altijd een dolfijnrage in de lucht bij jonge kinderen, net zoals het zwak voor zeehondjes, ik weet het niet. In ieder geval zijn onze oergezonde drie kleinkinderen in Nieuwkoop inmiddels alledrie voorzien van een 'Dolfijn'heliumballon afkomstig uit de hal van Groninger ziekenhuizen. Tja, als je er af en toe toch nog even moet zijn ...

Foto's van de verjaardag's viering van onze oudste kleindochter: Jikke 8 in het webalbum:

https://picasaweb.google.com/elsWeerlicht/111113Jikke8Nieuwkoop?authuser=0&authkey=Gv1sRgCKCjvorhnbLHfw&feat=directlink

Adem

Laatste nieuws: vrijdag 30 sep Lisanne mag naar huis. Nog licht piepje. Om de 3 uur 'pufje', voorlopig ook 's nachts, en volgende week niet naar creche. Dat wordt dus af en toe een dagje bij Opa en Oma spelen. Kunnen Papa en Mama weer werken.

Zo begon het:
Onverwacht heeft Lisanne ademnood. Na maandag met een 'pufje' acht de huisarts het dinsdag beter dat de kinderarts haar ziet. Gevolg: blijven in Martini ziekenhuis ter observatie. Met draadjes verbonden aan monitor. Om de zoveel tijd een zuurstofmaskertje op. Joske blijft bij Lisanne, ook slapen op dezelfde kamer. Oma brengt wat spulletjes. Papa komt met grote Minnie Mouse. Jesse is nog op de creche.

Vervolg: eerste nacht vreselijk voor Lisanne (en haar Mama). Steeds gewekt voor 'maskertje', daarna overstuur en duurt het lang voor er weer rust is .. dan is het alweer tijd voor het nevelmaskertje. Lisanne kreeg ook nog zuurstofslangetje in neus erbij tussendoor. Nog een nacht blijven. Vanmiddag (woensdag) nog geen duidelijkheid over oorzaak. Jesse nu bij ons. Peter en Joske wisselen elkaar af in het ziekenhuis. Slopend daar. Ze mag pas naar huis als ze een gewone nacht heeft geslapen zonder dat er belletjes gaan rinkelen op de monitor.

Jesse gedraagt zich voorbeeldig, heeft lang geslapen vanmiddag en daarna de hele Dorpsweg met mij heen en bijna terug gedribbeld in een uiterst laag tempo van een anderhalfjarige . Kijken hier, kijken daar, steentjes pakken en beukenootjes rapen. In onze tuin zijn vrachtwagen met kastanjes kunnen vullen, ook leuk om mee te gooien of proberen te voetballen. Komisch gezicht als hij er over heen trapt en beteuterd kijkt als hij kastanje niet meer ziet. Eten geen probleem: spinazie, aardappeltjes en ei. Zijn mond nog niet leeg en de volgende hap probeert hij er alweer in te stoppen. Tandenpoetsen voorlezen en naar bed. Een voorbeeldkind. Hij schijnt niet altijd zo meegaand te zijn.
Het ziet er naar uit dat Lisanne zeker drie nachten moet blijven in het ziekenhuis. Jesse komt dan weer een nachtje logeren. Overdag is hij op de creche en gaan Opa en Oma even van het nazomerweer genieten op het Lauwersmeer.

Foto-impressie van dinsdagmiddag in ziekenhuis in webalbumpje
https://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=elsWeerlicht&target=ALBUM&id=5657128144071967985&authkey=Gv1sRgCLOC5qLNk7XB7gE&feat=email

GRONINGEN

Zelf geboren in de stad Groningen uit ouders die begin 2e wereldoorlog hun geboortegrond (Amsterdam en IJmuiden) verlaten hebben om hier een nieuw bestaan samen op te bouwen voel ik me 'stadjer', maar geen Groningse in de zin dat ik de taal spreek.

