Boot weer in orde

De schroef draait weer als een tierelier zonder bijgeluiden en lekt ook niet meer. We nemen aan dat de schroef nu wel goed geborgd is dus gaan we, als het weer eens stabiel en zomers wordt, met een gerust, bij Luuk nog steeds onregelmatig slaand, hart het water op, wad of geen wad, we zien wel. De voorjaarswedstijd laten we, omdat het koud en winderig weer zal zijn, voor het eerst in ruim dertig jaar schieten, het is niet anders.

De Alu Mula, de boot die afgelopen maandag als eerste in Lauwersoog in de kraan hing en met een nog steeds fluitende schroef(as?) verder ging, blijkt nu in Groningen op de wal te staan, in afwachting van een onderdeel ter reparatie. Niet alleen aan de schroef(as) blijkt iets te mankeren, de hydroliek om het roer omhoog te halen bleek ook defect. Maandag hopen ze hun vakantie (naar Finland) te kunnen voortzetten. Van drie stel andere vaarvrienden ontdekten twee elkaar (na onze aanwijzingen) in de haven Byxelkrok in oost Zweden, het derde stel heeft Stralsund al bereikt. Allen hebben het over (te) koud weer tot nu toe. We hopen dus dat de zomer nog komt en lang zal duren.

Droog staan

Droogvallen mag dan een hobby zijn, hoog en droog staan is dat niet. Gedeelde smart lijkt halve smart. We troffen bevriende wadvaarders onderweg op vakantie naar Finland in Lauwersoog, wachtend tot maandag, op de kraan. Gezamenlijk hebben we het kraantje van het wijnpak open gezet. Dat scheelt in leed. Maar dat onze boot na hen in de (prachtige nieuwe) kraan zou hangen dat kwam toen nog niet in onze gedachten op. Toch gebeurde dat terwijl 3/4 Nederland naar de buis of een pc scherm keek om de WK wedstrijd Nederland-Denemarken te volgen. Wij malen daar niet zo om. De monteur Dijkstra kennelijk ook niet. Ons verontrustte een akelige storende rammel tijdens het varen op motor nadat dit voorjaar voor de te waterlating bij Beuving in Eelde een lekkende pakking vernieuwd was bij de schroefas. Daar hebben we de monteur naar laten luisteren en kijken die voor de Mula was opgetrommeld. Na veel gezoek en gedoe in de motorruimte toch het besluit: er weer uit. De oorzaak bij ons lijkt nu gevonden: een niet aansluitende borgmoer en niet goed geborgde schroef. En dat terwijl de boot er een paar weken eerder ook al in deze nieuwe kraan heeft gehangen om het euvel te vinden. Beuving vond het niet toen. Laten we niet te vroeg juichen, ook Nederland is nog niet uitgespeeld. Maar zeker is dat we straks de schroef niet meer onverwacht kunnen verliezen. En dat is toch wel een erg prettige gedachte niet waar! De Mula is minder goed af. Hun euvel bestaat nog, ze zijn met een nog steeds fluitende schroefas vertrokken.

In de visserijhaven van Lauwersoog torende de driemaster 'Thalassa' hoog boven alles uit. Geen wonder, de boot stond in het droogdak. Ook schroefasproblemen?

En zouden ze vanwege de oranjegekte die rand op de voormalige Lauwersoog zo geverfd hebben?

100605 Kleinkinderen © Els

Klik op de titel en je kan een webalbumpje zien, waarin onder andere Jikke en de musicalgroep 'Eigen Wijs'

