Zeilklaar

Het uitzonderlijke zonnige weer is er de oorzaak van dat we de kamer midden in de plafond schoonmaak vanwege de nieuwe bank (nog maar niet uitgepakt) laten voor wat het is, de boot heeft prioriteit nummer 1. April en het lijkt, in de tuin, volop zomer. Op het water een ander verhaal. De (noord)oostenwind die zomers de warmte meeneemt was winters koud, dus dik aangekleed voeren we onder de stralend blauwe lucht door het meanderende Reitdiep, soms de wind achter en zon in het gezicht, meeste tijd wind voorlijker dan dwars en schaduw op het gezicht van degene die aan het roer stond, Luuk in dit geval. Zo is onze natuurlijke taakverdeling, hij motert, ik zeil. Aan zeilen hebben we ons nog niet gewaagd, al hebben we de boot zeilklaar gekregen dit weekend. Na een eerste avond met olielampwarmte en nacht aan boord hebben we zondag op ons gemak in de luwte van de grote loods in onze jachthaven te Lauwersoog de jaarlijkse zwaarste klus geklaard: stagen en vallen weer aanbrengen en mast opzetten. Het moet in een keer goed, er mag niets verkeerd gaan. Ondanks de inmiddels ruim dertig jaar ervaring ermee blijft het een uiterst zorgvuldig karwei. Het is weer gelukt, en ook dit jaar hebben we op het moment supreme, als Luuk de mast omhoog liert op handkracht, weer dankbaar gebruik kunnen maken van mede havenliggers, voor het mee op letten of er niet ergens iets blijft haken en zoals nu om een deel van mijn taak, het doortrekken en vasthouden van het touw om de ankerlier, over te nemen. Ik had niet genoeg kracht (meer) om te blijven doorhalen. Slippend schiet het niet op. Slopend voor Luuk. Elk jaar bedenken we dat we volgend jaar de mastkraan zullen gaan gebruiken. Eens zal het zover komen. Nu staat de mast en de nieuwe voorstag bleek te passen. Het persoonlijke vochtniveau liggend in de eigen zonnige box met kop op de (oosten)wind aangevuld met de nodige biertjes samen met onze eerste havenburen uit de jaren zeventig. In al die jaren hebben we al heel wat meegemaakt met elkaar, al varen zij scherp ,wij plat, zij zee, wij wad.

Te water

Te water. Het 'bootklussen' begon begin april al, gelijk met het mooie weer dat we van Lissabon meenamen. Nu treffen we wederom een pracht dag dat de boot te water is gegaan en we gelijk de eerste vaartocht konden maken van de Punt naar Garmerwolde. Dat de bruggen nog dubbel rood stonden maakte niet uit, de brugwachters werkten wel. Gezellig langs de Hoornseheem, zwaaien naar m'n moeder, en langs het nieuwe gebouw van studentenroeivereniging GYAS, (40 jaar geleden behoorden we tot de eerste wedstrijdroeiers, Luuk stond zelfs mee aan de wieg van GYAS), langs het voormalig kantoor van Luuk (zie foto geopende spoorbrug) en door HET Verbindingskanaal van de stad Groningen, zwaaien naar museumterraszitters en brug overlopers. Wat is het toch allemaal feestelijk met zulk mooi weer. In Garmerwolde aan het begin van de Dorpsweg wapperden vlaggetjes, er was een Convenant gesloten (heel 'in' de laatste jaren), er zijn handtekeningen gezet en er is zelfs champagne bij geschonken. We hebben dus op het goede moment op de juiste plaats aangelegd in het Damsterdiep bij Garmerwolde

De verandering

"s Avonds thuis een ander verhaal. Onze trouwe grote roze hoekbank is deze week via Marktplaats verkocht en vanavond de deur uitgegaan. Grote leegte en veel stof. Morgen komt de bestelling die we van 't winter gedaan hebben. Er moet nog het nodige gebeuren.

