Lisanne van ruim 3,5 maand heeft een nacht en ochtend alleen bij Opa en Oma gelogeerd. Dikke pret. Veel gedaan: slapen, eten, lezen, zingen, lachen, lopen en badderen. 'Je hebt er een kind aan'. 
ZEILEN, het blad 'Zeilen' wel te verstaan, verschijnt eerder in Drenthe dan in Groningen. Ik begreep dan ook de opmerking in een wadvaarbevriend Vledders e-mailtje niet over een blog-camera. Wel toen bij ons later die dag het blad uit de brievenbus gevist was en ik, toch ietwat wakker geschud, een vermoeden kreeg: ik had immers wel de link van mijn weblogje naar Zeilen gestuurd. Je kan niet weten niet waar! En het vullen van de weblog met wad(t) van alles en foto's doe ik toch ook om iets van onze mooie wad, zeil en andere belevenissen aan anderen over te dragen. Dan moet de link ook wat verder verspreid worden dan alleen familie en vrienden. Het genoemd worden als "BLOG VAN DE MAAND' en het winnen van een geavanceerde camera-mobile is een extra verrassing. Met de winnaar wordt contact opgenomen staat in de kleine lettertjes, mij benieuwen. Tja, nu zal ik de link naar Zeilen ook maar opnemen in mijn weblogje. Voor wat hoort wat. Ook al ben ik het niet met ze eens dat ze voor bij de tijdse wad- en getijinformatie verwijzen naar de Wadvaarderssite. Als die site weer zo dynamisch wordt als het wad zal ik de link ook opnemen.Voor actuele getij- en dieptestaten kun je de laatste twee jaren beter terecht bij http://www.wadvaren.info/
Nu het wad even een tijdje uit beeld is, althans vanaf eigen boot, is er meer tijd voor ander beeldjes, namelijk de nieuwe generatie fotografen van deze digitale eeuw: Jikke (nog geen 5) en Taeke (net 3) zijn al zo vaak vastgelegd door oma en hun mama dat ze zelf ook al foto's willen maken. Ze weten niet beter dan dat ze de plaatjes gelijk kunnen zien. En daarna op de pc en 
op de tv. Over een paar jaar is er 
wellicht nog meer mogelijk. En vinden ze ons en al onze ingeplakte foto's super ouderwets. Foto's rechts gemaakt door Jikke en Taeke.
Maandagmiddag lukte het ons om met mooi 
weer de boot van Garmerwolde via de stad Groningen naar Beuving in de Punt (bij Eelde) te varen. Onderweg pikten we schoonzoon Peter op, die met een pas geopereerde schouder een tijdje onthand is. We kwamen door het Hoornsediep langs hun wijk. Luchtje scheppen al varend is nooit weg. Wetend hoe fotogeil wij zijn, heeft hij ons er ook nog meerdere malen 'op gezet' na aankomst bij Beuving, al had hij vast niet eerder eenhandig geoefend. Zo zie je ons zomaar beide bezig.
We hopen dat we deze week in een van de voorlopig laatste mooi weer dagen de boot op de wal onder zijn winterkleed kunnen leggen. De lijst met 'bootklussen' die gedaan moeten worden voor het volgende seizoen is al weer aardig gegroeid. Gelukkig zijn het geen 'giga'projecten meer sinds de boot grotendeels gestraald is een paar jaar terug. Wat een verademing. 
die we nu weer ongelezen van de boot hebben gehaald. We zijn dit jaar niet lang genoeg achtereen aan boord geweest. En de 'verwaai- en regendagen' hebben we elders doorgebracht. Ongewoon voor ons. Onder droge en zonnige omstandigheden hebben we donderdag de boot onder zijn winterkleed gelegd.