SVRR in Noordpolderzijl

De laatste zaterdag van mei is het tij geschikt om midden op de dag Noordpolderzijl in (en uit) te varen. Scheepsbewegingen zijn op een hand te tellen. De Boschwad gaat eruit, maakt een kort tochtje en komt weer terug. Wisselt van opstappers (donateurs van SVRR eraf en wadlopers erop) en verdwijnt naar Simonszand om daar de lopers af te zetten. Hendrik Toxopeus verdwijnt ook met zijn boot van de kade. Te laat om de Eems te bereiken. Hij blijft steken een eind voor het laatste wantij, met het blote oog te zien vanaf de dijk. Het is niet druk meer op het oostelijke wad, nu niet, in de toekomst niet. Enerzijds gooit de overheid het gebied dicht voor gebruikers, anderzijds doet de natuur zijn werk, het slibt dicht. De tijden van weleer, te lezen in het vernieuwde boekje van Wiepke Toxopeus 'Ik ben van Rottum' zijn voorbij, voorgoed voorbij. Over een jaar of wat zou ik een boek kunnen maken: 'Ik ben van het wad', letterlijk. Terugblik op een halve eeuw wadvaren. Als iets wat voorbij is. Wat niet meer mag of wat ik niet meer kan.
Ik dwaal af, Noordpolderzijl, een unieke locatie aan het eind van een weggetje, aan het begin van de wijde waterwereld. Daar komen donateurs van de Stichting Vrienden van Rottumeroog en Rottumerplaat graag bijeen, omdat dat de plek is waar ze het dichtste bij die, tot de verbeelding sprekend van menigeen, tegenwoordig onbewoonde eilanden kunnen komen. Waar ze met enig geluk en goed zicht de eilanden kunnen zien als verdikt streepje aan de horizon, Rottumeroog herkenbaar aan de Kaap, Rottumerplaat aan het puntdakje van de uitkijkpost. In tegenstelling tot de aanwezige beleidsambtenaar van het Ministerie LNV hebben de meeste van de aanwezige donateurs al eens met een van de schaars toegestane excursies Rottumeroog bezocht of zijn ze als vrijwilliger aan het werk geweest op Oog en/of Plaat. Stuk voor stuk liefhebbers van ruimte en rust, met oog voor de verandering die zich 'natuur'lijk voltrekt door de eeuwen heen. Zo'n beleidsambtenaar weet niet hoe het was, wel hoe het moet / mag worden volgens 'den Haag' en tegenwoordig niet te vergeten 'Brussel' of nog wereldser 'Unesco'.

Een impressie van de donateursdag:
http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/100529SVRRNoordpolderzijlElsKnolLicht?feat=directlink

In de vaart

Hemelvaartsdag hebben we ondanks kou benut om onze zeeschouw naar Lauwersoog te varen vanaf de tussenstop Garmerwolde. Even leek het erop dat we gelijk al in het J.B. Bronssluisje tussen Damsterdiep en Eemskanaal zouden blijven steken. Toch waren er voor ons net twee motorboten in omgekeerde richting geschut. Ra ra.De automatische bediening werkt zo traag dat we dachten dat het niet werkte. Eerdere ervaringen met het sluisje hadden ons al kopschuw gemaakt, het te bellen nummer buiten kantoortijden bleek gelukkig opgeslagen in de mobiel. De in den beginne op de sluis geplakte stickers met dat soort nummers is onleesbaar (geworden) en worden kennelijk niet vervangen. De ergens rondrijdende dienstdoende man van prov. Groningen had een goed advies: wachten en opnieuw proberen. Zo waar, het hielp.

In het Reitdiep ontstond zelfs een konvooitje van vier schepen. Wij waren wel de enige zonder stuurhuis die de kou bleven trotseren. Niet eens verkleumd dankzij vele lagen warme winterkleding, eieren met spek weggespoeld met warme chocolademelk met een scheutje rum, bereikten we tegen zessen onze vaste ligplaats in de haven van Lauwersoog.

Naar huis, gehaald door Joske. Vrijdags terug. In luwte van loods met een aangenaam zonnetje al het touwwerk en de stagen aan mast bevestigd. Voor het eerst gebruik gemaakt van de mastenkraan om mast omhoog te laten zetten. Het zelf lieren leek ons niet zo slim met het al ontregelde hartritme van Luuk. Het kost een paar cent, maar dan staat de mast zonder problemen. Douwe, de havenmeester, heeft het vaker gedaan. 's Avonds weer naar huis, wilden bij de opening van de 10e foto expositie van de Fotogroep in Garmerwolde zijn. Er hangt ook een wadfoto van mij bij. Ik ben 8 jaar lid geweest van die groep.

Het weekend weer inschepen. Het zou droog blijven. Koud, zonnig, straffe wind uit noord-noordwest. Tij gunstig voor vaart naar Schiermonnikoog, eenvoudig zonder inspanning, op motor. De haven van Schier was redelijk bezet dit Hemelvaartsweekend. Of de inmiddels jaarlijkse circustheaterdagen daar een rol in spelen vraag ik me af. Helaas kunnen /mogen we niet meer afmeren op ons favouriete plekje in de haven. Aan de zuidkant van de eerste steiger. Die plek wordt door het nieuwe havenbewind (jammer genoeg) gereserveerd voor grotere platbodems, die door hun groot- en hoogheid ook voor anderen het uitzicht op de havenmond en het leeg- en weer vollopende wad belemmeren. Nu schikken we ons als 2e ligger aan de 2e steiger in ons lot en (oh wee, ook wij) steken de stekker in het stopcontact. 's Avonds zoemt het electrische kacheltje zachtjes. In combinatie met de petroleumlamp wordt het echt bijna te warm aan boord. Rust, eindelijk.

