Ingepakt

Op onze tussenstop naar de winterberging aan het Damsterdiep bij Garmerwolde halen we de boot leeg en de zwaarden eraf voor de boot ergens de wal op gaat. Hoewel we, vanwege onze eigen fysieke behoeften tijdens het klussen, eigenlijk zo langzamerhand behoefte krijgen aan een warme lichte loods waar we het houtwerk van de boot eens in alle rust onderhanden kunnen nemen wordt het deze winter toch weer voor de 3e keer naar Beuving, de Punt, buiten op het droge. Dit maal met een sinds de laatste motortocht een onrustbarende lekkende schroefas, waar nodig een nieuwe pakking om moet. Als noodmaatregelen veel vet ingepompt, helpt net genoeg om de dagen te overbruggen voor de boot op de wal staat en de tocht die nog gemaakt moest worden naar Eelde. Zo is er altijd wat.
Zo verliep die tocht ook niet geheel volgens verwachting. In plaats van een paar uurtjes waren we het grootste deel van de dag er weer zoet mee. Gelukkig op een zonnige herfstdag, die keuze konden we nog maken. De doorvaart naar de stad bleek gestremd vanwege de in aanbouw zijnde Berlagebrug. Aan weerszijden van de stremming lagen bootjes te wachten. Tegen enen werd de vaarweg vrij gemaakt. De andere obstakels onderweg draaiden redelijk vlot, ondanks dubbel rode lichten (daar moesten we doorheen varen zei de brugwachter) en een brugwachter die uit zijn tuin gebeld moest worden.

Ik plas op het wad

Ons jongste kleinkind (tot nu toe), Lisanne, heeft een maand nadat ze een jaar was geworden voor het eerst stapjes gezet, op het wad. Naast de droogevallen WEERLICHT. Het moet voor haar een zwarte muur geweest zijn. Ons bijbootje, Achterlicht, paste beter bij haar en met een handje aan de boot hield ze zich staande en plaste, tot onze en haar eigen verrassing, op het wad. Het begin van een zindelijkheidtraining? Plassen op het wad.

Inmiddels zijn we twee maanden verder. De blote billetjes tijd is voorbij. Het rode bootje ligt in de tuin naast het huis, en is aan een zindelijkheidbehandeling toe, voor het eerst in haar zeker dertig jarig bestaan. Lekt in buurt van zwaardkastje sinds de zware golventocht van Cuxhaven naar Wangeroog. Daar zullen we wat aan moeten doen komende winter anders kunnen we volgend jaar niet met de kleinkindjes pretvaren in het Achterlichtje. Lisanne kwam gisteren al een kijkje nemen, dribbelt nu geheel op eigen kracht. Met haar dikke smile.

Geen licht en droge vallen

Het is helemaal gelukt om zeilen en vallen droog van het schip af te krijgen. Heerlijk met een fris zonnetje in de luwte in de jachthaven op ons favourite plekje bij oostenwind met een schone kade. Ruimte om zeilen droog en netjes op te doeken. Gemazzeld dat er niemand bij de mastenkraan moest, noch dat er iemand na ons kwam om diesel te tanken. In alle rust afgetuigd en mast laten zakken. En eindelijk kunnen kijken naar het euvel van het niet betrouwbaar functionerend toplicht: er is wel stroom daar boven en toch geen licht. Dat moet komende winter maar voor eens en voor altijd opgelost worden. De boot ligt nog weer in de box, de regenverwachting voor zaterdag was te groot. Met een auto volgeladen met 4 zeilzakken, 2 viskisten touwwerk, kluiver en gaffel naar huis gereden. Heerlijk zo'n stationcar ook al is tie al aardig oud.

