Gemengd Mannenkoor Garmerwolde

Vijftien jaar bestaat 'ons' koor met de dubieuse naam al, we zingen maandelijks ons hoogste lied in Dorpshuis de Leeuw onder leiding van dirigente Djoeke de Boer. Een koor met geweldige mannenstemmen erbij en gevoelige vrouwenstemmen. Dat er veel creatievelingen onder zitten die eigen teksten kunnen maken en ten gehore brengen hebben we op de viering van het 15 jarig bestaan weer ervaren. Hannie Havenga spant de kroon, zeer verdient kreeg zij onlangs een lintje, een zeer veelzijdig en sociaal mens. Met Hannie 'is een klein dorp groot'.

090508 Viering 15jr GMKGarmerwolde © elsknollicht

UITDAGER. Hannie is ook een waterliefhebber, ze hebben (afgekeken?) ook een 10m Westerdijk zeeschouw gekocht zo'n 9 jaar geleden, 'tante Sien' gedoopt, liggen ook in Lauwersoog. Zaterdag binden we de strijd weer aan, in de voorjaarsrace. Strijden is niets voor Hannie, daar is ze te aardig voor, dat doet haar man Harm Jan, zonen, schoondochter en dorpsgenoot/zeiler Ton Bouchier Europees en Ned.kampioen Sailhorse. Wij bemannen met Joske, opgegroeid aan boord, en steigergenoot Joop Roozenburg, geen platbodemzeiler. We zullen zien wie er met ons als schenker van de UITDAGER (de jaarwisselprijs) nog meer aan de start verschijnen, hoe de wind waait en stroom staat. Als het maar niet regent, daar heb ik de pest aan.

Voor de liefhebber: link naar foto's van de Najaarsrace: http://www.lauwerszee.nl/plaatjes/najaarsrace2008/index.html

Wadvaarders: lid af

Luuk heeft zijn lidmaatschap opgezegd van Wadvaarders. Uiteraard niet zomaar. Sinds de oprichting 20 jaar geleden hebben we ons nauw en actief bij de vereniging betrokken gevoeld en getoond. Ieders betrokkenheid en open communicatie wordt sinds een paar jaar niet meer getolereerd. Achter zo'n (communicatie)beleid staan we niet. Wij behoren niet tot de zwijgende en zwijmelende leden. Wadvaren blijven we, we passen op het wad, doch het trotse Wadvaardersgevoel van weleer is voorbij. Waarom? http://www.site4us.nl/LuukKnol/Adieu/Schokkend.htm
De laatste paar jaar is een honderdtal leden al verdwenen, onopvallend, ze betalen gewoon niet. Enkele andere doen het open en duidelijk, doch worden niet verwerkt in de ledenadministratie. Het bestuur is niet aanspreekbaar. Het wordt tijd dat de vereniging zelf weer vrij en verantwoord wordt.

Voor wie dat wenst nog meer achtergrond informatie: http://www.site4us.nl/LuukKnol/index.htm
En zie in januari 2007 Berichten 64 het Redactioneel en mijn Column

Wip wap, vreugde en droefenis, pijlers

Een week lang zijn we vermaakt door drie logerende kleinkinderen, gelukkig met de moeder, onze oudste dochter, erbij want anders kwamen we handen te kort. Zie webalbum: Meivakantie'09 met dochter(s) en kleinkinderen De oorsponkelijke wens was om te gaan waddenhoppen, mogelijk ook een keer droogvallen, doch twee nachten aan boord met zijn allen en overdag rond en op het Lauwersmeer leerde al snel dat dat iets te hoog gegrepen was. Zeker als het af en toe regent en ook koud is/wordt. Met de wip wap in de haven en de ballenbak bij het Booze Wief zijn ze wel even zoet, maar je moet er toch bij zijn. Dus de pakkelarij weer ingepakt en op huis aan gegaan. Natuurlijk eerst langs Pieterburen, de zeehondencreche. Aanschouwen lachende Leni in levende lijve met blauwe bril in het haar (handelsmerk?), alsmede vele zeehonden. De creche krijgt steeds meer de allure van een toeristische attraktie, de entreeprijs is verdriedubbeld in een paar jaar, ijs en spijs is in een blokhut op het terrein te koop en kinderen gaan bij enige mensendrukte het liefst zo snel mogelijk naar de zandbak in plaats van naar die suf liggende beesten te kijken tussen allerlei benen door.

