'Storm op komst'

'Storm op komst'', zo heet het programma waarvoor de VARA vanaf morgen opnamen gaat maken op het oostwad.
http://www.broadcastmagazine.nl/Nieuws/storm-op-komst-zet-twee-bners-samen-op-zee.html

Twee boten, uit Harlingen, zijn ervoor gecharterd: 'Walrus' en 'Brave Hendrik'. In de passantenhaven van Lauwersoog wordt 2e Pinksterdag nog hard gewerkt aan de voorbereiding. BBQ in elkaar zetten, merk blik bier afplakken, inruimen en nog veel meer. Op de 'Walrus' zullen de komende weken steeds 2 BN-ers 24uur met elkaar letterlijk opgescheept zitten. De boot, die wordt verankerd op het wad zit, behalve proviand, vol lampen en microfoons. Straks uit beeld maar in werkelijkheid in de buurt en met kabels verbonden aan de 'Walrus' komt de 'Brave Hendrik' te liggen. Op die boot huist de VARA opname-crew, de kajuit staat vol met apparatuur. Op het voordek een immense generator om de benodigde stroom te leveren voor alle opnamen en verlichtingsschijnwerpers. Beide schepen liggen straks op een zandplaat oostelijk van Lauwersoog. Voor kenners van het oostwad: tussen de 'Schildknopen' en het 'Poepegat'. Dat vertelde de voor deze weken ingehuurde schipper van beide boten ons. We waren blij verrast vanmiddag te ontdekken dat dat Eddy Nieuwenhout is, een van de 'vier jonge botterkinderen' waarmee we in de jaren zestig het wad leerden kennen aan boord van de botter 'Duitendief', de boot van de stiefvader van Joop, de vader van Eddy. Eddy heeft het (wad)varen met de paplepel binnen gekregen. En is er nooit meer los van gekomen, net zo min als wij. Hij vaart nu zelf ook met vrouw en kinderen op het wad, wij beginnen opnieuw, met het kleinkinderen. Wie van hen zal met de passie besmet raken?

Het programma gaat uitgezonden worden in verschillende delen in de maanden juli en augustus. Wie weet gaan we evooraf nog eens 'op lokatie' kijken. Laten we voor de organisatoren en de BN-ers hopen dat een echte storm achterwege blijft tijdens hoogwater, want de dubbele verankering maakt het de boot onmogelijk om 'lekker achter het anker' te gaan liggen. Mij ook benieuwen wanneer en wie er gaat klagen over lichthinder op het wad als er 's avonds of 's nachts opnamen gemaakt worden.

Dinsdag begin middag zijn de eerste BN-ers met een R.I.B. opgepikt in de passantenhaven. Prachtige rustige en zonnige omstandigheden. En laagwater. Vannacht weer, dus met het slapen zal het wel lukken.

20 juni naschrift: uit sms van Eddy begrepen dat ze de handen vol hebben gehad aan de storm van afgelopen weekend. Drie ankers per schip en dan nog bij motoren om niet krabbend van de plaat af te zakken. Zo letterlijk zullen ze het niet bedoeld hebben bij de keuze van de titel voor de uitzendingen. En komende week komt er herrie in plaats van waddenrust. Er wordt door defensie geoefend in de Marnewaard. Dat zullen ze beter horen dan ze lief is.

Gered

Vierendertig seizoenen hebben we het gered met ons eerste grootzeil. Nu hebben we ons nieuwe bestelde grootzeil precies twee weken na het opmeten, zoals afgesproken dit najaar, kunnen halen bij Molenaar in Grou. Vooralsnog zit het weer ook geweldig mee. Ik kan me geen voorjaar herinneren waarin het zo vroeg in het jaar al zo lang achtereen goed, zelfs zomers, weer is. De prettige bijkomstigheid voor ons is dat we nu op 21 april zelfs al hebben kunnen redden om te zeilen met dat nieuwe zeil. En dat is wel even wennen. Het automatisme bij het aanslaan van het oude tuig is voorbij. Het inscheren langs de gaffel hebben we drie keer opnieuw moeten doen voor het enigzins naar wens zat, de rakbanden blijken bij lange na nog niet goed afgesteld. Hoe het zit met de trimbaarheid van de halshoek is vooralsnog een puzzel. Hoe en wanneer we de trimtouwtjes in onder- en achterlijk kunnen gebruiken moeten we ook nog uitvinden.
Aan het hijsen van de nieuwste, en sinds dit jaar gedateerde, KNRM vlag zijn we nog niet toegekomen, al hebben we die al wel aan boord.

MAAR GEZEILD HEBBEN WE.