Najaarswedstrijd Lauwersoog

Twee a drie keer per jaar doen we mee aan een zeilwedstrijd bij Lauwersoog, op het wad uiteraard. Zaterdag was het weer zover. NU onze eigen kweek bemanning (de dochters) de handen vol heeft aan eigen nageslacht moeten we tijdig bemanning regelen want met zijn tweetjes kom je handen te kort als er gekruisd en/of gekluiverd moet worden. Dick Hukema is al vaker meegeweest, nu ook Iddie Munstra erbij. Met zijn viertjes zijn we zeker een kwart eeuw oud en beschikken dus over veel ervaring. Het hanteerbare windje, ZW 3, op rustig water was ons zeer welkom. Het liep allemaal als een tierelier. Zelfs de start deze we deze keer niet slecht. De enige echte misser was het vastlopen door net te laat overstag te gaan bij een ondiepte in het laatste tegenstroomse kruisrak richting finish. Het kostte ons gelukkig maar een beetje tijd om weer los te komen omdat we al met de draai bezig waren, het water op kwam en de fok flink bak gehouden kon worden. De voorsprong in berekende tijd bleek later bij de prijsuitreiking maar drie minuten te zijn op nummer 2, dus veel speling was er niet na drie uur varen.

http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/0909256BriefingNajWdstrijdEls?authkey=Gv1sRgCPeJ5J_D1NG8Yg&feat=directlink

Vrij voelen

Een week lang zijn we lekker gemaakt met het vooruitzicht dat het eind augustus (maandag 31 en dinsdag 1 sep) mooie warme zomerse dagen zouden worden, ook op het wad. Tegen beter weten in onze planning daarop aangepast en op banken jacht gegaan terwijl het regende en waaide (soms scheen de zon toch). Zondagmiddag ingescheept met de bedoeling te sluizen, de vloedstroom mee te pikken met het zuidwestenwindje en alvast een eindje oostwaarts te gaan. Dan konden we rond het vroege ochtendhoog de omgeving bij Simonszand verkennen en een plekje zoeken waar we de rest van de dag droogvallend vast zouden zitten. Met niets meer en minder om ons heen dan maagdelijk wad en hemelse lucht, dachten we.

Het liep anders. Via de marifoon hoorden we in de namiddag verrassend genoeg dat de al dagen gierende wind helemaal niet zou afnemen, van zomerse dagen was geen sprake meer. Dus wat nu? Geen Simonszand. Geen sluis uit nog, eerst maar een nachtje over slapen. Nieuw plan ontstaat. Maandagochtend na eerste sluislichting (7 uur) lui op fok met hoogwater recht toe recht aan oversteken van sluis naar jachthaven Schiermonnikoog. Gaat prima, de wind is er hard genooeg voor, Brakzand toch wat ondiep (doodtij) maar gelukkig diep genoeg. De alternatief bestaakte route vanaf de veerbootgeul blijkt niet meer bestaakt, even twijfel, waar was het ook alweer. Met het oog op de dieptemeter en de visuele koersherinnering toch maar doorgevaren. We zien verwarrend genoeg (voor ons nieuwe) rode boeitjes liggen tot na de voorlaatste slinger naar de jachthaven. Wat er al niet verandert in het seizoen. Hoe dan ook, we komen in de haven zonder dat we vastlopen. Guus, da havenmeester, staat ons al op te wachten. Het is nog vroeg, een hele Schierdag voor ons. Als we zouden willen zouden we met het tweede hoog van de dag de sluis nog kunnen halen. Dan hoeven we alleen maar 'ankergeld' (5 euro) en toeristenbelasting te betalen voor het liggen in de haven, antwoordt Guus me. Ditmaal willen we een nacht blijven, geen dubbelliggers, lopen overdag 'alleen op de wereld' het eelt aan de voeten om de west en onderhouden ons later met steigergenoten uit het westen. De vaarwereld blijkt weer klein te zijn. Raakvlakken worden ontdekt, herinneringen en personen uit de bottertijd (jaren 60: Duitendief, Y-vector,Octopus) komen weer tot leven. Allen behept met hetzelfde virus, onafhankelijk, zelfredzaam en vrij voelen op eigen 'bodem'.