Oost west, thuis best
Van huis uit en bij huis kunnen we beter uit de voeten met z'n allen. Als het droog is wordt er met wat zand en water gespeeld, als t nat is doen we wat anders, leggen bezoekjes af en gaan stad in voor het kopen kinderschoenen. Koninginnedag wordt ingepland voor een bezoek aan de dierentuin in Emmen. Het zou een heerlijke dag geweest kunnen zijn ware het niet dat ook onze dag overschaduwd werd door de berichten die we hoorden via de autoradio op heenweg: niet te geloven welk drama zich op datzelfde moment voltrekt in feestvierend oranje Apeldoorn. Je moet jezelf dwingen om gewoon de dierentuin in te gaan met de kinderen, beloofd is beloofd. Het is niet uit te leggen aan hen.

Hoe vreugdevol is nu de ontdekking van Minke die haar eigen schaduw ziet,
(h)eerlijk onwetend van de schaduwkanten die het leven ongetwijfeld voor haar ook in petto heeft. 's Avonds zitten we gekluisterd aan de buis. Het gebeurde in Apeldoorn valt niet mee. Er zijn veel slachtoffers. Ik heb diep respect voor de kracht die 'onze' koningin overbrengt ondanks ook haar eigen schok en verdriet. Ze weet troostrijke woorden over te brengen voor de buis. Duizendmaal beter dan de balkenbrij van Balkenende. Helaas, ondanks de media aandacht van nu voor dit drama, er blijven naasten achter met een dagelijks confronterende leegte. Ook Pieter van Vollenhove kan dit niet voor ze oplossen met slachtofferhulp. Het geeft hooguit wat ruggesteun, erg nodig lijkt me.

Een andere vorm van hulp heeft het huidige bestuur en nieuwe redactie van Wadvaarders nodig. Het moddergooien in de Wadvaarders Berichten 72 leidt niet tot vrije en verantwoorde wadvaart, integendeel. De bejubelde bruggenbouwer heeft zelf de pijlers van de brug in drijfzand gezet. En nu klaagt zijn opvolger dat hij last heeft van verzakking. Nee geef mij maar harde banken, zoals Simonszand, daar kun je tenminste blijven staan, uit welke hoek de wind ook waait.

Fris

Ons interieur is opgefrist en voor we ons storten op de nog frissere wadvaarderij in de meivakantie met oudste dochter en haar drie kleintjes (ben benieuwd of we een oog dicht doen aan boord) hebben we de zo langzamerhand traditie geworden 'bollentoer' met m'n moeder gedaan. Ditmaal beperkt tot een stukje Noord-Oost Friesland. Het leverde op weg er naar toe veel zicht op uitbundig bloeiende bomen in tuinen op, helaas weinig bollen en we hadden te weinig tijd om ook in Noord Groningen op bollenjacht te gaan, er moest nog even een paar uurtjes opgepast worden op een ziekig kleinkind van de dichtbij wonende dochter. Het Lauwersmeergebied lag er uitgestorven bij,we zochten eerst bij Oostmahorn een 'gezellig' plekje buiten voor de lunch. De wind stond er op, te koud. En kozen toen toch maar voor binnen bij Waddenzicht in Lauwersoog. Zagen Schiermonnikoog. De veerboot vertrok die kant op, de brug draaide voor een uit het oosten komende charter, het water liep af en een garnalenvisser stoomde er tegen in naar de visserijhaven. De kibbeling smaakte lekker na mosterdsoep. Goed dagje, weliswaar met een slecht begin: Bril is dood en wat is een dag zonder nieuwe Bril in de Volkskrant.

