Verrassend

Weer en wind bepalen in het vaarseizoen zo'n beetje ons doen en laten. Nat weer en veel wind al helemaal. We zijn zo langzamerhand echte mooi weer vaarders geworden. Dat neemt niet weg dat we zaterdag ondanks het koude buiige weer naar de Eemshaven zijn gegaan om iets te zien van de bouwaktiviteiten in het kader van 'Dag van de Bouw'. Een waterige omgeving lokt ons nou eenmaal. Ter plekke blijkt dat er (gratis) tochtjes met een RIB (dikke rubberboot) door de haven kunnen worden gemaakt om (geplande) uitbreidingen te zien. Gelijk aangemeldt. Dankzij miezer regen is het niet druk en staan we met tien anderen gelijk met een reddingvest om klaar voor het eerstvolgende tochtje. Goed gemutst vrees ik niet voor mijn oren, bril en klep. Anderen hebben handen nodig om zich zelf en bril vast te houden, terwijl ik nog kan proberen mijn fototoestel te hanteren tijdens de vaart. Wat overigens niet meevalt.

Na de vaart gaan we de lucht in. Wederom met veiligheidsmiddelen omgegord waarmee je in de bak aan de bak wordt gezekerd. Veertig meter hoog gehesen door een kraan kun je prachtig om je heen kijken. Gelukkig was het droog geworden. De wind voel je evenwel goed op deze hoogte.

Mijn fotoverslag van de verrassende dag is te vinden via onderstaande link naar het webalbum

https://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=elsWeerlicht&target=ALBUM&id=5612142883718100433&authkey=Gv1sRgCNGZ7Yfz3_uGSQ&feat=email

We zien van bovenaf een gehesen fok. Blijkt van de replica van de Loodskotter Eems nr 1 te zijn. Ook die kan bekeken. Dat doen we natuurlijk. En kunnen het niet nalaten gelijk de handen uit de mouwen steken als we onderdeks komen. Er wordt door de schipper getracht de inmiddels neergehaalde drooggewaaide fok op te doeken daarbinnen samen met een vrijwilliger die niet weet hoe het moet. Met onze extra handen wordt de klus geklaard.

Er blijft weinig tijd over voor andere 'bouwwerken'. Dus geen bouwhelm opgehad op de Dag van de Bouw. Nog wel een promotiefilmpje gezien van bouw van opslagtanks, cake en koffie naar binnen gewerkt. Vervoer van ene bouwplek naar andere met mini-busjes geregeld. Eigenlijk komen we tijd tekort. Ofwel, we hadden er gelijk 's morgens om tien uur heen moeten gaan. Maar ja, zo matineus zijn we nou ook weer niet op een druilerige koude winderige dag.

HUIZINGE
Het (mid-)dagje uit cultureel afgerond in het kerkje van Huizinge. We wisten van Geert Lameris dat hij al voor het vierde jaar een Cultureel Festival heeft organiseerd ism de Stichting Oude Groninger Kerken. Op de valreep pikken we daar nog iets van mee: 'Songs op Faith and Hope' . Blijkt zeer de moeite waard, we hebben het met genoegen 'beleefd', gezien en aangehoord.

Al met al een verrassend dagje geworden.

Uitzwaaien Eemshaven

1 nov 2008 schreef ik dit stukje met bovenstaande foto's in mijn blog:

Zaterdag zwaaiden we Harald Busser uit in de Eemshaven. Harald leerden we in 1979 als 7 jarige kennen aan boord van het hoogaarsje, 't Brune Wiif, met zijn ouders en broer Olaf, destijds net als wij met ons gezin vakantie houdend op het Duitse Wad. Inmiddels is hij kapitein/reder van twee schepen: de Lotus en Lelie. Met de laatste lag hij een ochtend in de Eemshaven, we zijn even 'op de koffie' geweest met Knol's koek. Hebben het schip bekeken en bemanning aan het werk gezien. Boeiend, vooral de kok. Na het losgooien en uitzwaaien werden wij staande op de handelskade vanaf het water gadegeslagen door een zeehondje. Duidelijk eentje die iets lekkers van mensen verwacht. We hadden niks te bieden, behalve terug kijken.

