Westerdijk zeeschouwen Reunie: Eernewoude en Lauwersoog

Nog een half jaartje hebben we voor het zover is, de 3e Westerdijk zeeschouwen Reunie die gehouden zal worden dicht bij de bakermat van deze schepen. 12 en 13 juli 2016 in Eernewoude. In aanwezigheid van de bouwfamilie en medewerkers van weleer.

Deze 3e reunie krijgt een vervolgdag voor liefhebbers daarvan op het wad, droogvallend vanuit Lauwersoog op 17 juli. Het tij is dan geschikt. Aan de vooravond kunnen we genieten van de start van de ColinArcherMemorialRace voor de buitenhaven van Lauwersoog. In onze jachthaven Noordergat hebben zich in de daaraanvoorafgaande week vele zeezeilers verzameld. Zij focussen zich op de dagen en nachten doorzeilen om Larvik te bereiken. Dat doen we niet met een Westerdijk zeeschouw ;-)


Al kan een dagtocht buitenom op zijn tijd best wel, is onze ervaring. Moet je er wel kien op zijn dat alles meezit.

Wij richten ons zaterdagavond 16 juli op het doorspreken van het droogvalplan op het wad. Dat doen we in het Clubhuis 't Roode Hooft van de 50jarige WSV Lauwerszee, een pracht plek om met elkaar te genieten van de ondergaande zon (als die er is).

In Ziltmagazine 118 een aankondiging van de reunie

Wadweek met kleinkinderen

Het inschepen na een hectische dag thuis na mijn tropische verjaardag begint 's avonds met zwemmen ter afkoeling, net buiten onze haven op het Lauwersmeer. Dreigende buienluchten doen ons, net op tijd, al snel weer de haven invluchten, er volgt een nacht en driekwartdag met regen. Dat is wennen na al die dagen met veel zon en hitte. En nu zijn we met zijn vijven aan boord. Geduld en spelletjes. Het is te doen omdat de weersvooruitzichten goed zijn, het geschikte tij om over te steken naar Schier is pas in de namiddag, dus er is nog veel moois te verwachten. En dat is uitgekomen.
Veel zon, heerlijk weer, wind uit gewenste hoek om na wadslik en schepnetervaringen op  Schiermonnikoog richting westen te gaan; tij goed om op het Amelander wad een middag droog te vallen, spartelen en spelen; krabbetjes te vangen en ijsjes te eten op Ameland  Het vervolgtraject is kiezen. Vlieland is vol horen we via marifoonberichten. Het wordt een dag vroeg opstaan (voor Opa en Oma) om met het vroegvallende hoogwater over het Kimstergat te komen, willen we Kornwerderzand-Makkum kunnen bereiken. Geen wind, met motor  aan kan het gemakkelijk gehaald worden. Tijd over om het zilt van het lijf te spoelen in zoet IJsselmeerwater. Kunnen we verfrist naar een pizzeria in Makkum. Het regent lichtjes. Geen nood, de slotdag wordt mooi, zeilend naar Stavoren om daar het skûtsjesilen te zien.

Verrassend genoeg worden we bij binnenvaren opgewacht door beide dochters en schoonzonen. Het ene stel wil zijn kinderen halen, het andere stel komt met eigen grut om met ons ook het skûtsjesilen te zien, vanaf de boot natuurlijk. Volle bak, het weer leent zich ervoor

 