P.s Kijk 6 sep '09 naar Ned 2 om 22.40 uur en zie in de tweeluik over Schiermonnikoog (Kruispunt) o.a. de nu 81 jarige Jur van Boven (in de jaren 60 eigenaar van de botter Octopus) Bron: Ed Kieckens http://www.schierweb.nl/

Voor het eerst droogvallen

Deze week hadden we op twee achtereenvolgende dagen opstappers mee om ze voor het eerst van hun leven kennis te laten maken met het droogvallen. Zowel het tijdstip van het tij als de weersverwachting leken daartoe geschikt. Dat ik niet geheel goed op de getijtafel had gekeken (naar maandag en dinsdag ipv dinsdag en woensdag) heeft de eerste dag gelukkig niet tot vervelende dingen geleid zoals te vroeg vastzetten en niet meer loskomen omdat er ook nog extra verlaging kwam. We konden alleen de sluis niet meer halen. Geen ramp, we hebben beide nachten aan de politiesteiger bij Lauwersoog kunnen liggen, een plek waar de gasten goed aan en

Leren lopen op de zeebodem

van boord kunnen komen. De eerste gasten, studievrienden, belden af vanwege acute kiespijn. Joske en Peter uit bed gebeld, Peter had het droogvallen nog nooit meegemaakt en was bovendien dit jaar nog niet meegeweest. Hoewel nog wat frisjes voor de blote billetjes van Lisanne hebben we met elkaar een prima droogvaldag beleefd iets naast de Reegeul bij Schiermonnikoog. We hadden de boot gelijk met de kop op de wind stevig aan de grond gezet omdat ik dacht dat het twee uur voor laagwater was. Niet dus, het was net twee uur na hoogwater, we hebben nog een boot naar de jachthaven zien varen en een ander die eerder vastliep bij het toegangsgeultje dan ze waarschijnlijk wensten: met frisse wind achterop. Ook wij hadden last van de frisse wind die draaide naar het NW. In de luwte van de drooggevallen boot was het aangenaam. Lisanne liet zien dat ze kon gaan staan en een paar stapjes zetten. Zij leerde dus letterlijk lopen op de zeebodem, zullen haar kinderen dat later ook doen? Joske, haar moeder, stond 15 maanden oud op het drooggevallen wad, in 1975 in de toen nog betonde geul tussen Rif en Engelsmanplaat. Voor Peter een wonder om te ervaren hoe je opeens om de boot heen kunt lopen en later om te zien hoe snel het water eigenlijk weer stilletjes bezit neemt van de plaat. En ons met boot en al weer optilt, zodat we terug kunnen varen. Kan / mag dat over 30 jaar ook nog?

http://picasaweb.google.nl/lh/sredir?uname=joskeknol&target=ALBUM&id=5371960765469115025&authkey=Gv1sRgCI6C_dah6vPOlgE&feat=email

Varen met binnenschipperszoon

De andere dag zijn Jan, zoon van een binnenschipper, en Antje mee. Al jaren was er een toezegging om het droogvallen mee te beleven, het kwam er steeds niet van. Nu wel, alhoewel ook nog niet helemaal zoals bedoelt. Het laagwater is te laat op de dag. Verder bijna ideaal. Tropische hitte aan land, wij heerlijk zacht windje en water om in te badderen op een plek waar bijna geen mens komt: het uiterste westpuntje van Schiermonnikoog. En wat niet vaak voorkomt, we zeilden met een ZO windje en afgaand water erheen en met een NW windje en opkomend water terug naar Lauwersoog. Die winddraaiing was er overigens wel de oorzaak van dat we nog een beetje 'aan lager wal' hebben liggen klotsen in een mini-branding. Doordat de Neeltje Jacoba ons op de Zoutkamperlaag inhaalde hebben onze gasten ook nog 'dikke golven' ervaren. Zo beleef je heel wat op zo'n dag.

http://picasaweb.google.nl/lh/sredir?uname=elsWeerlicht&target=ALBUM&id=5372445221685694721&authkey=Gv1sRgCLSSttXH7dzYEA&feat=email

