Tropendagen in de winter

Vorig jaar zaten we in de crocusvakantie in Zwitserland met de Waardjes, groot en klein. Om te skien. Dat liep anders dan gewenst omdat (Opa) Luuk al snel in het plaatselijk ziekenhuis belandde met onverwachte heftige hartritmestoornissen waarna (schoonzoon) Tijs zijn kruisband afscheurde in de haast om de kleintjes nog op tijd op skiles te krijgen. Nu zijn we een jaar verder, logeren de kleine 'de Waardjes' een paar dagen bij ons, is Tijs al bijna hersteld van zijn knieoperatie en staat Luuk op de lijst voor zijn derde cardioversie. Niet skien dus. Geen witte bergen, wel blauwe luchten. En een koude oostenwind. Zonder skikleren geen pretje om lang buiten te zijn, dus tijd om andere doelen buiten de deur, doch binnen, te verzinnen. Geschikt voor de leeftijdsgroep 3-7 en ook nog leuk voor ons. In de omgeving en betaalbaar. Is gelukt. Al waren we 's avonds minstens net zo afgemat als anders na een fikse skidag. Wat we kennelijk missen is het ritme van een schooldag of de dwang van het ouderlijk gezag, het vergt nogal wat geduld en beheersing om enige voortgang te boeken bij het aankleden, opruimen of aan tafel. Tenzij het pannekoeken zijn, die zijn op voordat je er erg in hebt. Het waren me de daagjes wel.
Nu weer tijd om rustig naar de foto's te kijken: mooie herinneringen aan 'tropendagen'.




Benieuwd naar wat we allemaal gezien hebben? Kijk in het webalbum:
ze hebben zelfs in een boot gezeten, van Eric de Noorman.
https://picasaweb.google.com/elsWeerlicht/11022023DeWaardjesLogerenInGarmerwoldeOmaOpaEnJikke?authkey=Gv1sRgCO-zi4qbobfJ-wE&feat=directlink

Kleinkinderen

We hebben er de (leef)tijd voor: kleinkinderen. En hebben er veel plezier mee. Ze zitten nog in de ontwapenende leeftijd en onze jeugdigheid wordt weer geactiveerd door hun levendigheid. Vroeger is opeens weer dichterbij, vroeger, zo'n 30 tot 35 jaar geleden, toen ons eigen grut nog onbevangen hun zicht op de hun wereld verkende. Wat herinneren zij zich nog van logeerpartijen bij Oma's en Opa's? Dat is wel in de vorige eeuw.

Van de diverse Opa en Oma dagen een webalbum voor wie het leuk vindt om te bekijken:
http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/100122InvaloppasVoorMinkeNieuwkoopElsLuuk?authkey=Gv1sRgCNCkvsvzqojAMQ&feat=directlink

http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/100131SneeuwpretMetDeHoomansJes?authkey=Gv1sRgCIKUheXV9In7Eg&feat=directlink

http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/10012324LisanneLogeertZaZodgElsLuuk?authkey=Gv1sRgCMaQ2sS8voCZRw&feat=directlink

Wip wap, vreugde en droefenis, pijlers

Een week lang zijn we vermaakt door drie logerende kleinkinderen, gelukkig met de moeder, onze oudste dochter, erbij want anders kwamen we handen te kort. Zie webalbum: Meivakantie'09 met dochter(s) en kleinkinderen De oorsponkelijke wens was om te gaan waddenhoppen, mogelijk ook een keer droogvallen, doch twee nachten aan boord met zijn allen en overdag rond en op het Lauwersmeer leerde al snel dat dat iets te hoog gegrepen was. Zeker als het af en toe regent en ook koud is/wordt. Met de wip wap in de haven en de ballenbak bij het Booze Wief zijn ze wel even zoet, maar je moet er toch bij zijn. Dus de pakkelarij weer ingepakt en op huis aan gegaan. Natuurlijk eerst langs Pieterburen, de zeehondencreche. Aanschouwen lachende Leni in levende lijve met blauwe bril in het haar (handelsmerk?), alsmede vele zeehonden. De creche krijgt steeds meer de allure van een toeristische attraktie, de entreeprijs is verdriedubbeld in een paar jaar, ijs en spijs is in een blokhut op het terrein te koop en kinderen gaan bij enige mensendrukte het liefst zo snel mogelijk naar de zandbak in plaats van naar die suf liggende beesten te kijken tussen allerlei benen door.