Ontdekte deze nieuwe (2011) site en vind het leuk om de link te plaatsen op mijn weblog.

http://www.staatingroningen.nl/

Tropendagen in de winter

Vorig jaar zaten we in de crocusvakantie in Zwitserland met de Waardjes, groot en klein. Om te skien. Dat liep anders dan gewenst omdat (Opa) Luuk al snel in het plaatselijk ziekenhuis belandde met onverwachte heftige hartritmestoornissen waarna (schoonzoon) Tijs zijn kruisband afscheurde in de haast om de kleintjes nog op tijd op skiles te krijgen. Nu zijn we een jaar verder, logeren de kleine 'de Waardjes' een paar dagen bij ons, is Tijs al bijna hersteld van zijn knieoperatie en staat Luuk op de lijst voor zijn derde cardioversie. Niet skien dus. Geen witte bergen, wel blauwe luchten. En een koude oostenwind. Zonder skikleren geen pretje om lang buiten te zijn, dus tijd om andere doelen buiten de deur, doch binnen, te verzinnen. Geschikt voor de leeftijdsgroep 3-7 en ook nog leuk voor ons. In de omgeving en betaalbaar. Is gelukt. Al waren we 's avonds minstens net zo afgemat als anders na een fikse skidag. Wat we kennelijk missen is het ritme van een schooldag of de dwang van het ouderlijk gezag, het vergt nogal wat geduld en beheersing om enige voortgang te boeken bij het aankleden, opruimen of aan tafel. Tenzij het pannekoeken zijn, die zijn op voordat je er erg in hebt. Het waren me de daagjes wel.
Nu weer tijd om rustig naar de foto's te kijken: mooie herinneringen aan 'tropendagen'.




Benieuwd naar wat we allemaal gezien hebben? Kijk in het webalbum:
ze hebben zelfs in een boot gezeten, van Eric de Noorman.
https://picasaweb.google.com/elsWeerlicht/11022023DeWaardjesLogerenInGarmerwoldeOmaOpaEnJikke?authkey=Gv1sRgCO-zi4qbobfJ-wE&feat=directlink

De Groninger dijken

'Van Lauwersoog tot Dollard tou'

is een serie van circa 20 korte afleveringen, gemaakt door Cees Stolk en gaat over de bestaansgeschiedenis van de Groninger dijken, vroeger en nu. De serie wordt uitgezonden door RTV Noord,

elke woensdagavond voorlopig. De eerste aflevering is geweest op 5 januari in 'Het Vervolg'.

Het verhaal en de beelden van de eerste aflevering zijn veelbelovend: door storm op de dijk gezette boten; luchtopnamen van de Halligen, omringd door zee; wierden en terpen; historische kustlijnen; winterse landschappen voor en achter de dijk; leegte; nietigheid.

Cees Stolk loopt van west naar oost.
De aflevering gemist? Zoek bij 'uitzending gemist' op http://www.rtvnoord.nl/
en kijk bij woensdag, Noord vandaag het vervolg, dan is het een van de onderwerpen.

Tijdsduur circa 5-7 minuten.

Herinnering:

Deze week start ook de NCRV TV serie:
Reis door het waddengebied

vanaf zaterdag 8 januari 2011 wekelijks om 18.00 uur op Nederland 2 te zien (NCRV).

Gedateerd

Veertig jaar verstreken tussen de foto's links en rechts.

Evenals voor de foto's:

we hebben er heuglijk bij stil gestaan.

En wij niet alleen.

WinterWelvaart

Oh kom er eens kijken hoe mooi het in Groningen stad is. Randstedelijk Nederland staat stil op vol besneeuwde wegen en hier is het prachtig langs de oevers van der Aa. Lopend vanaf het Scheepvaartmuseum, waar de opening plaats vond onder het genot van gluhwein, begaf de groep zich getooid met fakkels naar de Hoge der Aa. De kraampjes en de schepen met hun schippers staan er klaar. Het hele weekend. Wij zijn er nu al, ons programma is zo vol de komende dagen dat we er anders niet meer aan toe komen.En dat zou jammer zijn van de gemiste mooie plaatjes.

van 1914

Mijn moeder is 96 jaar geworden vandaag. En gelukkig nog zeer bij de tijd

Met een plantjes namens haar IJmuidense jeugdvrienden: het echtpaar Suus en Frans Nieman-Hofman