KNRM

Zaterdag 15 aug staat er een straffe wind bij Lauwersoog uit het westen, zodat we het voorgenomen waddagje met Joske en kleine Lisanne omzetten in een ankerdagje in de relatieve luwte bij Esonstad / Oostmahorn. Geen toevallige keus, immers er zouden 15 historische reddingboten arriveren bij Oostmahorn en dat wilden we wel zien. Er was veel meer te zien dan alleen reddingboten. De varende auto gezien?
Op het nieuws hoorden we dat zowel de KNRM als reddingbrigades langs de kust een piekdag hebben gehad wat in actie komen betreft, vanwege de sterke wind. Bij Oostmahorn heeft de reddingmaatschappij hopenlijk gepiekt wat nieuwe donateurs betreft, ze doen er hun best wel voor. Woensdag de 19e ligt de vloot in het haventje bij 't Booze Wief en Camping Lauwersoog.

Luuk heeft inmiddels een webalbum gemaakt van ons dagje op het Lauwersmeer:
http://picasaweb.google.nl/lh/sredir?uname=luuk.knol&target=ALBUM&id=5371016519337487569&authkey=Gv1sRgCOHy1viBrrLWHQ&invite=CLaRxHU&feat=email

Wadden schoonheid

WADDENSCHOONHEID
Om de paar dagen hitte aan land te ontlopen zijn wij met de boot het wad op 'gevlucht' ook al is onze vakantie voorbij. Wat een luxe dat dat kan. Geen vooropgezet doel waarheen, gewoon bij Lauwersoog sluis uit, zeilen hijsen, stroom en wind van dat moment en de verwachtingen bepalen waarheen: nog anderhalf uur opkomend, ZO wind kracht 3 in de loop van de dag draaiend naar NO en ietsje toenemend. Ideaal voor rondje Schiermonnikoog via de Spruit eruit.

We zien het Simonszand blinken, twijfel om te onderzoeken of het geultje en de lagune er nog is is snel over, er ligt al een bootje. Om optimaal de waddenruimte te kunnen beleven is het een plek voor slechts een boot, vinden wij. We zetten ons rondje voort en gooien na zes uur zeilen het anker uit aan de westkant van Schiermonnikoog. Ik moet zeggen 'op' de glooiiende westkant, want we hebben de boot gelijk aan de grond gevaren: laatste uurtjes vallend water. Een immens zandstrand bijna voor ons alleen. Het kuddedier mens zoekt verkoeling bij elkaar op andere plekken, in de waddengetijdenhavens -zoals ook de jachthaven van Schiermonnikoog- liggen de wadwaardige boten hutje mutje puffend opgesloten in de kom te wachten op het bevrijdende wadwater. Wie wil dat nou? Wij in ieder geval niet. De extra beloning die we op ons pad vinden ligt op een tiental meters voor ons (zie foto's), nog afgezien van de twee gerookte makrelen die we aangereikt krijgen van het recreatief zeevissend echtpaar met hun bootje Co Ho, dat een eindje verderop voor anker ligt. De prijs die we voor onze waddenvrijheid betalen is wat gehobbel en geklots 's nachts als het water weer over de platen spoelt. Dat is te doen zolang je een voor teveel golfslag 'beschutte' plek voor de nacht weet te vinden. En dat lukt ons meestal wel. Het ergste is misschien wel het gemis aan een koud biertje op een tropische waddendag, 'gelukkig' is een watergekoeld wit wijntje een goed alternatief en komen tropendagen niet vaak voor in ons kikkerlandje waar het weer wispelturiger wisselt dan het wisselwad.

Spelevaren met Joske en Lisanne

Afgelopen zaterdag, 1 augustus, kwam het zo uit dat we alleen met Joske en ons net 1 jarige kleinkind Lisanne een dagje konden spelevaren op het wad. Papa Peter was als Sneker bij de Sneekweek. Wij troffen het geweldig met een rustig ZO windje (wekenlang niet gehad) en 's morgens een afgaand tij. Heerlijk op fokje langzaam voort laten drijven terwijl Lisanne sliep in het vooronder in een slaaptentje waar ze niet uit kon kruipen. Net na de kentering zetten we de boot tegen de Schiermonnikoogse westkant aan om met Lisanne bij de waterrand te spelen. Een groot sukses, met meiske gedroeg zich als een zeehondje dat naar het water wil. Wat een pret.

