Oranjekoek

We vielen met de neus in de boter, Grou vierde traditiegetrouw Sint Pieter, hun Sinterklaas in februari. Trakteerde daarom Molenaar, de zeilmaker, zijn bezoek, leden van de Wsv Lauwerszee, op oranjekoek? We waren in ieder geval zoet en luisterden goed (passend rijm).

Of onder deze toehoorders nog nieuwe klanten te winnen waren is de vraag. Er bleken al twee nieuwe zeilen geleverd te zijn en de derde zit al in de orderportefeuille. Twee van de drie zijn platbodem zeilen, in beide gevallen gaat het om vervanging van tuig dat al meer dan dertijg jaar oud is. Met nieuwe zeilen ontstaat er een nieuw krachtenspel in de strijd om de jaarwisselprijs in de RPBklasse van Wsv Lauwerszee. Voor 2010 is de prijs, 'de Uitdager', voor de zoveelste keer gewonnen door ons met ' Weerlicht', met Molenaar zeilen uit 1977. Wat ons betreft willen we dat winnen eigenlijk wel zo houden, ook met Molenaar zeilen uit 2011. Goed ons best blijven doen, dat is de uitdaging. Foto rechts: Jaarwisselprijs RPB 'de Uitdager'

De Oranjekoek en meer over het bezoek aan de zeilmaker, zie webalbum

https://picasaweb.google.com/elsWeerlicht/110218WsvLauwerszeeZeilmakerMolenaarGrouElsKnolLicht?authkey=Gv1sRgCPSNkPyl_ZTtfg&feat=directlink

Jachthaven Schiermonnikoog in

Hoogstwaarschijnlijk voor de laatste keer, dit jaar, hebben we de jachthaven Schiermonnikoog met een bezoek vereerd. Er staat zaterdag een stevige NW wind, het is springtij en inmiddels een uur voor hoog water als we de sluis uitkomen. Alle boldergaten in de sluismuur verdwenen in het hoge water. Ondieptes oversteken is dan geen punt voor een boot met 80 cm diepgang. Slechts de fok ligt klaar, voor het geval dat ....! De kluiverboompunt wordt direct op de witte toren gemikt, de motor doet zijn werk, het buiswater ook. Luuk, bijna onzichtbaar in zijn zeilpak, staat in die natte zilte stroom spetters te sturen. Ik geniet veilig droog vanachter het kajuitschot van regenboogkleuren die niet alleen zichtbaar zijn boven Schiermonnikoog maar ook bij elke buts buiswater. Naarmate we dichterbij het eiland komen nemen de golven af en daarmee de nattigheid. De gele A tot en met E tonnetjes (route van Jafanka-Harm) zijn goed te zien. De zon is tegen de voorspelling in geheel verdwenen, het voelt koud in de wind. Iets eerder dan de twee charters van de sluislichting voor ons lopen we de haven binnen. Zij hebben de veerbootroute gevolgd door de Glinder. Het strekdammetje aan de oostkant is zo goed als uit het zicht verdwenen. Hier en daar steekt nog een puntje boven water uit, goed zichtbaar omdat er een of meer wadpietjes op zitten. We hebben 'geluk', we mogen liggen aan het eindstuk van de meest zuidelijke steiger. Vrij zicht de havenmond uit, met enige verbeelding is het net alsof je op het wad ligt, je ziet het water komen en gaan. Het mooiste blijft nog altijd de uren rond de laagwaterkentering. De huidige grillige patronen van de waddenbodem zijn weer in je brein opgeslagen, het komende water maakt het zichtbare onzichtbaar. Je weet niet hoe het er de volgende keer uit zal zien. Ander tij, andere tijd.

De regen valt vaak die middag, de meeste vogels zien we het beste op de plaat in de vogelkijkhut bij de Westerplas. Schuilend onder de overkapping bij de enige supermarkt treffen we bevriende dorpsgenoten. Ze zijn en blijven goed gemutst, tegen de regen. Wat moet je ook anders als je een weekend een huisje hebt gehuurd met kinderen en kleinkinderen om een heuglijke mijlpaal te vieren. Het wordt wel even droog nog. Gelijk met het lage tij valt er even niets. Gelukkig. Happy hour. Voor de verandering in het genoeglijke kajuitje bij Hein en Ant aan boord, die met hun tweede boot 'Castor' de haven van Schier wel kunnen bereiken. Waarna tijd om gezamenlijk het onveranderlijke dagmenuritme van Hotel van der Werff weer eens te gaan proberen. Ook al weet je vantevoren wat je krijgt opgediend, het valt er goed in, de gezellige drukte en de wachttijd om aan de beurt te komen zorgt daar wel voor. De prijs is aantrekkelijk. Uitbuiken kan lopend terug. Ook dan is het droog.