Een lekkere oostenwind tegen 4 Bft aan op het Lauwersmeer, zeer geschikt voor het eerste korte tochtje onder (nieuw)zeil. 'Goede Vrijdag' gaan we opnieuw proberen. Stukje bij beetje zullen we het hopenlijk redden om WEERLICHT weer in de vingers te krijgen met dit tuig. Ook al kunnen we niet meedoen aan de voorjaarswedstrijd op het wad van de Wsv Lauwerszee. Luuk is dan net in het UMCG 'behandeld', althans dat weten we officieus. Nu houden we ons bezig met het opvallend kleurverschil met de fok. Wat ons betreft mag het nieuwe grootzeil snel verbleken. Als al het andere wat ons na staat maar niet verbleekt.

Tijn Roebroeck

Wie wel eens bij ons thuis is geweest kan de geheel met een kunstwerk beklede muur boven de bank haast niet ontgaan. Wat er niet bij staat is dat Tijn Roebroeck daar 'de schepper' van is. Tijn is kunstenaar, hij maakt en als je hem ziet en hoort, hij is kunst. We raken weer eens in de omgeving van het bedrijventerrein waar hij zijn bijzondere woonstek heeft geplaatst. We vinden 'zijn woning' terug terwijl we met vaarvrienden op weg zijn naar de supermarkt onder de Euroborg. Zij hadden alle tijd, er moest toch gewacht worden op een onderdeel voor de hydroliek van het roer terwijl de boot 'hoog en droog' aan de overkant (waar we Jachtwerf Dubois hebben zien ontstaan en uitgroeien tot een begrip, tijdens meer dan een kwart eeuw dat onze boot daar heeft overwinterd. Is tegenwoordig) bij jachtwerf Keizer staat. En Tijn maakte even tijd, voor ons.
Zie fotoimpressie in het webalbumpje. http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/100621TijnRoebroeckBouwtUitElsKnolLicht?authkey=Gv1sRgCNX8vIOim9aPhgE&feat=directlink


Tijn maakte bijna 20 jaar geleden een kunstwerk passend bij de kleuren van onze nieuwe bank (toen zacht rose leer) en gordijnen na de verhuizing, vorig jaar zochten we naar een bank passend bij een kleur in het kunstwerk. En dat is pas in tweede instantie naar onze tevredenheid gelukt, hemelsblauwe stof.

Mooi weer te water

Het is mooi weer en WEERLICHT is van de wal af. Wanneer wad op? Ondanks de gezondheidsperikelen van Luuk sinds deze winter is het vaarseizoen 2010 is in ieder geval van start gegaan. Ik heb al zo'n 40 m gevaren, notabene alleen aan boord (met dank aan Dick H voor opvang bij de wal). En dat terwijl ik op deze voorlopig laatste mooie droge dag alleen nog even de nog platliggende mast zou lakken ..en de handrailing en dit en dat.

Wat de gezondheisperikelen betreft, zo zijn we ons leven lang zo goed als ontkomen aan het liggend gebruik van ziekenhuizen, dit jaar hebben we al enige ervaring opgedaan. Luuk begon (toevallig) in Zwitserland omdat zijn eigen uurwerk het niet goed deed, probeerde het daarna in Groningen nog eens. Mocht gelijk een eigen kamer, in quarantaine, vanwege het MRSA-protocol als je in een buitenlands ziekenhuis heb gelegen.
Luuk scharrelt wel weer rond, de derde hand scheelt behoorlijk bij het onderhoud. Ondertussen begint onze jongste kleinzoon Jesse al vroeg in zijn leventje met ziekenhuis liggen. Nu een maand na zijn geboorte heeft hij er al weer een paar nachten doorgebracht, met hoge koorts. Waardoor? Ze weten het nog niet. Ik ben blij dat ik voldoende afleiding vind in en heb met het nodige kluswerk aan mantelzorg, oppas, huis, tuin en boot, anders zou ik me gaan zitten zorgen maken en er wakker van liggen. Daar kom ik nu niet aan toe.

Wel af en toe even kijken op wad-gerelateerde sites: zo zag ik deze link:
http://www.natuurmonumenten.nl/content/%252Fgriend/weblog-vogelwachters-griend
Halverwege de jaren 60 van de vorige eeuw, wat klinkt dat, kwamen we ook op het Griend, we lagen er met de botter Duitendief van de fam. Nieuwenhout en beleefden avonturen in de avonduren. Zou er een boek over kunnen en willen schrijven, al onze wadbelevenissen in de loop der jaren.

Havelte

De familie waar ik ingetrouwd ben komt uit Havelte, zowel van vaders- als van moederskant. Ver van de zee. Mijn familie komt uit Amsterdam en IJmuiden, daar zit het zeemansbloed, behalve mijn Opa van moederskant, die had een schildersbedrijf. Vandaar dat ik bootje verven wel leuk vind denk ik. De ouders van Luuk zijn naar Langweer verhuisd, waar hij op Friese grond is geboren en getogen. De waterkant trok hem en zo is het gekomen.
Terug naar Havelte. Een van zijn laatste tante's is overleden, zij is begraven op het kerkhof naast het kerkje van Havelte. Meerdere familieleden zijn daar te vinden, behalve haar man ook haar zoon Luuk, een van de vier naamgenoten van 'mijn' Luuk, te jong overleden door verdrinking tijdens de reis van zijn leven in Nieuw Zeeland. Samen met zijn vriendin.