Paasinvasie

Met eentje over de vloer is er nog rust en ruimte in huis, zie webalbum van Joske Lisanne bij opa luuk en oma Els, dat was een week geleden. Hoe dat gaat met twee kleintjes en de twee iets grotere + ouders en de alleroudste (mijn moeder)erbij? We zullen zien. Hopelijk blijft het buitenweer.

Paasdagen,

Het is fantastisch weer gebleven, lekker tuin en eizoekweer. Helaas voelde mijn moeder zich niet fit genoeg om er een tijdje bij te zijn een van beide dagen. Dat er Paashazen voorbij kwamen razen was verrassend voor de Garmerwolder jeugd en ook onze logeetjes waren onder de indruk. Temeer daar er vlak bij het huis van 'opa en oma' ook nog een ijzeren paashaas blijkt te staan die je aan de oren kan trekken.

Foto Rinske:

Wij met onze 'bonus' op de bank buiten

Lissabon

Voor ons gevoel hebben we de start van ons vaarseizoen gemaakt in Lissabon aan en op de Taag. In eerste plaats door het zien van zeilers op de Taag en de vele Optimistjes die bij zeer vlagerig weer de stromende Taag opgingen. Vasco da Gama overzag het veld met zijn nakomelingen met vreugde vanaf het monument ter nagedachtenis van de Portugese ontdekkingsreizigers. In de tweede plaats door met een veerbootje een oversteek naar de overkant te maken heen en gelijk weer terug (wel eerst ontschepen en opnieuw inschepen anders verwerkt het systeem de kaartjes niet) omdat het op dat moment aan het einde van de middag te koud, winderig en woelig was om langer aan lager wal te verblijven. Het waren overigens heerlijke dagen in Lissabon, een aanrader. Link naar drie webalbums:
Lissabon deel 1 van 3: stad verkenning ,
Lissabon deel 2 van 3: Sintra, West Kaap, Cascais / Moorse Burcht en Paleis van Pena.
Lissabon deel 3 van 3: karakteristiek stadsbeeld. Terugreis

Eerste prioriteit nu: het eigen schip vaarklaar maken, op de eerste zomerse dag dit jaar in Nederland (vroeg: 3 apr '09) is het onderwaterschip onder handen genomen, hoofdzakelijk door Luuk, terwijl ik de meeste tijd pietluttig plekjes op het houtwerk zonnig stond te schuren en te lakken. Ach ja, een taakverdeling moet er zijn.

Zo kon ik zaterdag bij huis de gaffel nog lakken terwijl mijn oudste (mijn moeder was met deeltaxi gekomen) en jongste familielid (Lisanne logeerde 24 uur bij ons) zich samen eventjes vermaakten met onze Lissabonfolders. Luuk was naar digitale navigatie workshop van de wsv in Lauwersoog, uitleg geven over gebruik van hand-gps.

(On)werkdag Rottumerplaat

Verslagje van de geplande werkdag op Rottumerplaat, die wederom onwerkbaar bleek.
Tekst en webalbum 090323 R'plaat verwaaid ©elsknollicht