Deze zondagochtend is het stil, windstil. Net op tijd op de been om het havengeld te betalen voor half elf. De eerste boot is alweer vertrokken, die zal als laatste bij de sluis aankomen met deze wind. Het water komt weer springhoog. Het wad stroomt ongemerkt vol. De forse verhoging van het havengeld dit jaar is op last van de gemeente, zei havenmeesteres Tjitske. Tja.

Wad stroom gat

Voor liefhebber link naar bijbehorend webalbum. Reacties welkom: elsweerlicht@gmail.com
http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/10092223OnverwachteOnrustEls?authkey=Gv1sRgCIrh2K_ypIb-NQ&feat=directlink

Varen we al zo lang op het wad en hebben nog nimmer een woest kolkend gat in het stromende water zien ontstaan. Het overkomt ons afgelopen donderdag. Uitermate rustig weer, geen rimpeltje op het water. De stilte 'achter' (westkant van) de Engelsmanplaat waar wij die middag het anker uitgegooid hebben voor de nacht wordt verstoord door werkzaamheden van het betonningsvaartuig Waddenzee. De ene boei na de andere wordt uit het Smeriggat gelicht, schoongespoten en weer terug (of beter) gelegd. Het lijkt erop dat de werkzaamheden doorgaan tot ver na bureautijd en het is vlak bij ons 'plekje' dat ze ook voor anker gaan. Wat nu? Hier weg. Het kan nog. Dus einde middag, samenvallend met einde laagwater scharrelen we met de eerste vloed tussen de banken van het Smeriggat langs de zeehondenbanken in de Holwerderbalg naar het Friese Wad met de bedoeling een plekje voor de nacht te zoeken dichter bij het wantij van het Wierumer wad. De, niet al te sterke wind, zou in de zuidhoek blijven. Het betonningsvaartuig Waddenzee had die dag ook boeien van de Holwerderbalg en het Friese Wad verlegd meldt 'de toren' dus onze kaart- en gpsgegevens zijn achterhaald. Geen probleem, er is dan geen helder zicht, genoeg om met het blote (bebrilde) oog drie boeien vooruit te zien. Rustig op motor varend, stroom mee, drijven we gezellig aan de zeehonden voorbij langs de zeer recent bijgewerkte betonning. Even lijkt het dat we over het zand schuren, nabij HB 7, de voortgang blijft erin. Aan het eind gaat het mis, bij de HB 3 schuiven we pardoes tegen een bank(je?) op, de boot draait abrupt. Aan stuurboord kolkt het water voor en achter om de inmiddels dwarsopstroomliggende boot heen. Dat hebben we eerder meegemaakt. Gewoon kwartiertje geduld, het water komt op en boot kan zijn koers vervolgen, denken we. Niet dus. Loskomen betekent nu tegen een volgende bank drijven, met nog woestere waterbewegingen aan de ondiepe kant. Met verbazing zien we herhaaldelijk gaten ontstaan in het wild bewegende water, kolkgaten waarvan we de diepte niet kunnen zien. Ontelbare draaikolkjes en stroomrandjes. Ondertussen is het overal om ons heen een verstild landschap, olieglad spiegelend water, hier en daar een nog bankje zichtbaar, een zeehondenkop en een zon die wazig en kleurend zakkend is. Steeds dichter komen we bij een boei die in de andere geul, FW, ligt doch niet de boei is waar we heen zouden moeten, de scheidingston HB 1-FW. Rustig gaan kokkerellen is er niet bij. Ons lot is geduldig een wijntje inschenken en onze ogen uitkijken.

Vroeg of laat zal er voldoende water staan boven de grillige ondergrond waarna we verder kunnen richting kust en rust. Koken, eten, lezen en 's nachts bij volle maan droogvallen. Je zou er haast voor wakker blijven.