Zeilklaar

Het uitzonderlijke zonnige weer is er de oorzaak van dat we de kamer midden in de plafond schoonmaak vanwege de nieuwe bank (nog maar niet uitgepakt) laten voor wat het is, de boot heeft prioriteit nummer 1. April en het lijkt, in de tuin, volop zomer. Op het water een ander verhaal. De (noord)oostenwind die zomers de warmte meeneemt was winters koud, dus dik aangekleed voeren we onder de stralend blauwe lucht door het meanderende Reitdiep, soms de wind achter en zon in het gezicht, meeste tijd wind voorlijker dan dwars en schaduw op het gezicht van degene die aan het roer stond, Luuk in dit geval. Zo is onze natuurlijke taakverdeling, hij motert, ik zeil. Aan zeilen hebben we ons nog niet gewaagd, al hebben we de boot zeilklaar gekregen dit weekend. Na een eerste avond met olielampwarmte en nacht aan boord hebben we zondag op ons gemak in de luwte van de grote loods in onze jachthaven te Lauwersoog de jaarlijkse zwaarste klus geklaard: stagen en vallen weer aanbrengen en mast opzetten. Het moet in een keer goed, er mag niets verkeerd gaan. Ondanks de inmiddels ruim dertig jaar ervaring ermee blijft het een uiterst zorgvuldig karwei. Het is weer gelukt, en ook dit jaar hebben we op het moment supreme, als Luuk de mast omhoog liert op handkracht, weer dankbaar gebruik kunnen maken van mede havenliggers, voor het mee op letten of er niet ergens iets blijft haken en zoals nu om een deel van mijn taak, het doortrekken en vasthouden van het touw om de ankerlier, over te nemen. Ik had niet genoeg kracht (meer) om te blijven doorhalen. Slippend schiet het niet op. Slopend voor Luuk. Elk jaar bedenken we dat we volgend jaar de mastkraan zullen gaan gebruiken. Eens zal het zover komen. Nu staat de mast en de nieuwe voorstag bleek te passen. Het persoonlijke vochtniveau liggend in de eigen zonnige box met kop op de (oosten)wind aangevuld met de nodige biertjes samen met onze eerste havenburen uit de jaren zeventig. In al die jaren hebben we al heel wat meegemaakt met elkaar, al varen zij scherp ,wij plat, zij zee, wij wad.

Te water

Te water. Het 'bootklussen' begon begin april al, gelijk met het mooie weer dat we van Lissabon meenamen. Nu treffen we wederom een pracht dag dat de boot te water is gegaan en we gelijk de eerste vaartocht konden maken van de Punt naar Garmerwolde. Dat de bruggen nog dubbel rood stonden maakte niet uit, de brugwachters werkten wel. Gezellig langs de Hoornseheem, zwaaien naar m'n moeder, en langs het nieuwe gebouw van studentenroeivereniging GYAS, (40 jaar geleden behoorden we tot de eerste wedstrijdroeiers, Luuk stond zelfs mee aan de wieg van GYAS), langs het voormalig kantoor van Luuk (zie foto geopende spoorbrug) en door HET Verbindingskanaal van de stad Groningen, zwaaien naar museumterraszitters en brug overlopers. Wat is het toch allemaal feestelijk met zulk mooi weer. In Garmerwolde aan het begin van de Dorpsweg wapperden vlaggetjes, er was een Convenant gesloten (heel 'in' de laatste jaren), er zijn handtekeningen gezet en er is zelfs champagne bij geschonken. We hebben dus op het goede moment op de juiste plaats aangelegd in het Damsterdiep bij Garmerwolde

De verandering

"s Avonds thuis een ander verhaal. Onze trouwe grote roze hoekbank is deze week via Marktplaats verkocht en vanavond de deur uitgegaan. Grote leegte en veel stof. Morgen komt de bestelling die we van 't winter gedaan hebben. Er moet nog het nodige gebeuren.