Zondag vertrekken we drie kwartier voor HW uit de haven, hijsen slechts de fok en steken praktisch linea recta over naar de haven van Lauwersoog. Er staat water genoeg volgens 'het boekje'. De straffe NW 5-6 zorgt bovendien nog voor enige extra verhoging. Verbazen doen we ons over de vraag van de schipper van Heffesant, die dagelijks op het wad zit, via de marifoon aan de toren: hoe laat is het hoogwater? 'De toren' antwoord ook nog beleefd.
Terug in eigen box genieten we lekker na. Het (wad)varen lijkt als vanouds vertrouwd, zelfs de vragen aan 'de toren'.

Uitputtend

Je zal toch de hele dag met je Opa en Oma op stap 'moeten'' naar Lauwersoog omdat zij het leuk vinden om hun kleinkinderen vertrouwd te laten raken met wad, water en (de ge)varen. Als donateurs van de KNRM konden we zaterdag 8 mei meevaren op een reddingboot op de jaarlijkse 'reddingbootdag'. Nu de eigen boot nog niet vaarklaar is is dat een mooie gelegenheid om toch te varen. Het was koud en op weg erheen ook nog wat miezerig, maar we hebben een topdag gehad met de kleintjes. Reddingboot, KNRM plak tatoos, politie stickers, kleurplaten, ijsje, kermisje, ballenbak, zeehondencreche, zandbak en tot slot een Opa die thuis pannekoeken bakt ipv moeder. Direct slapen was er daarna niet meer bij, de vermoeidheid hadden ze vooraf in de auto al weggewerkt. Dus niet de kleintjes, maar wij lagen 's avonds voor ons doen vroeg en uitgeput in bed.Na een zeer geslaagde dag, dat wel.

Hulptroepen

Met deze hulp van onze logeetjes komt het vaarklaar maken wel voor elkaar.

Mooi weer te water

Het is mooi weer en WEERLICHT is van de wal af. Wanneer wad op? Ondanks de gezondheidsperikelen van Luuk sinds deze winter is het vaarseizoen 2010 is in ieder geval van start gegaan. Ik heb al zo'n 40 m gevaren, notabene alleen aan boord (met dank aan Dick H voor opvang bij de wal). En dat terwijl ik op deze voorlopig laatste mooie droge dag alleen nog even de nog platliggende mast zou lakken ..en de handrailing en dit en dat.

Wat de gezondheisperikelen betreft, zo zijn we ons leven lang zo goed als ontkomen aan het liggend gebruik van ziekenhuizen, dit jaar hebben we al enige ervaring opgedaan. Luuk begon (toevallig) in Zwitserland omdat zijn eigen uurwerk het niet goed deed, probeerde het daarna in Groningen nog eens. Mocht gelijk een eigen kamer, in quarantaine, vanwege het MRSA-protocol als je in een buitenlands ziekenhuis heb gelegen.
Luuk scharrelt wel weer rond, de derde hand scheelt behoorlijk bij het onderhoud. Ondertussen begint onze jongste kleinzoon Jesse al vroeg in zijn leventje met ziekenhuis liggen. Nu een maand na zijn geboorte heeft hij er al weer een paar nachten doorgebracht, met hoge koorts. Waardoor? Ze weten het nog niet. Ik ben blij dat ik voldoende afleiding vind in en heb met het nodige kluswerk aan mantelzorg, oppas, huis, tuin en boot, anders zou ik me gaan zitten zorgen maken en er wakker van liggen. Daar kom ik nu niet aan toe.

Wel af en toe even kijken op wad-gerelateerde sites: zo zag ik deze link:
http://www.natuurmonumenten.nl/content/%252Fgriend/weblog-vogelwachters-griend
Halverwege de jaren 60 van de vorige eeuw, wat klinkt dat, kwamen we ook op het Griend, we lagen er met de botter Duitendief van de fam. Nieuwenhout en beleefden avonturen in de avonduren. Zou er een boek over kunnen en willen schrijven, al onze wadbelevenissen in de loop der jaren.

Wie denkt na, over het wad

De Minister heeft besloten het hele jaar door Simonszand af te sluiten. De ingediende bezwaarschriften door Watersportbond, Wadvaarders en Vereniging van Toerzeilers is ongegrond verklaard. Zie het schrijven dd 19 april over de art 20 gebieden, geplaatst op de http://www.wadvaarders.nl/. Daarmee is het hele oostelijke waddengebied zo'n beetje ontoegankelijk geworden, maw er gaat bijna niets, geen plek, meer boven Groningen waar je als bootjesvaarder kunt overtijen. Droevig dat het wadbeleven van de mens zo weggecijferd wordt. Je zou bijna een hekel krijgen aan alles wat vliegt en gedijt op het wad. Of het wordt afgeloten omdat de soort bedreigt wordt, of het wordt afgesloten omdat ze in zo grote getale zijn. En ondertussen wordt de status van de Waddenzee als Werelderfgoed gepromoot om toeristen van heinde en verre te trekken om zo de waddeneconomie op gang te houden. 'Jan met de boot' kan fluiten naar zijn vrijheid en verantwoord varen op het wad. Wat geeft dat te denken.