Joske stuurde al een webalbumpje van die dag: http://picasaweb.google.nl/lh/sredir?uname=joskeknol&target=ALBUM&id=5365307867357958273&authkey=Gv1sRgCNWYocLshfn6ggE&invite=CIHBwocD&feat=email

Terug in thuishaven

We hebben de vakantie via het het Duitse wad naar Denemarken overleefd en zijn, toch wat sneller dan gewenst, behouden terug gekeerd in onze thuishaven Lauwersoog. Al met al vijf en een halve week onderweg geweest. Vandaag waait de westerwind woest. 6-7 soms 8 Bft meldt 'de toren'. Zo erg hadden we het nog niet gehad. De komende dagen wordt het wel weer wat rustiger.Maar dan zijn we ontscheept en is het vakantiegevoel voorbij.

We troffen overigens veel drukte bij de sluis gisteravond. Een laat hoogwater, einde middag, en een slechte weersverwachting doet een ieder een goed heenkomen zoeken. Velen komen van Schier of Ameland en willen 'naar binnen'. Het werden overuren voor de sluiswachters. Drieman sterk zorgden ze er goedgemutst voor dat iedereen die wilde nog gesluisd werd naar binnen, ook al werd het een uur na sluitingstijd. Ook onze sluislichting was passen en meten, millimeterwerk. Voor ons een boot met rubberboot en optimist erachter, waarin een blij joch, omdat hij zijn bootje heeft kunnen beschermen voor onze 'dreigende boeg'.

Jarig in Faaborg

Pieter en Wieke, roei- en zeilvrienden uit onze studietijd, zijn vanuit Nederland naar Faaborg gereden voor 65e verjaardag van Els. Vrijdag 17 aangekomen, maandag 20 terug. Gelukkig was het de 19e ook nog even vaar- en zeilbaar weer tussen de buien door. Met bijpraten, lekker eten en drinken vloog de tijd om terwijl het de 18e vooral regende.

Een webalbumpje van de 19e: http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/090719Els65FaaborgDenemarken?authkey=Gv1sRgCIO_68bmhbDWIA&feat=directlink

omg Faborg

Een kleine eerste impressie uit Denemarken in een webalbumpje aan boord gemaakt, wie had dat ooit kunnen denken
http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/KleineImpressieUitDk?authkey=Gv1sRgCLCBoKXZmcftJw&feat=directlink


We hebben aangelegd in de verenigingshaven van Faaborg vanwege de harde wind en onweersbuien die zullen overtrekken vanmiddag/avond. Ook zijn Pieter en Wieke op weg hierheen met auto om mijn 65e verjaardag te komen vieren. We verwachten ze ook vanmiddag. Ondertussen maken we schoon schip, bevoorraden en vullen alles bij wat kan. Ook even internet dus.

Groetjes vanaf Weerlicht. Gisteravond hadden we zicht op vuurwerk vanaf ankerplek bij Faaborg

Onderweg

Met groeten uit Denemarken. Bijgaand plaatje van de cruiseboot 'Europa' maakten we overigens op het Kielerkanaal. Via het Duitse wad zijn we, veelal zeilend, bij de ELBE gekomen binnen een week ondanks de overheersende NO stroming.


(Nog onvoltooid) Webalbum van eerste vakantieweek: gebruik onderstaande link


http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/09Vakwk1LOogCuxCEls?authkey=Gv1sRgCKnhr53ThoWRsgE&feat=directlink

In Cuxhaven troffen we, behalve de 'Aeolus', een kleine happening: zie webalbum http://picasaweb.google.nl/luuk.knol/090627CuxhvnVertrekBerndtLugtenborg2xAroundCEls?authkey=Gv1sRgCL6pzYGTyMCOpgE&feat=directlink

De solozeiler Bernt Luchtenborg houdt dagelijks een site bij: die täglichen Logbuch Einträge von Bernt Lüchtenborg, direkt von der SY Horizons auf der sail2horizons Webseite: http://www.sail2horizons.com/