Paasinvasie

Met eentje over de vloer is er nog rust en ruimte in huis, zie webalbum van Joske Lisanne bij opa luuk en oma Els, dat was een week geleden. Hoe dat gaat met twee kleintjes en de twee iets grotere + ouders en de alleroudste (mijn moeder)erbij? We zullen zien. Hopelijk blijft het buitenweer.

Paasdagen,

Het is fantastisch weer gebleven, lekker tuin en eizoekweer. Helaas voelde mijn moeder zich niet fit genoeg om er een tijdje bij te zijn een van beide dagen. Dat er Paashazen voorbij kwamen razen was verrassend voor de Garmerwolder jeugd en ook onze logeetjes waren onder de indruk. Temeer daar er vlak bij het huis van 'opa en oma' ook nog een ijzeren paashaas blijkt te staan die je aan de oren kan trekken.

Foto Rinske:

Wij met onze 'bonus' op de bank buiten

Lissabon

Voor ons gevoel hebben we de start van ons vaarseizoen gemaakt in Lissabon aan en op de Taag. In eerste plaats door het zien van zeilers op de Taag en de vele Optimistjes die bij zeer vlagerig weer de stromende Taag opgingen. Vasco da Gama overzag het veld met zijn nakomelingen met vreugde vanaf het monument ter nagedachtenis van de Portugese ontdekkingsreizigers. In de tweede plaats door met een veerbootje een oversteek naar de overkant te maken heen en gelijk weer terug (wel eerst ontschepen en opnieuw inschepen anders verwerkt het systeem de kaartjes niet) omdat het op dat moment aan het einde van de middag te koud, winderig en woelig was om langer aan lager wal te verblijven. Het waren overigens heerlijke dagen in Lissabon, een aanrader. Link naar drie webalbums:
Lissabon deel 1 van 3: stad verkenning ,
Lissabon deel 2 van 3: Sintra, West Kaap, Cascais / Moorse Burcht en Paleis van Pena.
Lissabon deel 3 van 3: karakteristiek stadsbeeld. Terugreis

Eerste prioriteit nu: het eigen schip vaarklaar maken, op de eerste zomerse dag dit jaar in Nederland (vroeg: 3 apr '09) is het onderwaterschip onder handen genomen, hoofdzakelijk door Luuk, terwijl ik de meeste tijd pietluttig plekjes op het houtwerk zonnig stond te schuren en te lakken. Ach ja, een taakverdeling moet er zijn.

Zo kon ik zaterdag bij huis de gaffel nog lakken terwijl mijn oudste (mijn moeder was met deeltaxi gekomen) en jongste familielid (Lisanne logeerde 24 uur bij ons) zich samen eventjes vermaakten met onze Lissabonfolders. Luuk was naar digitale navigatie workshop van de wsv in Lauwersoog, uitleg geven over gebruik van hand-gps.

(On)werkdag Rottumerplaat

Verslagje van de geplande werkdag op Rottumerplaat, die wederom onwerkbaar bleek.
Tekst en webalbum 090323 R'plaat verwaaid ©elsknollicht