Na veel gasboren en verzakkingen is de kas gespekt van het Waddenfonds. Leuke projekten worden daarmee gefinancierd onder meer langs de vastewaddenkust en op de eilanden, om te hoppen, fietsen of te lopen van Den Helder tot Termunterzijl.Nog meer geld gaat naar onderzoek, je kunt het zo gek niet bedenken wat wetenschappers (in spe) wensen te onderzoeken op het wad. Wat te denken van de 'waddendobber', een projekt dat ontwikkeld wordt door studenten van het Kenniscentrum Gebiedsontwikkeling NoorderRuimte van de Hanzehogeschool Groningen. De Waddendobber is een klein verblijf voor vier personen in de vorm van een dobber, bedoeld voor een paar dagen leven op het Wad en het beleven van het Wad. De dobber ligt op de rand van een zandbank, die bij eb droogvalt. Bij vloed wordt hij door het stijgende water weer opgetild. Kijk op http://www.waddendobber.nl/ Is het niet eenvoudiger een bestaand bootje te nemen en daarmee het wad op te gaan. Geen nieuws aan de horizon zou je denken.

Een ander punt waar kennelijk zwaar over is nagedacht met name door de professoren van de Waddenacademie is de hond, de gebeten waddenhond. Die mag namelijk volgens de beleidsmakers niet onaangelijnd over het wad lopen. Anders worden vogels opgejaagd en dat is niet goed, want ze moeten rustig kunnen eten (fourageren) en rusten. Op de uitnodiging voor het 4e Waddenacademiesymposium, getiteld 'het creëren van meerwaarde', staat een prachtig waddenplaatje, het goede voorbeeld zou je denken, wetenschappers zijn objectief. Zou onderzoek uitgewezen hebben dat je rustig met een loslopende hond op het wad kan lopen? (Ik heb de organisatie die vraag voorgelegd. Hond is gelijk van het plaatje verdwenen. Weg ge-shopt?)
Bekijk het programma http://www.waddenacademie.knaw.nl/fileadmin/inhoud/pdf/01-Waddenacademie/symposium_juni_2010/programma_vierde_symposium_Waddenacademie.pdf

Het geeft wat te denken

Wie toekomstgericht mee wil denken over het wad, kijkt naar het 25 minuten durende filmpje ‘Compromissum’, dat ter gelegenheid van de start van het programma ‘Naar een rijke waddenzee’ is gemaakt
Film link http://www.vergane-glorie.nl/movie/rijkewadden.html
De film, in opdracht van LNV gemaakt door RrOOD en filmmakers Kai Westendorp en Bianca Hiemcke Schriek.
Dat bijna aan het eind van het filmpje Lenze Hofstee van Stichting Wad zegt dat het wad NU saai is geeft wederom stof tot na denken.
Ik vind het wad helemaal niet saai, 't is maar hoe je het bekijkt

Drie jaar geleden

Bijna niet te geloven dat we op 15 april 2007 komende uit de winterslaap op weg naar onze plek in de haven van Lauwersoog in een keer door de sluis van Lauwersoog doorgingen het wad op, omdat er een tropische dag was. We hebben zelfs gezwommen, nou ja gelegen, in het opgewarmde restwater van een prieltje op het Wierumer Wad. Een prachtige avond en rustige nacht achter anker volgde, deels drijvend, deels vast staand. Bijgaande foto's, stille getuigen van een voorjaarswaddenschoonheid die zijn weerga niet kent, heb ik opgestuurd naar http://www.waddenzee.nl/ in verband met het thema ''voorjaar in het waddenlandschap'.









Dit voorjaar, 2010, is alles veel later. De natuur loopt twee weken achter wordt er gezegd. Wij lopen verder achter. De boot staat nog op de wal, het onderhoud begint op gang te komen nu het droog, zonnig en slechts in de luwte (bij huis) aangenaam klussen is. De hartritmestoornis die zich bij Luuk geopenbaard heeft aan het begin van de skivakantie in Zwitserland (crocusvakantie) heeft ook ons onderhoudsplan verstoord. Over twee weken, met Koninginnedag, weten we of de rikketik van Luuk weer normaal loopt, dan steken we een vlag extra uit. Daags ervoor zal er een 'reset' plaatsvinden in het UMCG. Hopen dat het beklijft.