Juli jarigen

Wij zijn op vakantie als Lisanne 1 jaar wordt en een dag eerder haar halfbroertje Tom 8 . Ze zijn dan inmiddels ook verhuisd. Hoe het huis er leeg en fris geverfd van binnen uit ziet weet ik inmiddels maar al te goed, maar hoe het er bewoond en feestelijk met verjaarsbezoek zal zijn, tja dat horen en zien (op foto's) we pas na terugkomst. Dat we er niet bij zijn vinden we best wel jammer, want de andere kleinkinderen zijn er dan ook, maar ja, het is niet anders als je wilt bootje varen en liefst een eindje weg, naar Denemarken. Dat kost tijd. Lange dagen, met twee hoogwaters bij daglicht, dat kan opschieten over het Duitse wad. Mits het weer meewerkt. En de wind natuurlijk. En die gaat uit het Noord Oosten waaien. We zullen zien wat het wordt. Als het erg regenachtig wordt of winderig ga ik me verlekkeren door de foto's van mijn voortijdige verjaardagviering te bekijken (via webalbumlink op eigen weblog?), wie weet zelfs op mijn echte verjaardag. Als we daarvoor maar niet een haven in 'moeten'.

Je hoort nog nader over ons vaarverloop. Wanneer? Geen idee waar we internet aan boord 'treffen'.

Poepegat

Afgelopen zaterdag zouden we de Garnalenrace varen, van Lauwersoog over het wad naar de Eems. Bij gebrek aan tegenstand zijn er geen platbodems van start gegaan en hadden wij opeens een nieuwe keus: actief of lui. Wat te doen? Eerst maar eens de dieselvoorraad op peil brengen, is dat maar vast gebeurd voor de vakantie. De tanktijden in het weekend zijn marginaal, 's morgens voor 12 uur. De drukte rond het middaguur bij de sluis (HW 14.45 uur) en de, ondanks de zon, frisse wind deed ons snel een oppertje zoeken achter het vogeleiland om relaxed te wachten totdat de drukte zou afnemen. Dat laatste was een vergissing, het werd steeds drukker, de boten groter en de wachttijd langer. Dus uiteindelijk ons ook maar in het gewacht gestort. Gevolg dat we pas na de kentering op het wad terecht kwamen. Toch maar oostwaarts met slap windje mee ondanks het al afgaande tij. Zon in de kuip, voortgang af en toe geen meter, al hadden we wel een zeilgevoel. Omdat je op deze manier nergens komt na verloop van tijd toch maar een doel bedacht, droogvallen in het Poepegat, voorbij de verboden gebieden. Dat werd dus toch nog even een stukje motoren er naar toe in het dikst van de tegenstroom, het wad begon hier en daar al droog te vallen, de eerste zeehond zagen we liggen bij een 'defensiepaal'. Duidelijk eentje die bescherming zoekt. Het tij was al zover gevorderd dat we de boot op een geschikte plaats (geen verboden gebied, geen steile rand) en manier (kuip naar zonkant) aan de grond hebben laten lopen. Waarna we ons lekker hebben geïnstalleerd in de kuip met kussens, kijker, boek en bier. Dat laatste voor het eerst gekoeld uit een koelbox, die koelt op 6 volt, alleen als we motoren. Experiment voorlopig geslaagd. Het werd een mooie lange avond, op een naar ons gevoel sterk hellend schip (10 graden). Eigen schuld, we wilden vanwege het uitzicht naar de ondergaande zon vanuit de kuip de lage kant aan de geulkant. En dan heb je kans op dit probleempje door de scheg. We brachten het offer niet voor niets, het uitzicht was mooi. Zagen zelfs een droogzeiler. De nacht die volgde was rustig, ook toen het water weer op kwam en de boot achter zijn anker ging liggen. De zondag begon met een bedekte hemel, de voorspellingen om half zeven waren niet geheel droog, we zijn met het vroege afgaande tij terug gegaan naar de visserijhaven. Aan de politiesteiger vastgeknoopt en de naar buitengaanders gadegeslagen. Een grote catamaran uit Oostmahorn ging naar binnen, was net aangekomen, terug van een jaar naar de Cariben. Een voor ons bekende kleinere catamaran voer uit, op weg naar de Oostzee, voor vier weken, op vakantie. Een ander ons bekend stel kwam ook de sluis uit, even een paar uurtjes zeilen op het wad. Wij zijn naar binnen geschut en hebben geluierd achter anker, de zon scheen weer, brandde zelfs. Afkoeling in het water gezocht. Zal het toch nog gaan zomeren? Voorlopig alleen achter de bomen of bij huis. Als ik thuis ben kom ik tijd tekort om in de tuin te luieren, vreemd?