Favouriete waddenplek

Ons meest favouriete plekje in het Werelderfgoed gebied Waddenzee is aan boord van onze 10m Westerdijk zeeschouw WEERLICHT. Dat heb ik meegedeeld aan http://www.waddenzee.nl/ in het kader van de zomer fotoprijsvraag 2010 met die vraag als thema.

Ik heb met reden drie andere foto's uitgekozen voor de inzending, andere dan hierbij staan. Kiezen is moeilijk uit de veelheid van mooie vastgelegde momenten op het wad.

zie ook foto's van andere inzenders op
http://www.waddenzee.nl/Foto_s.2515.0.html

Wat allen gemeen hebben: ze houden oneindig veel van deze steeds veranderende ruimte.

Voor Pampus gelegen

Vandaag voor Pampus gelegen. Geankerd. Prachtig windstil IJsselmeer. Mooie luchten. Drie kleinkinderen en onze andere dochter aan boord voor taart en vaart. Donderdag komen we na weer bijna een dag motoren (wind tegen vanuit Enkhuizen en te zwak) in Muiden aan en krijgen een van vroeg tot laat zonnige plek aangewezen in de haven bijna aan de voet van het Muiderslot. En dat heeft wel iets.
Hoewel het niet in de bedoeling lag in Muiden te blijven zijn we voor de tweede nacht weer op dezelfde plek gaan liggen.
Gelukkig vond de (aardige doch strenge) havenmeester het ook goed zonder dat we het vooraf gevraagd hebben. In een opstekende bui eindigde het zonnige spartel-, roei- en smulplezier abrupt. Onvoorstelbaar dat ik vlak daarvoor nog onbezorgd een rondje om Pampus heb geroeid in 'Achterlicht' met drie goedgemutste kleinkinderen. Na de regen is de wind opgestoken. Rinske is met het opgewekte en natte grut weer in de auto is gestapt. Daarna werd werd het droog en hebben wij het Muiderslot nog even kunnen bekijken voor sluitingstijd. 's Avonds internet uitgeprobeerd. En zie, dit berichtje komt eruit.

(foto's later toegevoegd)

de Kreupel

Noordelijk van Andijk en oostelijk van Medenblik is deze nog jonge eeuw het "natuureiland' de Kreupel gerealiseerd boven een eeuwenoude ondiepte in de voormalige Zuiderzee. Nu door mensenhand opgehoogd. Natuurlijk geheel verboden te betreden, behalve door vogels. Er zijn naast andere soorten, wel 7000 aalscholvers zei de overdag aanwezige havenmeester (samenwerking tussen staatsbosbeheer en vrijwilligers van wsv de Kreupel). Als verboden gebied doet het denken aan de Waddeneilanden Griend, Rottumeroog en Rottumerplaat. Met dit verschil dat bij de Kreupel sinds 2008 ook een 'havenkom' is aangelegd met diverse tientallen meters steiger. Waaraan geen kip ligt, slechts een enkele boot. Op die steigers kun je je benen strekken. Heen en weer, heen en weer. Smal en vol vogelpoep. Er is een klein uitkijkpostje gemaakt boven het kantoortje van de havenmeester. Het geluid van de vogels is niet uit de lucht. De vogels zelf ook niet. Je ligt er voor de nacht slechts min of meer beschut, want het hoeft maar even te gaan waaien en de IJsselmeer golfslag komt door de diverse openingen in de omheining van basaltkeien heen. Het liggen dan ook, vergeleken met alle andere IJsselmeerhavens, uiermate rustig met boten. Heerlijk op een zwoele rustige zomeravond voor lieden zoals wij die de oostelijke waddenruimte gewend zijn. En 's morgens de dag het liefst beginnen met een onderdompeling in het buitenwater.

ps er zijn excursies naar het vogeleiland aan te vragen bij siesnoordkop@staatsbosbeheer.nl

