Zoekend naar kruiend ijs langs Friese IJsselmeerkust maken we op deze nog zonnige maandag een mooi autoritje. Bij Stavoren worden we beloond.
Een goed beveiligde hoogwerker bezig aan onderhoudswerkzaamheden op de Aphrodite in Stavoren. Het moet daarboven erg koud zijn, er staat een straffe wind.
Donderdag en vrijdag er eventjes wat meer zon zijn dan op de andere dagen van de week. De stormachtige wind zou gaan liggen. Dus ...wij maken plannen voor een heen en weertje naar Schiermonnikoog, inclusief overnachting in de jachthaven. Op de heenweg naar Lauwersoog regent het nog, we vertrouwen op het glimpje blauw aan de horizon. Dat het nog waait dat het rookt is daaraan niet te zien, maar eenmaal, na de spertijd tot half twaalf, de sluis door goed te voelen. De zoute spetters spatten ons om de oren als we ons op motor op weg begeven naar de overkant. Hoewel het nog steeds 
opkomend water is en de wind uit het noord westen komt staat er een onverwacht knobbelig stuk water. In de sluis merken we al dat het waterpeil hoog is, een korte oversteek recht toe recht aan naar de 'witte toren' over Brakzand kan met gemak. We doen er toch nog een uur over door langzaam te varen en zo de overkomende zoutigheid wat te beperken. Bij onze sluislichting is nog een Schier-ganger. Die vaart, eveneens op motor, via 'de veerbootroute': tegenstrooms over Zoutkamperlaag, dwarsstrooms door de Glinder en dan nog de kronkelige Reegeul door en komt meer dan drie kwartier later de haven van Schiermonnikoog binnen. Er is genoeg plek, wij liggen bijna op onze voorkeursplek, met tussen het havenhoofd door blijvend zicht op een stukje veranderend wad, van nat naar droog naar nat. Het blijft boeien, die getijwisselingen en de daarmee gepaard gaande 
bewegingen van mens en dier. 
zitten.Vanuit die zakken moeten zaden voor zeegras op de wadbodem wortelen. Jurn vaart er een verkennend rondje omheen. Behalve tussen de jachthaven en de veerdam is er een proeflokatie uitgelegd bij Balgzand en op het Uithuizerwad. Over een paar jaar raken we verstrikt in de grassprieten. En als hij tijd van leven heeft zal Jurn daar zeker een slaatje uit slaan, ik heb althans nog niet gehoord dat hij tegen het uitzaaien van zeegras is. Wat (zee)sla betreft, in de jaren zestig, toen hij (volgens de wadverhalen) met zijn botter 'Octopus' met opstappers het wad afstruunde zette hij menig zeesla-maaltje aan zijn 'gasten' voor. Wie weet waar het zeegras in zijn vaartuin toe leidt.
Voorzover ik me kan herinneren was er nimmer zo'n late Pasen. Ook heb ik nog niet eerder meegemaakt dat we voor de Paasdagen gezeild en geankerd hebben op het wad. Bovendien is het een unicum dat er al zo lang achter elkaar een droge zonnige periode is in het voorjaar met zomerse temperaturen. 
met zijn allen buiten brunchen en Paas-eten. 
Volop genieten.
Joske en Peter hadden daar maar een 
klein seintje voor nodig en zo improviseerden we wederom gezellig eten met elkaar in de warmte buiten.
Het is een top onderneming geweest, een week met compleet nageslacht in een (riant) huis tegen berghelling aan de toeristische kust op het vulkaaneiland Tenerife. Fenominaal uitzicht, heerlijke temperatuur, eigen zwembad. Auto's ter beschikking om naar het vulkaanlandschap te gaan, door de wolken te rijden of naar het bijna continue zonbeschenen strand te gaan. Voor elk wat wils, van pril (7 maanden is Jesse, onze jongste kleinzoon) tot 67 jaar. Natuurlijk is een week tekort, maar ja, al die hard werkende ouders met jonge of schoolgaande kinderen hebben niet meer tijd. Zijn wij, pensionado's beter af, nu? Hun vrij besteedbare tijd komt nog als gezondheid en financiën meezitten. Alleen hebben zij tegen die tijd al meer 
gezien en gedaan op en van de wereld dan wij op die leeftijd. Wat zullen zij gaan doen als ze er aan toekomen om bijvoorbeeld een mijlpaal als 40 jarig huwelijk te vieren? Zouden ze met hun eigen nageslacht naar de maan gaan voor een week? Om daarna in het aanleunappartementje van hun dan inmiddels hoogbejaarde ouders samen een digitale reis maken naar de goede oude tijd op aarde? 3D te ervaren op een groot flatscreen verwerkt in de muur van de kamer.