Een aantal dagen voor de werkdag op Rottumerplaat is het prachtig mooi rustig lenteweer. De vrijwilligers die zaterdags rond het Lauwersmeer opruimen treffen het bijzonder goed. Ik heb me weer opgegeven via de Stichting Vrienden van Rottumeroog en -Plaat om mee te doen aan een werkdag op Rottumerplaat. Evenals vorig jaar in maart, een dag die zo avontuurlijk en verrassend verliep: een hele dag varen en geen voet op Rottumerplaat (scroll naar verhaal ‘het wad blijft verrassen’ op http://www.waddenzee.nl/Wadden-verhalen.2122.0.html en webalbum: 080317 benadering Rottumerplaat SVRR). De weersverwachting voor deze maandag is bijkans nog slechter als een jaar geleden, doch er is geen telefoontje gekomen dat de tocht wordt afgeblazen. De wekker staat dus op vroeg uit de veren, het slaapt onrustig.
Met dezelfde groep vrijwilligers van de vergeefse tocht vorig jaar zijn we op de ochtend van 23 maart om half zeven in de Eemshaven aan boord van de Rijks Waterstaat boot Asterius. Egbert Bakker en zijn maat Janny schepen ook in met proviand voor de hele week. Zij zullen de bebouwing gebruiksklaar maken voor het vogelwachtersseizoen dat 1 april ingaat. Er is een driekoppige bemanning op de Asterias. De schipper laat ons niet lang in het ongewisse. Amper binnen komt hij met het nare nieuws: de boot vaart niet naar Rottumerplaat, het zou onverantwoord zijn een poging te doen om ons met de kleine boot over te zetten op Plaat, laat staan dat ze ons er weer af kunnen halen. Met W-NW 6-7 Bft en stoten van 8, regen, kans op hagel is er geen weldenkend mens die dit zou willen. Dat snappen wij maar al te goed na de vergeefse poging van vorig jaar: de branding van toen zou nu nog erger zijn. Het is dus even slikken voor ieder, dat doen we dan maar met wat extra koffie. De mogelijkheden worden besproken. Schipper Noot maakt er een deugd van. Het schip moet vanavond in Delfzijl zijn, en kan nu dus eerder daarheen. We mogen meevaren, vervoer terug wordt geregeld. Egbert en Janny gaan van boord en wij varen mee. Geeft toch een iets beter gevoel dan gelijk naar huis gaan. Bovendien zien we dat het weer inderdaad zo slecht is en blijft dat we geen enkele twijfel hebben over de juiste verantwoorde beslissing van de schipper. Uiteindelijk staan we om een uur of een weer in de Eemshaven en gaat ieder weer op huis aan. Uitziend naar een volgende gelegenheid. Drie keer is scheepsrecht, al geldt dat voor Maaike niet, dit was haar derde onwerkbare werkdag al. Er blijft hoop dat we toch weer eens ons aandeeltje kunnen leveren om het eiland een beetje te zuiveren van rotzooi wat ‘nietophetwadpast’.

Catamarans bouwen

In 1976 toen we een plek zochten in of nabij Groningen waar het nieuwe casco van onze 10m Westerdijk zeeschouw afgebouwd kon worden door mijn vader, kwamen we via via terecht in een loods waar ene Frits du Bois met zijn toenmalige compagnon Temple catamarans bouwde, aanvankelijk voor eigen gebruik. Inmiddels zijn we 33 jaar verder en heeft Frits niet alleen catamarans gebouwd voor zich zelf, ook twee zonen zijn opgegroeid en een werf is tot bloei gekomen, waar onze boot een kwart eeuw op de wal heeft gestaan 's winters, met vele anderen. Waar onder meer kielbalken zijn gelegd voor diverse schepen, stalen maar vooral ook grote cats gemaakt van epoxy. De werf is een aantal jaren geleden verkocht, Frits bouwde elders een inklapbare trailerbare trimaran voor zich zelf, trof eindelijk een even enthousiaste zeilpartner Reinhilde en bouwt nu wederom een grote catamaran waarop ze gaan wonen en willen vertrekken. Maandag hebben we een kijkje mogen nemen in de immens lange bouw- en bergingloods op het Lageland. Du Bois Maritiem staat er op een A4tje achter een raampje. www.duboismaritiem.nl Een identieke cat wordt onder de deskundige begeleiding van Frits door hun zeilvrienden Wouter en Paula gebouwd. Deze zomer zal de tewaterlating plaatsvinden van beide schepen in het Eemskanaal. In Lauwersoog zal de mast gezet worden. Waarna ze figuurlijk 'de schepen achter zich verbranden'. Je moet het lef maar hebben.

Zo land'lijk als wat

Het ontluikende voorjaar, althans de bijbehorende momenten van zonnewarmte, laat op zich wachten. Toch is het lengen der dagen weer merkbaar en kun je tegen een uur of vier 's middags best nog weer aan de wandel als de zon erbij is. Mooi laag licht geeft dat. We wonen wat dat betreft niet slecht. 'Dicht bij de stad, zo land'lijk als wat'. Zo bezingen we dat ook in het Gemengd Mannenkoor Garmerwolde, waar ik al sinds de oprichting 15 jaar geleden in meezing. Let wel 'mee zing', want zingen ...dat doen gelukkig veel van de andere koorleden.