Nostalgisch varen

Nu we toch vlak voor mijn verjaardag opnieuw gingen inschepen wil ik wel naar Vlieland of naar Stavoren. Beide plekken waar ik hele goede herinneringen aan heb. Het is binnendoor naar Stavoren geworden, omdat zaterdags de harde onstuimige tegenwind in combinatie met een onhandig tijdstip van hoogwater niet aantrekkelijk is om het wad op te gaan. Bovendien is er 'buiten' de drukte van de start van de CAMrace (Lauwersoog-Larvik), waar we ons deze keer niet in begeven. Het vooruitzicht anderhalve dag te motoren door binnenwater heeft dan iets aanlokkelijks, zeker als er ook een pas tweejarig kleinkind meevaart met haar moeder, onze dochter Joske die groot geworden is aan boord. De kleine op de bakboordkooi voorin waar Mama ook altijd lag als kind. Dat we zo doodmoe zijn geworden had niet met het varen te maken, maar alles met de slapeloze nachten die Lisanne ons bezorgde. Kon zij ook niet helpen dat ze last kreeg van haar ingewanden, maar een boot is wel gehorig, zeker als de wind niet door de stagen giert en het water tegen de romp klotst, Niemand slaapt dan door zodra ze kreunend half wakker wordt. En dat gebeurde nogal eens. Waarschijnlijk heeft ze te weinig beweging gehad. Een boot is klein voor een beweeglijk kind zoals zij. Dol op wandelen. Prachtig hoe ze uitgelaten kan worden zodra je ergens stilligt. In de Prinsentuin waar we de nacht doorbrengen of langs de oever als we liggen te wachten voor de spoorbrug bij Leeuwarden. Parmantig stapt ze dan voort met haar zwemvestje om. Je moet haar weer aan boord lokken als we verder gaan. Onze kinderen waren vroeger anders, die moest je van boord lokken onder het mom van een voorwendsel: 'sticker halen', smurf kopen'. De boot zit dus ook vol stickers en de verzameling smurfen is groot geworden in de loop der jaren. De kleinkinderen hebben er nu ook nog veel plezier van.
Het varen door Friesland is grotendeels vertrouwd bekend terrein, toch is er veel veranderd in de loop der jaren: een nieuwe stuk in de staande mast route tussen Leeuwarden en Grouw, leuker varen dan via Fonejachtbrug. Alleen het gebied rond Eernewoude sla je nu gemakkelijk over. Aquaducten op plaatsen van bruggen waar altijd veel oponthoud was is ook aangenaam, er zijn nog genoeg bruggen over in het traject naar Staveren vanuit Lauwersoog. Zelfs met de klomp aan de hengel voor het bruggeld. Hoe lang zal dat nog blijven?

Op mijn verjaardag hebben we in Stavoren 's middags met het hele gezin Hoomans (Peter haalde in gezelschap van Tom en Jesse Joske en Lisanne met de auto weer op) bij het ministrandje bij de oude haven gezeten en gespeeld.De toegankelijkheid van het water bleek in dat hoekje slecht vanwege vele keien onder water. Helaas. Het andere strandje was te ver over de dijk met Jesse en kinderwagen.

Met dank

Met dank aan Koos Winnips, varend met de zeeschouw

'de Oude Tukker'. Hij en zijn maat hebben ons gespot op een verstild en verhit oostelijk wad.

Droog staan

Droogvallen mag dan een hobby zijn, hoog en droog staan is dat niet. Gedeelde smart lijkt halve smart. We troffen bevriende wadvaarders onderweg op vakantie naar Finland in Lauwersoog, wachtend tot maandag, op de kraan. Gezamenlijk hebben we het kraantje van het wijnpak open gezet. Dat scheelt in leed. Maar dat onze boot na hen in de (prachtige nieuwe) kraan zou hangen dat kwam toen nog niet in onze gedachten op. Toch gebeurde dat terwijl 3/4 Nederland naar de buis of een pc scherm keek om de WK wedstrijd Nederland-Denemarken te volgen. Wij malen daar niet zo om. De monteur Dijkstra kennelijk ook niet. Ons verontrustte een akelige storende rammel tijdens het varen op motor nadat dit voorjaar voor de te waterlating bij Beuving in Eelde een lekkende pakking vernieuwd was bij de schroefas. Daar hebben we de monteur naar laten luisteren en kijken die voor de Mula was opgetrommeld. Na veel gezoek en gedoe in de motorruimte toch het besluit: er weer uit. De oorzaak bij ons lijkt nu gevonden: een niet aansluitende borgmoer en niet goed geborgde schroef. En dat terwijl de boot er een paar weken eerder ook al in deze nieuwe kraan heeft gehangen om het euvel te vinden. Beuving vond het niet toen. Laten we niet te vroeg juichen, ook Nederland is nog niet uitgespeeld. Maar zeker is dat we straks de schroef niet meer onverwacht kunnen verliezen. En dat is toch wel een erg prettige gedachte niet waar! De Mula is minder goed af. Hun euvel bestaat nog, ze zijn met een nog steeds fluitende schroefas vertrokken.