Een aantal dagen voor de werkdag op Rottumerplaat is het prachtig mooi rustig lenteweer. De vrijwilligers die zaterdags rond het Lauwersmeer opruimen treffen het bijzonder goed. Ik heb me weer opgegeven via de Stichting Vrienden van Rottumeroog en -Plaat om mee te doen aan een werkdag op Rottumerplaat. Evenals vorig jaar in maart, een dag die zo avontuurlijk en verrassend verliep: een hele dag varen en geen voet op Rottumerplaat (scroll naar verhaal ‘het wad blijft verrassen’ op http://www.waddenzee.nl/Wadden-verhalen.2122.0.html en webalbum: 080317 benadering Rottumerplaat SVRR). De weersverwachting voor deze maandag is bijkans nog slechter als een jaar geleden, doch er is geen telefoontje gekomen dat de tocht wordt afgeblazen. De wekker staat dus op vroeg uit de veren, het slaapt onrustig.
Met dezelfde groep vrijwilligers van de vergeefse tocht vorig jaar zijn we op de ochtend van 23 maart om half zeven in de Eemshaven aan boord van de Rijks Waterstaat boot Asterius. Egbert Bakker en zijn maat Janny schepen ook in met proviand voor de hele week. Zij zullen de bebouwing gebruiksklaar maken voor het vogelwachtersseizoen dat 1 april ingaat. Er is een driekoppige bemanning op de Asterias. De schipper laat ons niet lang in het ongewisse. Amper binnen komt hij met het nare nieuws: de boot vaart niet naar Rottumerplaat, het zou onverantwoord zijn een poging te doen om ons met de kleine boot over te zetten op Plaat, laat staan dat ze ons er weer af kunnen halen. Met W-NW 6-7 Bft en stoten van 8, regen, kans op hagel is er geen weldenkend mens die dit zou willen. Dat snappen wij maar al te goed na de vergeefse poging van vorig jaar: de branding van toen zou nu nog erger zijn. Het is dus even slikken voor ieder, dat doen we dan maar met wat extra koffie. De mogelijkheden worden besproken. Schipper Noot maakt er een deugd van. Het schip moet vanavond in Delfzijl zijn, en kan nu dus eerder daarheen. We mogen meevaren, vervoer terug wordt geregeld. Egbert en Janny gaan van boord en wij varen mee. Geeft toch een iets beter gevoel dan gelijk naar huis gaan. Bovendien zien we dat het weer inderdaad zo slecht is en blijft dat we geen enkele twijfel hebben over de juiste verantwoorde beslissing van de schipper. Uiteindelijk staan we om een uur of een weer in de Eemshaven en gaat ieder weer op huis aan. Uitziend naar een volgende gelegenheid. Drie keer is scheepsrecht, al geldt dat voor Maaike niet, dit was haar derde onwerkbare werkdag al. Er blijft hoop dat we toch weer eens ons aandeeltje kunnen leveren om het eiland een beetje te zuiveren van rotzooi wat ‘nietophetwadpast’.

Catamarans bouwen

In 1976 toen we een plek zochten in of nabij Groningen waar het nieuwe casco van onze 10m Westerdijk zeeschouw afgebouwd kon worden door mijn vader, kwamen we via via terecht in een loods waar ene Frits du Bois met zijn toenmalige compagnon Temple catamarans bouwde, aanvankelijk voor eigen gebruik. Inmiddels zijn we 33 jaar verder en heeft Frits niet alleen catamarans gebouwd voor zich zelf, ook twee zonen zijn opgegroeid en een werf is tot bloei gekomen, waar onze boot een kwart eeuw op de wal heeft gestaan 's winters, met vele anderen. Waar onder meer kielbalken zijn gelegd voor diverse schepen, stalen maar vooral ook grote cats gemaakt van epoxy. De werf is een aantal jaren geleden verkocht, Frits bouwde elders een inklapbare trailerbare trimaran voor zich zelf, trof eindelijk een even enthousiaste zeilpartner Reinhilde en bouwt nu wederom een grote catamaran waarop ze gaan wonen en willen vertrekken. Maandag hebben we een kijkje mogen nemen in de immens lange bouw- en bergingloods op het Lageland. Du Bois Maritiem staat er op een A4tje achter een raampje. www.duboismaritiem.nl Een identieke cat wordt onder de deskundige begeleiding van Frits door hun zeilvrienden Wouter en Paula gebouwd. Deze zomer zal de tewaterlating plaatsvinden van beide schepen in het Eemskanaal. In Lauwersoog zal de mast gezet worden. Waarna ze figuurlijk 'de schepen achter zich verbranden'. Je moet het lef maar hebben.