Adem

Laatste nieuws: vrijdag 30 sep Lisanne mag naar huis. Nog licht piepje. Om de 3 uur 'pufje', voorlopig ook 's nachts, en volgende week niet naar creche. Dat wordt dus af en toe een dagje bij Opa en Oma spelen. Kunnen Papa en Mama weer werken.

Zo begon het:
Onverwacht heeft Lisanne ademnood. Na maandag met een 'pufje' acht de huisarts het dinsdag beter dat de kinderarts haar ziet. Gevolg: blijven in Martini ziekenhuis ter observatie. Met draadjes verbonden aan monitor. Om de zoveel tijd een zuurstofmaskertje op. Joske blijft bij Lisanne, ook slapen op dezelfde kamer. Oma brengt wat spulletjes. Papa komt met grote Minnie Mouse. Jesse is nog op de creche.

Vervolg: eerste nacht vreselijk voor Lisanne (en haar Mama). Steeds gewekt voor 'maskertje', daarna overstuur en duurt het lang voor er weer rust is .. dan is het alweer tijd voor het nevelmaskertje. Lisanne kreeg ook nog zuurstofslangetje in neus erbij tussendoor. Nog een nacht blijven. Vanmiddag (woensdag) nog geen duidelijkheid over oorzaak. Jesse nu bij ons. Peter en Joske wisselen elkaar af in het ziekenhuis. Slopend daar. Ze mag pas naar huis als ze een gewone nacht heeft geslapen zonder dat er belletjes gaan rinkelen op de monitor.

Jesse gedraagt zich voorbeeldig, heeft lang geslapen vanmiddag en daarna de hele Dorpsweg met mij heen en bijna terug gedribbeld in een uiterst laag tempo van een anderhalfjarige . Kijken hier, kijken daar, steentjes pakken en beukenootjes rapen. In onze tuin zijn vrachtwagen met kastanjes kunnen vullen, ook leuk om mee te gooien of proberen te voetballen. Komisch gezicht als hij er over heen trapt en beteuterd kijkt als hij kastanje niet meer ziet. Eten geen probleem: spinazie, aardappeltjes en ei. Zijn mond nog niet leeg en de volgende hap probeert hij er alweer in te stoppen. Tandenpoetsen voorlezen en naar bed. Een voorbeeldkind. Hij schijnt niet altijd zo meegaand te zijn.
Het ziet er naar uit dat Lisanne zeker drie nachten moet blijven in het ziekenhuis. Jesse komt dan weer een nachtje logeren. Overdag is hij op de creche en gaan Opa en Oma even van het nazomerweer genieten op het Lauwersmeer.

Foto-impressie van dinsdagmiddag in ziekenhuis in webalbumpje
https://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=elsWeerlicht&target=ALBUM&id=5657128144071967985&authkey=Gv1sRgCLOC5qLNk7XB7gE&feat=email

Regelmaat

Als het resultaat van de derde poging met een stroomstoot (electro cardioversie) beklijft is de hartslag van Luuk na een jaar op hol en onregelmatig weer regelmatig. Nu al bijna 24 uur: klop, klop, klop, klop, klop in eenzelfde ritme. Je kan nu een rustige pols voelen en tellen. Met de zegeningen wachten we nog even. Een en ander gaat namenlijk gepaard met een flinke dosis medicatie en bijwerkingen. En het zou mooi zijn als daar wat vanaf kan terwijl het ritme dan goed blijft.

De tijd zal het leren.

In het UMCG is het best toeven als je moet wachten (en wachten moet je altijd tot je aan de beurt bent, een bed vrij is, of voor je uitslagen van bloedonderzoek bekend zijn, tot anesthesist komt etc) in het dagverblijf bij cardiologie. Je kan vanaf het balkonnetje de bedrijvigheid op het binnenplein zien. En wie schetst mijn verbazing als ik opeens mijn schoonzoon (de vader van het berichtje hieronder 'klein leed') zie staan die geacht wordt gymles te geven. Is hij met een groep leerlingen in het kader van 'Week van de Wetenschap" op technische excursie in het UMCG om de ingewanden van het ziekenhuisbedrijf te bekijken.