Aan de rand van het dorp, in het weiland naast de kerk, is afgelopen winter (?) een ooievaarsnest geplaatst. Ik had het al wel gezien, alleen nog geen foto van. Nu wel. Met 'carnavalshoed'?

Joske en Lisanne waren een middag en nachtje bij ons. Vanwege het hondenweer toen werd het binnen- en badpret. Het kleine wichie kon zich weer wat vrijer bewegen zonder spreidbroekje en dat was te merken, zie webalbumpje 090306 LisanneJoske G'wolde ©Els

Uitkijktoren bij Lauwersoog

Gisteren stond er een berichtje in het Dagblad van het Noorden ( Plan voor uitkijktoren Lauwersoog ) dat me herinnerde aan een idee, dat mijn broer, Fred Licht, heeft bedacht en uitgewerkt voor het Jaarboekje 2000 van de Watersportvereniging Lauwerszee. Daar komt ook een uitkijktoren in voor. Het was zijn visie op hoe het gebied rond Lauwersoog er in 2010 uit zou kunnen zien. We leven inmiddels in het jaar 2009, in Lauwersoog en in de omgeving van het Lauwersmeer wordt de laatste jaren veel aangepakt. Het gebied is 40 jaar jong als je uitgaat van de dijk, die de Lauwerszee afsloot van de Waddenzee. Het Lauwersmeer heeft inmiddels een status als Nationaal Park. De desolaatheid van weleer heeft plaatsgemaakt voor oeverinvullingen, bossen en bebouwing. Het bouwen gaat door (aan westzijde ontstond ESONSTAD), bomen zijn drastisch gesnoeid of verwijderd (oostzijde). De visserijhaven krijgt een face-lift en er liggen nog talloze wensen ter verbetering als gevolg van de toenemende recreatieve druk, op wal en te water. De creatieve gedachten van Fred kunnen nog steeds gerealiseerd worden, al zal 2010 niet meer haalbaar zijn.

Wandelen langs het water

Als er gewandeld wordt is het vaak langs het water. Dit maal liepen we met het voltallige gezin van dochter Joske een ommetje om de Hoornse Plas, vanaf hun huis. Tom, onze aangetrouwde kleinzoon miste al lopend een bal om tegen aan te trappen, maar begreep ook wel dat voetballen, wandelen en water niet zo'n handige combinatie is.
webalbumpje: 090301 rondje Hoornseplas wandel JPTL en EL ©Els

Keuzes

Ons gehuwde leven draait om water en wad. Dus is het niet verwonderlijk dat we in dat wereldje ook langdurige contacten opbouwen. Zo hebben we Rob Busser met zijn gezin op het hoogaars(je) 't Brune Wiif' in 1979 leren kennen op het Duitse wad. In oktober jl trouwde Rob met zijn varensgezel van de laatste tien jaar op de Vliehors, wij waren daarbij. Zie 13 okt '08 Vlieland en Vliehors Expres Zaterdag waren we bij ze te gast en genoten we aan tafel dubbelop met het zicht op het juttershuisje. Later kwamen enkele, inmiddels gedigitaliseerde, dia's van dertig jaar terug tevoorschijn, waaronder de rij Nederlandse platbodems die een aantal dagen verwaaid naast elkaar lagen in Nordeney aan de kade. Een jachthaven zoals nu was er nog niet. Dick Smit uit Toornwerd vrolijkte de dagen op met zijn accordeon. Ons "Achterlicht' is herkenbaar, de 'Westerdijk raampjes'' ook, t Brune Wiif 2e van buiten. Van alle daar liggende schepen weten we dat ze niet meer aan de toenmalige eigenaar toebehoren, alleen wij varen nog steeds op hetzelfde schip. Achteraf gezien na de oogstrelende eikenhouten 9m Pluut, die we slechts 4 jaar hadden, een goede keus gedaan door in 1976 met een stalen casco van een 10m Westerdijk zeeschouw verder in zee te gaan.