Afgelopen vrijdag 29 okt '2010, belt zijn vader Rob, dat er iets ernstigs is gebeurd. HARALD IS OVERLEDEN in Thailand, thuis bij zijn Thaise vrouw als ze niet aan boord mee is met hun nog jonge geadopteerde zoon Robbie. De overstroming daar, in combinatie met stroom is hem fataal geworden: elektrocutie. En naar wij later hebben vernomen, ook zijn 16 jarige stiefzoon. Triest, in triest. We leven mee, al is het nu op afstand, met de naasten van Harald. Maandag 8 nov is de crematie van hem en zijn stiefzoon in Thailand, Ayutthaya. Twee jaar geleden waren we met de familie Busser bijeen op de Vliehors onder feestelijker omstandigheden, Rob hertrouwde. Die dag maakte ik bijgaande foto van Harald en zijn Thaise vrouw, Peeraya. Zeer verdrietig nu te moeten vaststellen dat de dag aan boord bij Harald in de Eemshaven de laatste keer is geweest dat we dit blije, bruin getinte, bruisende jonge leven hebben gesproken. Hij had nog zoveel voor zich, deze jongen die zo van water hield, van stromend water, waarvoor de basis is gelegd zeilend op het wad. Nu bevoer hij de kusten als kapitein-reder. De wereld lag voor hem open. Gezin in opbouw. Onvoorstelbaar erg is dit verlies voor zijn familie, zo onverwacht, zo ... ik heb er hier geen passende woorden voor. Harald is 38 jaar geworden. Wij zullen hem niet vergeten.

(On)werkdag Rottumerplaat

Verslagje van de geplande werkdag op Rottumerplaat, die wederom onwerkbaar bleek.
Tekst en webalbum 090323 R'plaat verwaaid ©elsknollicht

Een aantal dagen voor de werkdag op Rottumerplaat is het prachtig mooi rustig lenteweer. De vrijwilligers die zaterdags rond het Lauwersmeer opruimen treffen het bijzonder goed. Ik heb me weer opgegeven via de Stichting Vrienden van Rottumeroog en -Plaat om mee te doen aan een werkdag op Rottumerplaat. Evenals vorig jaar in maart, een dag die zo avontuurlijk en verrassend verliep: een hele dag varen en geen voet op Rottumerplaat (scroll naar verhaal ‘het wad blijft verrassen’ op http://www.waddenzee.nl/Wadden-verhalen.2122.0.html en webalbum: 080317 benadering Rottumerplaat SVRR). De weersverwachting voor deze maandag is bijkans nog slechter als een jaar geleden, doch er is geen telefoontje gekomen dat de tocht wordt afgeblazen. De wekker staat dus op vroeg uit de veren, het slaapt onrustig.
Met dezelfde groep vrijwilligers van de vergeefse tocht vorig jaar zijn we op de ochtend van 23 maart om half zeven in de Eemshaven aan boord van de Rijks Waterstaat boot Asterius. Egbert Bakker en zijn maat Janny schepen ook in met proviand voor de hele week. Zij zullen de bebouwing gebruiksklaar maken voor het vogelwachtersseizoen dat 1 april ingaat. Er is een driekoppige bemanning op de Asterias. De schipper laat ons niet lang in het ongewisse. Amper binnen komt hij met het nare nieuws: de boot vaart niet naar Rottumerplaat, het zou onverantwoord zijn een poging te doen om ons met de kleine boot over te zetten op Plaat, laat staan dat ze ons er weer af kunnen halen. Met W-NW 6-7 Bft en stoten van 8, regen, kans op hagel is er geen weldenkend mens die dit zou willen. Dat snappen wij maar al te goed na de vergeefse poging van vorig jaar: de branding van toen zou nu nog erger zijn. Het is dus even slikken voor ieder, dat doen we dan maar met wat extra koffie. De mogelijkheden worden besproken. Schipper Noot maakt er een deugd van. Het schip moet vanavond in Delfzijl zijn, en kan nu dus eerder daarheen. We mogen meevaren, vervoer terug wordt geregeld. Egbert en Janny gaan van boord en wij varen mee. Geeft toch een iets beter gevoel dan gelijk naar huis gaan. Bovendien zien we dat het weer inderdaad zo slecht is en blijft dat we geen enkele twijfel hebben over de juiste verantwoorde beslissing van de schipper. Uiteindelijk staan we om een uur of een weer in de Eemshaven en gaat ieder weer op huis aan. Uitziend naar een volgende gelegenheid. Drie keer is scheepsrecht, al geldt dat voor Maaike niet, dit was haar derde onwerkbare werkdag al. Er blijft hoop dat we toch weer eens ons aandeeltje kunnen leveren om het eiland een beetje te zuiveren van rotzooi wat ‘nietophetwadpast’.