Wat te vieren

Ik hoop van 't zomer een mijlpaal te bereiken en omdat Luuk en ik op mijn verjaardag met WEERLICHT ergens (Denemarken?) varende willen zijn hebben we afgelopen weekend voor ons nageslacht een gezamenlijk iets georganiseerd, aan het water met ministrandje, met eigen boot, Achterlicht en huur Valk. En waar kan dat beter dan in Lauwersoog, bij de Lauwer. Dikke mazzel met wind uit NO-O, zodat we in de luwte voor de huisjes konden vertoeven, wolken en zon, redelijke temperatuur, slechts een minimaal spatje op een van de dagen en begonnen met een prachtige avond met de WEERLICHT in de schittering van het vollemaanslicht (zie webalbum Rinske Weekend Lauwersoog: verjaardag Oma Els vieren! ) (En webalbum Joske Weekendje De Lauwer juni 2009 ) (Aan mijn eigen selectie voor een webalbum niet toegekomen, Luuk deed het nog net voor onze vakantie, zie 090605 Els 65-De Lauwer en Waddag 090608)



Het heuglijke lange weekend eindigde met een bijna windloze maandag met fraaie luchten in gezelschap van de 'koude tak', waarmee we hebben geankerend bij de Engelsmanplaat. Het kon allemaal niet mooier.

Amelander frisheid

De Pinksterdagen hebben we op het meest beschutte plekje gelegen in de haven van Ameland. Bij laagwater was de beschutting het grootst, diep weggezonken achter de dam. Oh wee echter als het hoogwater was, dan woeien m'n witte haren naar het westen. Tijdens het nachtelijk hoogwater golfde en deinde het dat het een lust was, de boot. Overdag met het meest mooie uitzicht vanuit de kuip over het stukje wa tussen haven Ameland en Friese kust. Het wad zelf vonden we te koud ondanks de strak blauwe lucht. De wind poeierde dagen door uit het N-NO-O. We vonden het wel best zo. Stekker er in, 's avonds nieuw kacheltje aan, ja ja, onze comfortlat wordt hoger gelegd.
Fotoverslag van het Pinksterweekend te volgen in 090529-0601 Pinksterwknd: vica versa Lauwersoog-Ameland c Els WEERLICHT