Oost west, thuis best
Van huis uit en bij huis kunnen we beter uit de voeten met z'n allen. Als het droog is wordt er met wat zand en water gespeeld, als t nat is doen we wat anders, leggen bezoekjes af en gaan stad in voor het kopen kinderschoenen. Koninginnedag wordt ingepland voor een bezoek aan de dierentuin in Emmen. Het zou een heerlijke dag geweest kunnen zijn ware het niet dat ook onze dag overschaduwd werd door de berichten die we hoorden via de autoradio op heenweg: niet te geloven welk drama zich op datzelfde moment voltrekt in feestvierend oranje Apeldoorn. Je moet jezelf dwingen om gewoon de dierentuin in te gaan met de kinderen, beloofd is beloofd. Het is niet uit te leggen aan hen.

Hoe vreugdevol is nu de ontdekking van Minke die haar eigen schaduw ziet,
(h)eerlijk onwetend van de schaduwkanten die het leven ongetwijfeld voor haar ook in petto heeft. 's Avonds zitten we gekluisterd aan de buis. Het gebeurde in Apeldoorn valt niet mee. Er zijn veel slachtoffers. Ik heb diep respect voor de kracht die 'onze' koningin overbrengt ondanks ook haar eigen schok en verdriet. Ze weet troostrijke woorden over te brengen voor de buis. Duizendmaal beter dan de balkenbrij van Balkenende. Helaas, ondanks de media aandacht van nu voor dit drama, er blijven naasten achter met een dagelijks confronterende leegte. Ook Pieter van Vollenhove kan dit niet voor ze oplossen met slachtofferhulp. Het geeft hooguit wat ruggesteun, erg nodig lijkt me.

Een andere vorm van hulp heeft het huidige bestuur en nieuwe redactie van Wadvaarders nodig. Het moddergooien in de Wadvaarders Berichten 72 leidt niet tot vrije en verantwoorde wadvaart, integendeel. De bejubelde bruggenbouwer heeft zelf de pijlers van de brug in drijfzand gezet. En nu klaagt zijn opvolger dat hij last heeft van verzakking. Nee geef mij maar harde banken, zoals Simonszand, daar kun je tenminste blijven staan, uit welke hoek de wind ook waait.

Huilers

Het is Kerstvakantie en dan is een paar nachtjes blijven logeren bij Opa en Oma in het (verre) Noorden leuk (vinden Papa en Mama). Nou is dat voor Opa en Oma ook een hele belevenis hoor, want de jeugd van tegenwoordig is gewend bezig gehouden te worden. Dus sloven we ons ook uit om ze van hot naar her te slepen om de dag niet alleen maar binnenshuis door te komen. Met de bus naar de stad (wanneer zitten we nog in een bus, nooit toch). Heen ging prima, ruimte zat, maar instappen op de Grote markt in een overvolle bus en dan met een hard huilende minimensje in een wandelwagen dan kun je je lol wel op. Thuis is dat wichie weer stil, het huilstokje is inmiddels overgenomen door haar grote zus, 'die mist Papa en Mama zo en wil naar huis'. Wat lastig te realiseren dus valt ze bijna getroost door de gedachte dat het na die nacht nog maar een nachtje is toch in slaap. Volgende dag niets meer aan de hand. We vermaken ons prima met elkaar.

Wat je ook van de zeehondencreche denken mag, het is een heerlijk oord om in een kerstvakantie een paar uren met kleine kinderen door te brengen. Zeker als er veel 'huilers' zijn ('wel zielig hoor dat ze hun Mama kwijt zijn'. Over Papa's hoor je ze niet). Je hebt geen kind aan ze. Het is er nog betaalbaar, ook al is dat 3x zoveel als paar jaren terug (toen 1 euro p.p. vanaf 3 jaar). We waren niet de enige Opa en Oma met kleinkinderen. Maar ook de nodige papa's en mama's en min-tieners. Dat we er zelf ook weer een (tijdelijke) 'huiler' aan overhielden, hadden we aan onszelf te danken. Taeke's middagslaapje (hij viel op terugweg in de auto natuurlijk in slaap) werd wreed verstoord toen we bij huis aankwamen. We konden hem moeilijk in de auto laten zitten. Allemachtig wat kan een kind tegenwerken. Het lost zich allemaal in lieve vrede op uiteindelijk. Wat een heerlijke troeteltjes als ze 's avonds liggen te meuren. Werden ze maar niet zo vroeg wakker.

Bekijk desgewenst: 081227 Pieterburen JTM ©ElsLu