Super droogvaldag

Steeds hebben we in ons achterhoofd dat we met kleinkinderen willen droogvallen op een geschikt moment. Maar ja, wanneer is het geschikt? Dat is niet van te voren te plannen, er moet van alles meezitten. Vrijdag 11 juni 2014 bleek zo'n dag te zijn. Temperatuur goed, kindjes vrij, wij niet op vakantie, middagtij laag. Lastminute besluit: donderdagmiddag nog inschepen in Lauwersoog, met de 4 jarige Jesse en de bijna 6 jarige Lisanne. De eerste heeft nog nooit aan boord geslapen dus dat is extra spannend. Het is warm, zo warm dat van slapen niets terecht komt voor tienen. Dat mag de pret niet drukken, de slaap wordt vrijdagmiddag ingehaald terwijl we moeten wachten tot het schip aan de grond zit en het water verder gaat zakken. Als Jesse gewekt wordt staan we 'droog' en kan hij gelijk langs het roer naar beneden klimmen. Zijn armen en benen zijn net lang genoeg om de afstand tussen de treetjes te overbruggen en zich goed vast te houden. Helpen is niet nodig. Wat een feest, een immense zandplaat met kratertjes water om in en verderop aanrollende golfjes om over te springen. Dat laatste als de veerboot of watertaxi langskomt. Rennen naar de waterlijn en dan zien wie het hoogste kan springen  en het diepste durft te gaan. In de kratertjes blijkt wegzakzand te zitten, waarin de voetjes tot boven de enkel wegzakken. Er is enige kracht nodig om er weer uit te stappen, een leuk spelletje. Eigen geultje graven en bootjes laten varen; schelpjes zoeken levert een Japanse oester met zeesterretjes op. Kortom: het is geweldig. En als het water weer begint te komen schuift een zeehondje net boven de waterlijn blijvend de plaat op. Uiteindelijk kiest het beestje toch voor het water en verstoort twee lepelaars die met hun kenmerkende zwaaibeweging van de snavel door het water naar eten aan het zoeken zijn. Zij vliegen weg. Wij staan nog een tijd en kijken hoe het water ook onze boot weer omsluit. Tegen de tijd dat we het eten op hebben bewegen we weer, de boot drijft. We gaan anker op en naar de jachthaven van Schiermonnikoog. Daar is de volgende ochtend weer van alles te beleven met schepnetjes op de steiger of vanaf de boot. En niet te vergeten: ijsje halen in het dorp.

Schier-Ameland-Terschelling vv

Blubs

Varen we toch al zo lang maar niet eerder kwam het voor dat we eind april al in de (inmiddels verworden tot blubs)haven van Schiermonnikoog lagen, noch dat we begin tweede helft mei al twee nachten voor anker op het wad doorbrachten (eerst bij Schier, later in geultje bij Ameland).

Blauwe Balg

Om de volgende dag ook nog voor de wind, na het 'nemen' van de Blauwe Balg en het zwaaien naar de zeehonden, recht toe recht aan door te gaan naar Terschelling. Evenals de vorige dag gemakkelijk zeilen met nog steeds water genoeg en ruime wind. Zo gemakkelijk dat we zelfs de kluiver er bij gezet hebben. Dat is vorig jaar in het hele seizoen maar een keer voor gekomen. We moeten onze eigen fysieke grenzen respecteren ;-) . Het sneue was wel dat we de tocht in de schaduw van ons eigen zeil moesten doorstaan en dat was winterskoud.
De Terschelling haven heeft onze voorkeur niet, maar goed, we lagen er toch en hadden een hele platbodemsteiger voor onszelf. En uitzicht op de Brandaris zonder veel andere masten ertussen. Dat heeft dan wel weer iets.

Bij het verlaten van Terschelling met in het hoofd bestemming Harlingen bleek de wind toch anders te staan en volgden we wind en vloedstroom, terug richting Ameland, nu met zon in de kuip, dat scheelt twee jassen en een skibroek :-). We hebben de Blauwe Balg en het Borndiep nog zeilend gehaald, daarna werd de wind te zwak om de inmiddels doorzettende ebstroom te kunnen bezeilen. Laatste stuk dus gemoterd, nu wel de haven in. De voorspelling voor de nacht was niet zo prettig voor 'buiten'. En dat bleek ook zo te zijn.

WEERLICHT in Borndiep © Saskia van der Sluis 

Het leverde ook een kennismaking op met Saskia van der Sluis. Zij had ons zeilend in het Borndiep gadegeslagen vanaf charterboot Noordfries en op een mooi moment vastgelegd. De foto hebben we gekregen, blij mee.

Ameland -Lauwersoog bleek daags erna niet meer bezeild, aanvankelijk te weinig wind en toen er meer wind kwam stond die tegen. In combinatie met weinig water (doodtij en verlaging) geen optie voor ons om te gaan kruisen. Dus de te snel

lege lichtaccu maar bijgeladen. Het ding bleek verouderd en is inmiddels vervangen.

Kunnen we komend seizoen weer onbevangen genieten van de vrijheid op het wad :-)

Zomers

6 december 2012, er ligt een al een aardige witte laag sneeuw hier in het noorden van het land. De zon schijnt erbij en het lijkt prachtig. Nu de winter zo vroeg komt denk ik dat het ook weer gauw zomer wordt. Krijgen we hopenlijk weer van die mooie zomerse kadootjes zoals op deze plaatjes staat:

Expres bijna droogstaan bij Engelsmanplaat, zon, water en zand, wat wil een kleinkind nog meer met Opa en Oma op het wad

Nat en droog

Webalbum

Wad op(en)