.jpg)
Varen we al zo lang op het wad en hebben nog nimmer een woest kolkend gat in het stromende water zien ontstaan. Het overkomt ons afgelopen donderdag. Uitermate rustig weer, geen rimpeltje op het water. De stilte 'achter' (westkant van) de Engelsmanplaat waar wij die middag het anker uitgegooid hebben voor de nacht wordt verstoord door werkzaamheden van het betonningsvaartuig Waddenzee. De ene boei na de andere wordt uit het Smeriggat gelicht, schoongespoten en weer terug (of beter) gelegd. Het lijkt erop dat de werkzaamheden doorgaan tot ver na bureautijd en het is vlak bij ons 'plekje' dat ze ook voor anker gaan. Wat nu? Hier weg. Het kan nog. Dus einde middag, samenvallend met einde laagwater .jpg)
scharrelen we met de eerste vloed tussen de banken van het Smeriggat langs de zeehondenbanken in de Holwerderbalg naar het Friese Wad met de bedoeling een plekje voor de nacht te zoeken dichter bij het wantij van het Wierumer wad. De, niet al te sterke wind, zou in de zuidhoek blijven. Het betonningsvaartuig Waddenzee had die dag ook boeien van de Holwerderbalg en het Friese Wad verlegd meldt 'de toren' dus onze kaart- en gpsgegevens zijn achterhaald. Geen probleem, er is dan geen helder zicht, genoeg om met het blote (bebrilde) oog drie boeien vooruit te zien. Rustig op motor varend, stroom mee, drijven we gezellig aan de zeehonden voorbij langs de zeer recent bijgewerkte betonning..jpg)
Even lijkt het dat we over het zand schuren, nabij HB 7, de voortgang blijft erin. Aan het eind gaat het mis, bij de HB 3 schuiven we pardoes tegen een bank(je?) op, de boot draait abrupt. Aan stuurboord kolkt het water voor en achter om de inmiddels dwarsopstroomliggende boot heen. Dat hebben we eerder meegemaakt. Gewoon kwartiertje geduld, het water komt op en boot kan zijn koers vervolgen, denken we. Niet dus. Loskomen betekent nu tegen een volgende bank drijven, met nog woestere waterbewegingen aan de ondiepe kant. Met verbazing zien we herhaaldelijk gaten ontstaan in het wild bewegende water, kolkgaten waarvan we de diepte niet kunnen zien. Ontelbare draaikolkjes en stroomrandjes. Ondertussen is het overal om ons heen een verstild landschap, olieglad .jpg)
spiegelend water, hier en daar een nog bankje zichtbaar, een zeehondenkop en een zon die wazig en kleurend zakkend is. Steeds dichter komen we bij een boei die in de andere geul, FW, ligt doch niet de boei is waar we heen zouden moeten, de scheidingston HB 1-FW. Rustig gaan kokkerellen is er niet bij. Ons lot is geduldig een wijntje inschenken en onze ogen uitkijken.
De harde wind moet nog komen, als we einde ochtend, 9 jan, een rondje Ten Boer-St.Annen-Thesinge-Garmerwolde rijden. Nu is het nacht en hoor je de wind razen en de sneeuwkristalletjes tegen het raam te pletter slaan. Hoe zal ons noorden er morgen uitzien?
De watersportvereniging Lauwerszee heeft een deels doorzichtig clubhuis aan het Lauwersmeer, op het meest westelijk puntje van de jachthaven. Waar je met onstuimig winderig weer vanachter glas, nippend aan een glas, heerlijk kunt genieten van woeste golven en overscherende wolkenpartijen. Als het tenminste niet grauw en grijs is. Jammergenoeg is het clubhuis 's winters niet zo vaak open. Alleen als er iets te georganiseerd is, een najaarsvergadering bijvoorbeeld. Dat is binnenkort ook weer het geval: 27 november. Wel 's avonds, buiten is het donker. Van het weer en het 
meer zie je dan niets. Binnen is het gezellig. De rode en groene verlichting geven het bijpassende martitieme sfeertje en weerkaatsen in de ramen. De vaarplannen voor 2010 worden gesmeed, het afgelopen seizoen weerkaatst in de gesprekken. Een weerspiegeling. Alles weerspiegelt.