In de visserijhaven van Lauwersoog torende de driemaster 'Thalassa' hoog boven alles uit. Geen wonder, de boot stond in het droogdak. Ook schroefasproblemen?

En zouden ze vanwege de oranjegekte die rand op de voormalige Lauwersoog zo geverfd hebben?

Mooi weer te water

Het is mooi weer en WEERLICHT is van de wal af. Wanneer wad op? Ondanks de gezondheidsperikelen van Luuk sinds deze winter is het vaarseizoen 2010 is in ieder geval van start gegaan. Ik heb al zo'n 40 m gevaren, notabene alleen aan boord (met dank aan Dick H voor opvang bij de wal). En dat terwijl ik op deze voorlopig laatste mooie droge dag alleen nog even de nog platliggende mast zou lakken ..en de handrailing en dit en dat.

Wat de gezondheisperikelen betreft, zo zijn we ons leven lang zo goed als ontkomen aan het liggend gebruik van ziekenhuizen, dit jaar hebben we al enige ervaring opgedaan. Luuk begon (toevallig) in Zwitserland omdat zijn eigen uurwerk het niet goed deed, probeerde het daarna in Groningen nog eens. Mocht gelijk een eigen kamer, in quarantaine, vanwege het MRSA-protocol als je in een buitenlands ziekenhuis heb gelegen.
Luuk scharrelt wel weer rond, de derde hand scheelt behoorlijk bij het onderhoud. Ondertussen begint onze jongste kleinzoon Jesse al vroeg in zijn leventje met ziekenhuis liggen. Nu een maand na zijn geboorte heeft hij er al weer een paar nachten doorgebracht, met hoge koorts. Waardoor? Ze weten het nog niet. Ik ben blij dat ik voldoende afleiding vind in en heb met het nodige kluswerk aan mantelzorg, oppas, huis, tuin en boot, anders zou ik me gaan zitten zorgen maken en er wakker van liggen. Daar kom ik nu niet aan toe.

Wel af en toe even kijken op wad-gerelateerde sites: zo zag ik deze link:
http://www.natuurmonumenten.nl/content/%252Fgriend/weblog-vogelwachters-griend
Halverwege de jaren 60 van de vorige eeuw, wat klinkt dat, kwamen we ook op het Griend, we lagen er met de botter Duitendief van de fam. Nieuwenhout en beleefden avonturen in de avonduren. Zou er een boek over kunnen en willen schrijven, al onze wadbelevenissen in de loop der jaren.

Geef uw ideale droogvalplek prijs

Vandaag 1 maart staat te lezen op http://www.waddenzee.nl/ te lezen dat er gevraagd gaat worden om uw ideale droogvalplek 'op' te geven. Wadvaarders en het Watersportverbond hebben samen met Natuurmonumenten en Staatsbosbeheer een 'Pact van Rede' gesloten en nu willen ze de ideale droogvalplekken in kaart brengen. En dan?

Ik zou overigens onze ideale plek niet kunnen aangeven, tenzij ik het weer ook in de hand heb. In combinatie met tij en tijd. En zover zal het in ons waddenleven niet komen. Dus tja, hoe om te gaan met het verzoek? Ik zou wel ideale omstandigheden kunnen omschrijven om te willen droogvallen, maar dat is niet wat ze vragen.

Lees meer over de achtergrond van de "Pact van Rede" via
http://pactvanrede.nl/documents/Intentieovereenkomst%20Pact%20van%20Rede.pdf

Over winteren

Toch even bij de boot wezen kijken van de week. De ergste sneeuwlaag was al verdwenen, het restant schuift overhellend en druipend van het, al zeker 35 winters de boot beschermende, zware dekkleed af.


De struktuur van het nieuwe vaarseizoen is weer in beeld, de Nieuwjaarsconvocatie van de Watersportvereniging Lauwerszee staat vol met data welke, naast de getijtafel, voor de grote lijn van invloed zijn op onze vaarplanning. Nu al is te zien dat er data zijn waar keuzes gemaakt moeten worden. Wie weet gaat de derde keus er mee heen.


Ons raam weerspiegelt niet alleen de actualiteit, ook een stuk (van onze)geschiedenis, rijk aan wadbelevenissen.