Per 1 september zijn er weer een aantal gebieden op het wad opengesteld voor menselijke wadgebruik. Vogelbroed- en zeehondenbaartijd voorbij. Niet dat die gebieden dan opeens bezocht gaan worden, maar als het zo uitkomt door weer, wind en tij zou je er (door) heen kunnen varen. of zelfs ankeren en droogvallen. We boffen dat na een akelig natte augustusmaand september met redelijk goed weer begint. Inschepen en wegwezen. Duidelijk dat we dit jaar minder wadroutine hebben opgedaan, de eerste nacht achter anker in Paesensrede tussen de 3 en 5 is er gelijk weer een van een niet goed doordachte plek kiezen. Nou hebben we niet veel te kiezen met laagwater in dit ondiepe geultje tegen donker worden aan, maar toch. Behalve dwarsliggend gehobbel in de nacht bij hoogwater blijkt dat we in de vroege ochtend nogal erg met het hoofd omlaag te liggen. De boot zit vast en helt aardig op de ietwat steile rand van de plaat. Hoofd- en voeteneind snel gedraaid in ons vooronder, enige stille uurtjes slaap kunnen we nog wel gebruiken. Ach het ongemak is slechts tijdelijk, zodra het water weer komt wordt het leven aan boord weer horizontaal. Verrassend genoeg staat die ochtend zusterschip 'Gossiemijne' ietsje noordelijker van ons netjes droog. Terwijl we dat schip toch echt hoog en droog op de Kuipersbult hebben zien staan voor wij de Paesenrede invoeren. De Kuipersplaat is geen plek om een zacht wiegende waddennachtrust te verwachten. De deining van zee is daar voelbaar, noch afgezien van wind tegen tijgolven. Je mag al blij zijn als je daar zonder reddingboothulp loskomt bij een lager hoogwater in de nacht. Verplaatsen in de nacht indien mogelijk niet aangenaam maar wel zeer wenselijk. Kennelijk gelukt.
Vanwege de hoogwatertijd kan er pas in de loop van de ochtend weer gevaren worden: wind zwak tot matig uit zuid oost. De bestemmning Ameland ligt dan voor de hand, zeker met de verwachting dat de wind de volgende dag weer zal draaien naar zuid-west. Prettig voor terug naar Lauwersoog voor het weer weer verslechterd. Twee dagen achter elkaar goed weer is ook wel veel dit jaar. We gaan pas anker op als er genoeg water staat om de kronkelige geul niet hoeven te volgen, afsteken dat scheelt mijlen. En zeilt eenvoudiger. Het vastlooprisico bij dit rustige weer over de aangegeven ondieptes is aanvaardbaar zolang het nog opkomend water is. Rond doodtij kan het niet. Nu is het een aantal dagen na springtij en zal er nog redelijk wat water komen volgens het getijboekje. Van extra verlaging door de (zwakke) oostenwind is geen sprake. We hebben Ameland zeilend gehaald al was het kiele kiele. Niet vanwege de ondieptes, maar vanwege het herhaaldelijk wegzakken van de wind. Terug hebben we meer geluk met de wind, eindelijk dit seizoen weer een lekkere zeiltocht, met een onuitgesproken onderlinge wedstrijd, zien wie er eerder is: Gossiemijne kiest voor een diagonale oversteek van Ameland naar het Wierumer wad, wij proberen een andere taktiek en gaan tot zuidelijk van de Zuiderspruit en dan oostwaarts. Het laatste blijkt tot onze vreugde winst op te leveren, ook al heeft de Gossiemijne de kluiver erbij gezet en wij niet. Dat levert nog een mooi plaatje op voordat Gossiemijne (door Luuk gemaakt met zijn eigen nieuwe 35x zoomcamera) ons uiteindelijk toch voorbij loopt op het Wierumer wad. Zij eindigen in de jachthaven van Schiermonnikoog, wij ankeren zuidelijk daarvan op een bekende, doch dit jaar nog niet weer beproefde plek. Niks zo veranderlijk en verraderlijk als het wad: we troffen bij het droogvallen prut in plaats van een mooie zandbodem. En wederom een nacht met deining door een gekrompen en toegenomen wind (naar zuid oost). Toch hebben we dat over voor vrij zicht op het droogvallende wad en de hoop op een fantastisch kleurende avondwolkenlucht.