Op de avond van Bommen Berend hing er een bijzondere wolkenlucht boven Stad en Ommeland. Het ging gepaard met zon na regen en een donderslag. Voor de feestelijkheden in de stad wat jammer, het zal niet alleen ons ervan weerhouden hebben om naar het plantsoen (Noorderzon) of Ossemarkt (NNO concert) te gaan, laat staan naar het vuurwerk. Daar staat tegenover dat we wel van huis uit genoten hebben van het licht en de uitzonderlijke lucht die avond rond een uur of acht. De fraaie heldere en brede regenboog kon ik slechts deels tussen de bomen door zien en was dus niet van huis uit te 'pakken', daarvoor sprong ik in de auto om snel bij de kruising 
Dorpsweg-Rijksweg vrij uitzicht te hebben. 
Te laat, de boog was verdwenen, de mooie luchten evenwel niet. De warmte leek opeens wel verdwenen. IJzig voelde het. Doorgereden naar de stadsrand. De stadsmarkering schitterde ook in mooi licht met een mooie lucht erachter. En zoals we deze zomer al zo vaak hebben meegemaakt worden de buienluchten al ras gevolgd door 'geen wolkje aan de lucht'. Voor zo lang als het duurt.
Laatste Nieuws (Bron: http://www.waddenzee.nl/)
Het is crocusvakantie en nu is Lisanne's Papa aan het skien. Hij geeft skiles aan een familiegroep en geniet nu in Oostenrijk van de witte wereld. Wij nemen zijn wekelijkse Papa-maandag over en laten daarom Lisanne eerst maar weer een beetje wennen aan ons. Door te gaan wandelen op de mooie zonnige Valentijns zaterdag met Mama Joske (en Lisanne) langs het Hoornsemeer. Wij houden wel van een luchtje scheppen en zien verlangend uit naar het seizoen waarin we nog veel meer frisse lucht kunnen inademen en luchten kunnen zien, vooral vanaf onze boot op het water of droogstaand op het wad. Dat elders ook boeiende luchten kunnen zijn zie je aan de bijgaande foto, gemaakt in Tsjechie vorig jaar (zie label Praag). Deze foto heb ik onlangs opgestuurd naar http://vroegevogels.vara.nl/Stuur-uw-natuurfoto.195.0.html de fotowedstrijd: natuur in beeld, vrije onderwerpen van http://vroegevogels.vara.nl/ In het kader van de Valentijnsweek stuurde ik de 'afval'foto in in week 33: Fotowedstrijd: Tweede week afvalfoto's nr 6: het hart
Dinsdagochtend bleef de grijzigheid lang hangen boven het wad maar wandelend op Schier had je er geen last van. Ook niet van de kilte. Wel van het vele zoete water dat de laatste tijd ook op het eiland is terecht gekomen. De paardenpaden 'om de west' waren slechts moeizaam aan de rand te belopen, waarbij je de prikkende, overigens prachtig gekleurde, duindoorns niet kon ontlopen.
Gevreesd wordt dat al in 2050 vele platen van het wad permanent ondergelopen zullen zijn. Is het afgelopen met droogvallen? Zullen onze achterkleinkinderen het alleen nog maar van onze verhalen en foto's moeten hebben? Of van musea waar schilderijen hangen van bommen en blazers op het strand voor Katwijk of Scheveningen, bij Wierum of waar dan ook langs de kust 'vroeger'. Maken wij nu dan nog aan den lijve mee wat over vijftig jaar al ''geschiedenis' is? Je kunt het je niet voorstellen. Toch hebben wij in de afgelopen 40 jaar, zelfs 25 jaar, op het wad al grote veranderingen gezien. Neem nou het verdwenen 'Smeriggat' tussen Engelsmanplaat en het Rif. Daar kon je 25 jaar geleden van zee komend met een kielschip half tij probleemloos het betonde Smeriggat nog een heel eind invaren. Je kon er prima beschut tegen alle -behalve sterke oosten- wind ankeren voor de nacht. Zonder angst om aan de grond te raken. Schepen die kunnen droogvallen hadden nog meer keuze.
We lagen tegen de harde wind en regen te schuilen voor anker in de kom bij Makkum toen we het fenomeen zonsverduistering konden zien dankzij de overdrijvende wolken.
