Nostalgisch varen

Nu we toch vlak voor mijn verjaardag opnieuw gingen inschepen wil ik wel naar Vlieland of naar Stavoren. Beide plekken waar ik hele goede herinneringen aan heb. Het is binnendoor naar Stavoren geworden, omdat zaterdags de harde onstuimige tegenwind in combinatie met een onhandig tijdstip van hoogwater niet aantrekkelijk is om het wad op te gaan. Bovendien is er 'buiten' de drukte van de start van de CAMrace (Lauwersoog-Larvik), waar we ons deze keer niet in begeven. Het vooruitzicht anderhalve dag te motoren door binnenwater heeft dan iets aanlokkelijks, zeker als er ook een pas tweejarig kleinkind meevaart met haar moeder, onze dochter Joske die groot geworden is aan boord. De kleine op de bakboordkooi voorin waar Mama ook altijd lag als kind. Dat we zo doodmoe zijn geworden had niet met het varen te maken, maar alles met de slapeloze nachten die Lisanne ons bezorgde. Kon zij ook niet helpen dat ze last kreeg van haar ingewanden, maar een boot is wel gehorig, zeker als de wind niet door de stagen giert en het water tegen de romp klotst, Niemand slaapt dan door zodra ze kreunend half wakker wordt. En dat gebeurde nogal eens. Waarschijnlijk heeft ze te weinig beweging gehad. Een boot is klein voor een beweeglijk kind zoals zij. Dol op wandelen. Prachtig hoe ze uitgelaten kan worden zodra je ergens stilligt. In de Prinsentuin waar we de nacht doorbrengen of langs de oever als we liggen te wachten voor de spoorbrug bij Leeuwarden. Parmantig stapt ze dan voort met haar zwemvestje om. Je moet haar weer aan boord lokken als we verder gaan. Onze kinderen waren vroeger anders, die moest je van boord lokken onder het mom van een voorwendsel: 'sticker halen', smurf kopen'. De boot zit dus ook vol stickers en de verzameling smurfen is groot geworden in de loop der jaren. De kleinkinderen hebben er nu ook nog veel plezier van.
Het varen door Friesland is grotendeels vertrouwd bekend terrein, toch is er veel veranderd in de loop der jaren: een nieuwe stuk in de staande mast route tussen Leeuwarden en Grouw, leuker varen dan via Fonejachtbrug. Alleen het gebied rond Eernewoude sla je nu gemakkelijk over. Aquaducten op plaatsen van bruggen waar altijd veel oponthoud was is ook aangenaam, er zijn nog genoeg bruggen over in het traject naar Staveren vanuit Lauwersoog. Zelfs met de klomp aan de hengel voor het bruggeld. Hoe lang zal dat nog blijven?

Op mijn verjaardag hebben we in Stavoren 's middags met het hele gezin Hoomans (Peter haalde in gezelschap van Tom en Jesse Joske en Lisanne met de auto weer op) bij het ministrandje bij de oude haven gezeten en gespeeld.De toegankelijkheid van het water bleek in dat hoekje slecht vanwege vele keien onder water. Helaas. Het andere strandje was te ver over de dijk met Jesse en kinderwagen.

Vanaf de wal

Een op het oog prachtige zeildag, althans zo lijkt het op Hemelvaartdag in Friesland langs de IJsselmeerkustplaatsjes. Het is prachtig om te zien al die zeiltjes en bootjes. We hebben het met eigen ogen waargenomen rondrijdend met mijn moeder om haar horizon weer even te verbreden. Haar eigen actieradius met rollator is niet zo heel ver, je wereld wordt klein met het dagelijks vaste beeld vanuit een kamer in een verzorgingshuis. Gelukkig blijft haar interesse in het wereldgebeuren groot en wordt gevoed door het TV scherm. Helaas komt daarmee veel kommer en kwel haar kamer en brein binnen. Geen wonder dat ze volop geniet van een dagje rondgereden worden door een zonovergoten voorjaarsschoon wisselend landschap van weilanden en water, met oplevende herinneringen aan vele goede vitale huwelijksjaren op eigen kajuitboot 'Oogje in't Zeil', zeilend door Friesland en op het IJsselmeer. En het heeft kennelijk zo moeten wezen dat we vandaag bij toeval ook nog mijn broer Ronald en zijn zoon zien wegvaren bij Makkum. Dankzij de mobiel komt het nog even tot een ontmoeting.