OUDE SMERIGGAT
Wel waren we op een niet meer zo voor de hand liggende manier naar Ameland gezeild vanuit Lauwersoog. Het tij was ernaar dat je pas 's middags over het wantij kon, dus wat doe je dan 's morgens? Met de laatste ebstroom naar Engelsmanplaat. Zien voor het eerst een grote groep, zeker veertig, zeehonden op de Kuipersplaat. Zal dat volgend jaar verhekt worden op de kaart? We verkennen bij het eerste opkomend de ingang van het niet meer betonde deel tussen het Rif en Engelsmanplaat en scharrelen voorzichtig op motor best een heel eindje naar binnen. Anker uit buiten de zeedeining. En installeren ons voor uren: kijken, lezen, luieren beschut achter het kajuitschot in het zonnetje in de kuip. Zien niks van art.20 bordjes die geplaatst zouden zijn op het Rif om aan te geven dat er meer vrij toegankelijk dan de kaart aangeeft. Zo tegen de tijd dat we de 'toren' horen melden dat het zo'n 55 boven NAP is worden we onrustiger. Het wordt zo langzamerhand tijd om onze tocht zoekend door het oude Smeriggat voor te zetten. We gebruiken daarbij de gps gegevens van de laatste betonning die er heeft gelegen. Het venijn zit in het laatste stukje, ondiep met enkele hobbel. Die namen we bij ongeveer 70+ NAP, het kan ook 75+ geweest zijn. De in het 'nieuwe' Smeriggat voor anker liggende "Krukel' (Inspectieboot van het Ministerie LNV) beschouwden we maar als baken in zee. Stroomrafels wezen erop dat daar het diepe was. Of de 'Krukel de bodem onberoerd heeft gelaten vragen we ons af, zouden ze ook daar inspecties uitvoeren? En wat te denken van een viertal helikopters die met de Pinkster in groepsformatie over de eilanden vloog. Bovendien werden we 2e Pinksterdag nog 'verrast' door een onbehoorlijk laagvliegende helicopter terwijl we voor het wantij op het Friese wad lagen te wachten. Dat ding maakte daarna een rondje boven Holwerd, ging nog lager een rondje maken in omgeving Engelsman- of Kuiperplaat en joeg kennelijk oostelijker wadlopers de stuipen op het lijf, gezien hun vraag aan de 'toren' wat die helicopter daar deed. 'Inspectie' was het antwoord. Onduidelijk blijft dan wat er geinspecteerd wordt, door wie en waarom.

Wij deden onze eigen inspectievaart langs de Holwerderbalg, zagen op fok en stroom voorbijkomend behalve die ene zwemmende zeehond (zie foto) een ontelbare hoeveelheid op de steile bank liggen. Hesen het grootzeil 'om de hoek' en zeilden met ruime wind en zon in kuip met opkomend water westwaarts naar Ameland zonder verder op betonning te letten. Zo stel je je het ideale wadvaren voor. Het beetje stroom dat je na het wantij tegen krijgt mag geen naam hebben.

WADVAREN

Op de terugweg deden we het ook anders dan de anderen. Allereerst voor laagwater uit haven vertrekken om meerdere redenen: 1e laagwater varen tussen droogliggende platen is leerzaam en mooi (in dit gebied zie je resten van Dam van Teding en natuurlijk de onvermijdelijke zeehonden her en der. Bovendien zie je waar je eenvolgende keer wel kunt afsteken en waar beslist niet), 2e bij heersende NO wind heb je nog vlak water terwijl het water al opkomt (dus geen last van tijzee) , 3e tijdens de noodzakelijke tijstop heb je zeker drie uur het wad voor je alleen (overkomende heli's niet meergerekend) voor je verder kunt, 4e er trekt een vlootschouw aan je voorbij na half tij (die allemaal toch te vroeg uit de haven zijn vertrokken en stranden op het wantij). 5e Als de laatste boot anker op gaat en motorend de anderen langs de slingerende geul volgt, hijsen wij het zeil (ditmaal eerst alleen op fok) en zetten rechtstreeks koers naar het Wierumer wad. (Slechts twee keer zat ons een zandhobbel dwars, wat geen probleem is zo lang het water nog opkomt. En dat deed het.). Vanwege de sterke zij- en verderop behoorlijke tegenstroom op en na het Wierumer wad gaat de motor nog bij tot we de diepte bij de Zoutkamperlaag bereiken. Het uit voorzorg vanwege de voorspelde 5 a 6 Bft dubbel gereefde zeil wordt er dan bij gehesen en met bruisende vaart gaan we af op Lauwersoog met het laatste beetje opkomend water. Prachtig varen. We zijn benieuwd hoe het een bevriende cat is vergaan, die gelijk met ons uit de haven van Ameland is vertrokken, westwaarts voor een rondje buitenom Ameland naar Lauwersoog (Zij lagen om half vijf geankerd op het Lauwersmeer, wij om half acht. Hoewel vaartijd dus ongeveer gelijk, wij ankerden circa drie uur voor het wantij, zijn wij gegeven deze omstandigheden wel veel langer onderweg geweest. Zonder last van zeeziekte).