Storm op wad

Eddy Nieuwenhout stuurde drie fotootjes van de storm die ze met de twee geankerde en met elektriciteitskabels aan elkaar verbonden boten vanwege de VARA-opnamen tbv de uitzending "Storm op komst' doorstaan hebben. Nu is het weer rustig op het oostwad ... tot de schietoefeningen beginnen van de week.(vervolg op bericht 'Storm op komst' van 13 juni)

'Storm op komst'

'Storm op komst'', zo heet het programma waarvoor de VARA vanaf morgen opnamen gaat maken op het oostwad.
http://www.broadcastmagazine.nl/Nieuws/storm-op-komst-zet-twee-bners-samen-op-zee.html

Twee boten, uit Harlingen, zijn ervoor gecharterd: 'Walrus' en 'Brave Hendrik'. In de passantenhaven van Lauwersoog wordt 2e Pinksterdag nog hard gewerkt aan de voorbereiding. BBQ in elkaar zetten, merk blik bier afplakken, inruimen en nog veel meer. Op de 'Walrus' zullen de komende weken steeds 2 BN-ers 24uur met elkaar letterlijk opgescheept zitten. De boot, die wordt verankerd op het wad zit, behalve proviand, vol lampen en microfoons. Straks uit beeld maar in werkelijkheid in de buurt en met kabels verbonden aan de 'Walrus' komt de 'Brave Hendrik' te liggen. Op die boot huist de VARA opname-crew, de kajuit staat vol met apparatuur. Op het voordek een immense generator om de benodigde stroom te leveren voor alle opnamen en verlichtingsschijnwerpers. Beide schepen liggen straks op een zandplaat oostelijk van Lauwersoog. Voor kenners van het oostwad: tussen de 'Schildknopen' en het 'Poepegat'. Dat vertelde de voor deze weken ingehuurde schipper van beide boten ons. We waren blij verrast vanmiddag te ontdekken dat dat Eddy Nieuwenhout is, een van de 'vier jonge botterkinderen' waarmee we in de jaren zestig het wad leerden kennen aan boord van de botter 'Duitendief', de boot van de stiefvader van Joop, de vader van Eddy. Eddy heeft het (wad)varen met de paplepel binnen gekregen. En is er nooit meer los van gekomen, net zo min als wij. Hij vaart nu zelf ook met vrouw en kinderen op het wad, wij beginnen opnieuw, met het kleinkinderen. Wie van hen zal met de passie besmet raken?

Het programma gaat uitgezonden worden in verschillende delen in de maanden juli en augustus. Wie weet gaan we evooraf nog eens 'op lokatie' kijken. Laten we voor de organisatoren en de BN-ers hopen dat een echte storm achterwege blijft tijdens hoogwater, want de dubbele verankering maakt het de boot onmogelijk om 'lekker achter het anker' te gaan liggen. Mij ook benieuwen wanneer en wie er gaat klagen over lichthinder op het wad als er 's avonds of 's nachts opnamen gemaakt worden.

Dinsdag begin middag zijn de eerste BN-ers met een R.I.B. opgepikt in de passantenhaven. Prachtige rustige en zonnige omstandigheden. En laagwater. Vannacht weer, dus met het slapen zal het wel lukken.

20 juni naschrift: uit sms van Eddy begrepen dat ze de handen vol hebben gehad aan de storm van afgelopen weekend. Drie ankers per schip en dan nog bij motoren om niet krabbend van de plaat af te zakken. Zo letterlijk zullen ze het niet bedoeld hebben bij de keuze van de titel voor de uitzendingen. En komende week komt er herrie in plaats van waddenrust. Er wordt door defensie geoefend in de Marnewaard. Dat zullen ze beter horen dan ze lief is.