Het was voor ons niet de enige verrassende ontmoeting die dag. In Harlingen staan we met de auto op de kade in de Willemshaven te kijken bij de sloepen die te water worden gelaten in verband met de HT sloepenrace van de volgende dag. Voor ons stopt ook een auto en laat daar nou een ons heel goede bekende jonge vriend uit stappen die we zijn levenlang al kennen... Mattijs Buurman. Hij roeit mee

Voor een kleine foto-impressie van de dag 090521 rondrit Friesland m Mam c Els

Fris

Ons interieur is opgefrist en voor we ons storten op de nog frissere wadvaarderij in de meivakantie met oudste dochter en haar drie kleintjes (ben benieuwd of we een oog dicht doen aan boord) hebben we de zo langzamerhand traditie geworden 'bollentoer' met m'n moeder gedaan. Ditmaal beperkt tot een stukje Noord-Oost Friesland. Het leverde op weg er naar toe veel zicht op uitbundig bloeiende bomen in tuinen op, helaas weinig bollen en we hadden te weinig tijd om ook in Noord Groningen op bollenjacht te gaan, er moest nog even een paar uurtjes opgepast worden op een ziekig kleinkind van de dichtbij wonende dochter. Het Lauwersmeergebied lag er uitgestorven bij,we zochten eerst bij Oostmahorn een 'gezellig' plekje buiten voor de lunch. De wind stond er op, te koud. En kozen toen toch maar voor binnen bij Waddenzicht in Lauwersoog. Zagen Schiermonnikoog. De veerboot vertrok die kant op, de brug draaide voor een uit het oosten komende charter, het water liep af en een garnalenvisser stoomde er tegen in naar de visserijhaven. De kibbeling smaakte lekker na mosterdsoep. Goed dagje, weliswaar met een slecht begin: Bril is dood en wat is een dag zonder nieuwe Bril in de Volkskrant.

IJsvrije noorden

Niet te pruimen voor de Friezen dat het hele land beter ijs heeft dan zij, maar het is niet anders. Ook Noord Groningen komt er bekaaid af, al zijn de meren en plassen uiteindelijk wel dicht en dik genoeg voor de ijs- en schaatspret. De 'Blauwe Stad' (voor velen onbekend net als 'Esonstad'. Tijd om te gaan googelen) beleeft een primeur op het aangrenzende Oldambtmeer (eind vorige eeuw onrendabel land omdijkt en door Koningin is de kraan opengezet): drie dagen NK IJszeilen. Hoewel redelijk in de buurt zagen wij er ook niet meer van dan wat het journaal toonde en nog een beetje meer bij TV Noord. Ons eigen programma voerde ons zondag naar Lauwersoog, oliebollen verslinden (ja, vetreserve opbouwen voor de kou volgende week als we gaan skien) bij de Nieuwjaarsbijeenkomst van de Watersportvereniging Lauwerszee. Van de ijzige koude wind heb je daar geen last achter de immense glaswand van het clubhuis, met een subliem uitzicht over het bevroren Lauwersmeer. De mensen die je binnen ontmoet doen de zeilkoorts weer opflakkeren, die koorts zakt gelijk als je je neus weer buiten de deur steekt. Allemachtig, wat trekt mensen om naar en in arctische gebieden te zeilen? De schoonheid, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar die kou! En dan maken wij hier maar een slap aftrekseltje van mee. Ik geniet er wel van, hier.

En verrassend na alle reeds beleefde ijspret en het zien van ijsvloeren, het wad is gewoon wad, water. Althans bij Lauwersoog.

Franse verrassing

Vandaag kreeg ik een e-mail uit Frankrijk met foto's van onze boot zeilend en varend in Friesland in mei 2007. Leuke verrassing. We hadden inderdaad e-mailadressen uitgewisseld nadat we samen het traject Fonejachtbrug-Lauwersoog hadden afgelegd. Zij waren gestrand voor een twee dagen gestremde Fonejachtbrug. Wij wisten ook van niks toen we daar aan kwamen zeilen, omdat we niet gepland op het Friese binnenwater terecht waren gekomen (slecht wadweer, harde oostenwind). We hebben de gelegenheid benut om onder meer weer eens een kijkje te nemen bij de geboortegrond van onze boot, 'onze' werf Westerdijk in Eernewoude. Toevallig troffen we daags erna alleen de laatste paar uurtjes stremming bij de nieuwe Fonejachtbrug in aanbouw. De Fransen bleken nogal onder de indruk van ons Hollandse boottype en het bruine zeil. En dichtten ons wonderen toe omdat niet lang daarna alle volgende bruggen ook voor hen 'geopend' werden op weg naar onze thuishaven Lauwersoog. Over en weer zijn 'Hollandse'foto's gemaakt, met molens en klompjes (bruggeld). De Fransen, twee echtparen, waren op weg naar Spitsbergen. Dat hebben ze overigens niet gehaald, vanwege het ongeschikte weer dat jaar, blijkt uit de e-mail. Volgend jaar gaan ze weer op pad.

Dus als je ALIZE ziet varen, maak een foto en stuur 'm op. Iedereen blij.