Voor ons zit het wadvaarseizoen erop. Zaterdag 10 oktober zijn we met dochter Joske (de eerste en gelijk haar laatste kans dit jaar) aan boord nog even zout wezen proeven nadat de ergste heiigheid was weggetrokken en zon tevoorschijn kwam: met afgaand en ZW 5-6 met rif in record tijd naar Engelsmanplaat, anker uit, 
zelf even met 'Achterlicht' naar de plaat geroeid om bij bakenbeklimmers te kijken, anker op en met bakstagwind en vloed mee snel weer terug naar de luwte van de jachthaven. Joske nam 's avonds onze auto mee terug naar huis, wij zeilden zondag het Lauwersmeer over nadat de mist was opgetrokken. Via Zoutkamp het Reitdiep op, gestopt bij Roode Haan, het tuig eraf, mast plat ,vallen en stagen eraf, mast naar voren geschoven en een borrel genomen om de inmiddels klamme kilte uit de ledematen te verdrijven. Het wordt al vroeg donker, al doet de bijna volle maan zijn best het helderder te doen lijken. Borrellend buiten zitten is er niet meer bij, olielamp aan en knus binnen. Voor andere watersporters gaat het seizoen nog even door, of begint het pas, zo lijkt het tenminste bij deze Reitdiepvaarders
, oefening baart kunst.
Vrijdag 10-10 hebben we vanwege een bijzondere gelegenheid een dagbezoek aan Vlieland gebracht. Met de veerboot als groep 'Busser' van Harlingen naar Vlieland, vandaar lopend tot voorbij de, nu lege, jachthaven, waar een verrassing klaar stond: de Vliehors Expres, die ons allen naar de Vliehors brengt. Het weer is er bijna ideaal voor en zeker voor 10 oktober prachtig te noemen. Op de licht stuivende vlakte vinden we beschutting in de kraal van jutgoederen. De ambtenaar van de burgerlijke stand blijkt meegekomen te zijn: een huwelijk wordt voltrokken. Kampenaar Rob Busser is de bruidegom. We hebben hem en zijn gezin in 1979 op mijn verjaardag, liggend in Baltrum, leren kennen: zij op hun hoogaars 't Brune Wief", wij met onze meiden (7 en 5) op onze zeeschouw met een nieuw roer. Het oorspronkelijke roer hebben we dat jaar op de ondiepte Meeuwenstaart op de Eems verloren (heeft grond geraakt) en is voorgoed verdwenen. 
De eerste geplande vakantie naar de Oostzee leek naar de knoppen, doch Westerdijk kon een nieuw roer snel leveren. Binnen een week voeren we weer en kwamen die zomer tot Baltrum. De kinderen Busser, jongens Olaf en Harald, toen 9 en 7, maakten als spontaan verjaarskado een striptekening van ons roerverhaal. We hebben het nog. Het contact met het gezin, dat later nog een dochter, Wanda (van de Vlieland legende), kreeg bleef in de loop der jaren bestaan, de wind bracht ons bijna elk jaar bij toeval weer bij elkaar in de buurt, op Duitse wad of Oostzee. De ontmoetingen bleven ook toen Rob een andere boot 'Eureka" (met kiel) kocht en het leven hem als gescheiden man bij een andere vrouw, Ria, bracht. De vrouw waar hij al heel wat mee heeft rondgevaren op de Oostzee en waarmee hij nu na 10 jaar samen in het huwelijk is getreden: op de Vliehors in het juttersdomein. Een pracht lokatie voor wad- en Vlielandliefhebbers: mee aangevoerde heerlijke 
broodjes knarsend naar binnen werken, het zand met champagne en koffie wegspoelend. Dansend in het zand op muziek van de meegekomen 'troubadours''. Het is het einde, het begin: je bent het middelpunt van het heelal op zo'n plek. 
De beleving, ook als groep is zo specifiek, zo uniek, geweldig. En dat met een hernieuwde kennismaking met inmiddels jong volwassenen, Olaf, Harald en Wanda, die getrouwd zijn, kinderen en bindingen hebben verweg en dichtbij (Australie; Thailand; charterschipper van "Harmina' op het wad). En zo'n dag beleven omdat je 30 jaar geleden toevallig kuip naast kuip in een (wadden)haven ligt. Rob's neef Geurt was ook van de partij, hij zat op de vlakte en schetste de lokatie: 10-10-'2008
Dinsdagochtend bleef de grijzigheid lang hangen boven het wad maar wandelend op Schier had je er geen last van. Ook niet van de kilte. Wel van het vele zoete water dat de laatste tijd ook op het eiland is terecht gekomen. De paardenpaden 'om de west' waren slechts moeizaam aan de rand te belopen, waarbij je de prikkende, overigens prachtig gekleurde, duindoorns niet kon ontlopen.
maar dicht. Dat het zo leeg was in de haven betekende niet dat er niets gebeurde. Er gebeurde zelfs veel die middag, meer dan oefening 'losse veter vastmaken'. 