Wad ontdekking

Eerste Pinksterdag is qua tij en weersvooruitzichten een geschikte 'droogvaldag'. Met afgaand water en een ZW windje is het een ideaal zeiltochtje naar de Engelsmanplaat vanuit Lauwersoog met dochter Joske en kleindochter Lisanne (bijna drie) aan boord. Zo'n tweeenhalf uur voor laag varen we het schip gelijk aan de grond nabij het NO puntje van Engelsmanplaat, eten een boterhammetje en gaan met behulp van de bijboot met droge voeten de plaat op. Nu moet je niet denken dat Lisanne haar (beschermde) voeten droog houdt. Het eerste wat ze doet is natuurlijk het water inlopen. Emmertje en schepje krijgt amper aandacht, lopen naar de Kaap wil ze wel. En weg is ze met haar rennende beentjes. Net een jonge hond. Niet aangelijnd. We moeten zelf flink doorstappen om haar bij te houden. Daar blijven we warm bij, want het is frisser dan we gedacht hadden en bovendien voelen we spetters. Lisanne wordt af en toe geboeid door een wormhoopje of plasje water, dan halen we haar weer in. Ze lijkt nog steeds onvermoeibaar als we na een dik kwartier lopen de Kaap hebben bereikt. Ze wil wel verder, naar het huisje. Zeker nog een kwartier lopen weet ik uit ervaring. Het meiske houdt het uitstekend vol, gelokt door de dikke oranje skippybal die daar lijkt te liggen. Wadlopers staan er te pauzeren. Iemand pakt een krab bij de paal weg. Lisanne staat gebiologeerd te kijken als het beestje teruggezet is bij de paal. Trap opklimmen ook een feest. Er is niemand 'thuis', het huisje is wel bewoond. 'Mijn' in 1993 ingekraste kompasroos op de balustrade is nog te herkennen. Dat doet me deugd. Onze boot is amper te zien, zo ver moeten we weer terug. Wat nog niet gebeurd is tijdens het rennen van Lisanne gebeurd nu wel. Ze struikelt op de plaat en schrikt van nattigheid en plakkerig zand. Verdriet. Even lijkt het een zware terugtocht te worden, maar het komt goed. Afgeleid door lege en kokkels met 'beestjes' erin en 'tere op vlinders lijkende schelpjes' stapt ze weer dapper verder, tot dat we bij een rand komen waar veel schelpen liggen. Ze wil, ze durft er niet over te lopen. Raadsel. We moeten haar tegenspartelend en wel er over trekken. Het is gelukkig nog maar een klein eindje naar de boot, waar we nu heen kunnen lopen. Uren heeft ze geslapen daarna. Werd zelfs niet wakker toen de boot los kwam en we anker op gingen. Rustig op fok teruggevaren met het opkomende water mee naar Lauwersoog. In de sluis is Lisanne weer paraat, als een koningin blijft ze zwaaien naar de mensen die over de brug lopen. Feest voor iedereen.

Fotoverslag over deze dag in webalbum:
https://picasaweb.google.com/elsWeerlicht/110612PinksterdagWEERLICHTEngelsmanplaatElsEnLuuk?authkey=Gv1sRgCNHl0JrV6-bKBg&feat=directlink

Het water is leeg

Kleinzoon Taeke van bijna vijf is voor het eerst van zijn leven, zonder zijn zusjes, lang uit logeren, vier nachten en vijf dagen. Bij Opa en Oma in Garmerwolde, maar eigenlijk op de boot. Het werd fifty fifty, vanwege het weer. Eerst een nacht Garmerwolde, twee nachten aan boord. Waarvan een in de haven van Lauwersoog en een achter anker hotsend en droogvallend op het wad onder Schier. Hij sliep die nacht beter dan wij moet ik zeggen. Maandag 9 aug. heeft hij 's middags het wonder ervaren van het wegtrekkende en uren later terugkomende water. Een boot die zomaar op het strand staat en het kunnen lopen en scheppen naast het schip.

Zoals Taeke het zei: 'het water is leeg'
Gelukkig heeft Opa nog net op tijd de schat gevonden die Taeke via een spoor van zand hoopjes in de hoogste bult naast het geultje had begraven. 'De schat" er uit, het water spoelde alle sporen weg.

Veel te vertellen als Mama belt.Het kan tegenwoordig allemaal, zelfs op het wad.

'Eilandje' springen bleek ook een groot vermaak. Evenals de ontdekking hoe een plastic doosje drijft op de stroom in vollopende geultjes. En nog veel meer.

Voor wie wil, zie webalbum van de logeerdagen:

http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/100807Tot11TaekeLogeertBijOpaEnOma?authkey=Gv1sRgCMGYw9n7ktC1AQ&feat=directlink

Ik plas op het wad

Ons jongste kleinkind (tot nu toe), Lisanne, heeft een maand nadat ze een jaar was geworden voor het eerst stapjes gezet, op het wad. Naast de droogevallen WEERLICHT. Het moet voor haar een zwarte muur geweest zijn. Ons bijbootje, Achterlicht, paste beter bij haar en met een handje aan de boot hield ze zich staande en plaste, tot onze en haar eigen verrassing, op het wad. Het begin van een zindelijkheidtraining? Plassen op het wad.

Inmiddels zijn we twee maanden verder. De blote billetjes tijd is voorbij. Het rode bootje ligt in de tuin naast het huis, en is aan een zindelijkheidbehandeling toe, voor het eerst in haar zeker dertig jarig bestaan. Lekt in buurt van zwaardkastje sinds de zware golventocht van Cuxhaven naar Wangeroog. Daar zullen we wat aan moeten doen komende winter anders kunnen we volgend jaar niet met de kleinkindjes pretvaren in het Achterlichtje. Lisanne kwam gisteren al een kijkje nemen, dribbelt nu geheel op eigen kracht. Met haar dikke smile.