Het voelde mooi om daar op het kerkhof stil te staan bij de geschiedenis van naasten in je leven. Stil en wit om je heen, bruisend van binnen vanwege de vele gedachten die ook door het hoofd spoelen. Het is vandaag 14 januari, de sterfdag van mijn vader, 23 jaar geleden. Na vier dagen binnen zitten omdat het zo koud en guur is buiten hield hij het niet meer, wilde er uit .. en ging zijn auto ontdooien.
Mijn moeder, inmiddels 95 en nog bij de tijd, woont sinds twee jaar in een verzorgingshuis. Het is er vaak te warm en naar buiten durft ze niet met dit weer. Haar tijd komt nog.

Webalbum van de begrafenis van tante Aaltje in Havelte. Foto's: els knol-licht
http://picasaweb.google.nl/lh/sredir?uname=luuk.knol&target=ALBUM&id=5427071618997053201&authkey=Gv1sRgCMHjp9PioNuD1wE&feat=email

1000

Op zondagavond 13 december 2009 staat 'mijn' teller van aantal unieke bezoekers op precies 1000. Mij benieuwen of de teller voor eind 2010 op 2010 komt te staan.

Een ieder alvast een goede aanloop naar 2010 toegewenst.
Ik word ook ouder, als ik nu deze foto zie denk ik 'vroeger was alles beter':toen stond er nog een uitnodigend, niet toegestaan beklimbaar, scheefgezakt reddingsbaken op Engelsmanplaat.

Ik ben benieuwd tot welke burgerlijke ongehoorzaamheid we in toekomstige vaarseizoenen uitgelokt worden zonder schade voor wie of wad dan ook.

Vrij voelen

Een week lang zijn we lekker gemaakt met het vooruitzicht dat het eind augustus (maandag 31 en dinsdag 1 sep) mooie warme zomerse dagen zouden worden, ook op het wad. Tegen beter weten in onze planning daarop aangepast en op banken jacht gegaan terwijl het regende en waaide (soms scheen de zon toch). Zondagmiddag ingescheept met de bedoeling te sluizen, de vloedstroom mee te pikken met het zuidwestenwindje en alvast een eindje oostwaarts te gaan. Dan konden we rond het vroege ochtendhoog de omgeving bij Simonszand verkennen en een plekje zoeken waar we de rest van de dag droogvallend vast zouden zitten. Met niets meer en minder om ons heen dan maagdelijk wad en hemelse lucht, dachten we.

Het liep anders. Via de marifoon hoorden we in de namiddag verrassend genoeg dat de al dagen gierende wind helemaal niet zou afnemen, van zomerse dagen was geen sprake meer. Dus wat nu? Geen Simonszand. Geen sluis uit nog, eerst maar een nachtje over slapen. Nieuw plan ontstaat. Maandagochtend na eerste sluislichting (7 uur) lui op fok met hoogwater recht toe recht aan oversteken van sluis naar jachthaven Schiermonnikoog. Gaat prima, de wind is er hard genooeg voor, Brakzand toch wat ondiep (doodtij) maar gelukkig diep genoeg. De alternatief bestaakte route vanaf de veerbootgeul blijkt niet meer bestaakt, even twijfel, waar was het ook alweer. Met het oog op de dieptemeter en de visuele koersherinnering toch maar doorgevaren. We zien verwarrend genoeg (voor ons nieuwe) rode boeitjes liggen tot na de voorlaatste slinger naar de jachthaven. Wat er al niet verandert in het seizoen. Hoe dan ook, we komen in de haven zonder dat we vastlopen. Guus, da havenmeester, staat ons al op te wachten. Het is nog vroeg, een hele Schierdag voor ons. Als we zouden willen zouden we met het tweede hoog van de dag de sluis nog kunnen halen. Dan hoeven we alleen maar 'ankergeld' (5 euro) en toeristenbelasting te betalen voor het liggen in de haven, antwoordt Guus me. Ditmaal willen we een nacht blijven, geen dubbelliggers, lopen overdag 'alleen op de wereld' het eelt aan de voeten om de west en onderhouden ons later met steigergenoten uit het westen. De vaarwereld blijkt weer klein te zijn. Raakvlakken worden ontdekt, herinneringen en personen uit de bottertijd (jaren 60: Duitendief, Y-vector,Octopus) komen weer tot leven. Allen behept met hetzelfde virus, onafhankelijk, zelfredzaam en vrij voelen op eigen 'bodem'.

P.s Kijk 6 sep '09 naar Ned 2 om 22.40 uur en zie in de tweeluik over Schiermonnikoog (Kruispunt) o.a. de nu 81 jarige Jur van Boven (in de jaren 60 eigenaar van de botter Octopus) Bron: Ed Kieckens http://www.schierweb.nl/