Veertien juli is het feest. Lisanne is twee en nu we toch in de buurt zijn gaan we op verjaarsvisite. Ze is het stralende middelpunt, genieten. Ook van onze kleinzoon Jesse.Tijd niet gezien. Die is alweer 15 weken en naar onze beleving opeens loodzwaar geworden. Gegroeid dus, lacht en volgt je met ogen en grijpt naar speeltjes. 
Lisanne krijgt van ons een kado met het oog 
op haar reis (met ons en andere naasten) in het najaar. Ze wil nu gelijk al op stap. 
In 2007 stapt auteur en zeezeiler Ben Hoekendijk voor het eerst op het drooggevallen wad, het Wierumer Wad. Ook wij staan daar, niet toevallig, met onze zeeschouw Weerlicht, iets verderop, iets beter gepland, vrij van de mosselbank. Ben H. is voornemens een waddenboek te maken.
het geval! Er staan (zonder overleg) drie van de door mij gemaakte foto's in (blz 96-97) die ik in 2007 aan Ben Hoekendijk na die droogvaldag heb toegestuurd. Hij stuurde mij toendertijd ook een cd met zijn foto's waar, onder meer, wij en onze boot opstaan. In het boek is Luuk terug te vinden op een foto zittend in de kuip en pratend met naast de boot op de zanderige plaat staande Wadvaarders Maarten,Yvonne en Jaap (blz 97). Ook onze boot staat erin: drooggevallen en met een fier wapperende grote Wadvaardersvlag (blz 7). Allemaal verleden tijd. 
Terugvliegend van Stockholm in 2008 na een wegbrengtocht, hadden we het geluk dat het helder weer en laagwater was toen we boven de Duitse Bocht vlogen. Voor ons duidelijk herkenbaar de Duitse waddeneilanden nadat we Helgoland hadden zien liggen. Kenners zullen op de foto hiernaast een puntje Borkum, Memmert- Juist en Nordeney herkennen. Helaas verdween het zicht op Nederland achter een wolkendek zodra we de Eems over waren.
Na twee weken op stap te zijn, Duitse wad over getuft met weinig wind en veel, heel veel zon, diverse eilanden bezocht, zelfs fietsend bekeken, zijn we vanzelf weer terug bij Lauwersoog. Spreken dan dagje af met Joske en Lisanne om te genieten van water en zon aan boord. Blijven op het Lauwersmeer, de weersverwachting is wederom ruig voor later op de dag. Die nacht ervoor hebben we een giga onweersbui gehad met veel wind, flitsen en regen. 
meren om vervolgens met de nog jonge (klein-)kinderen aan wal te stappen om met ze in water en zand te spelen. Je kan in de buurt van een 'strandje' ankeren en hebt dan beslist een bijboot nodig. Gelukkig hebben we die. En hadden we maar 1 kleinkind aan boord. Nog net geen twee (jaar) en al zeer 'watervrij'.
.jpg)
Wie wel eens bij ons thuis is geweest kan de geheel met een kunstwerk beklede muur boven de bank haast niet ontgaan. Wat er niet bij staat is dat Tijn Roebroeck daar 'de schepper' van is. Tijn is kunstenaar, hij maakt en als je hem ziet en hoort, hij is kunst. We raken weer eens in de omgeving van het bedrijventerrein waar hij zijn bijzondere woonstek heeft geplaatst. We vinden 'zijn woning' terug terwijl we met vaarvrienden op weg zijn naar de supermarkt onder de Euroborg. Zij hadden alle tijd, er moest toch gewacht worden op een onderdeel voor de hydroliek van het roer terwijl de boot 'hoog en droog' aan de overkant (waar we Jachtwerf Dubois hebben zien ontstaan en uitgroeien tot een begrip, tijdens meer dan een kwart eeuw dat onze boot daar heeft overwinterd. Is tegenwoordig) bij jachtwerf Keizer staat. En Tijn maakte even tijd, voor ons. 
Een nieuwe bestemming bedacht en over Groninger landweggetjes naar Noordpolderzijl gereden waar we tegen hoogwatertijd aankomen. Voor Pieter en Wieke is dit hun eerste kennismaking met het noordelijkste vasteland getijdenhaventje van Nederland, zo ontdek je je 
eigen land stukje bij beetje. Terwijl Noordpolderzijl in wadvaarkringen 'bekend' staat om zijn veelal smal en slibbig ogende kronkelige toegangsgeultje is er nu alleen maar een heleboel water te zien vanaf de dijk. Nog wel aan weerszijden van de geul een strook kweldergroen. De NW 7 en het opgestuwde water doet de buitendijkse koeien samen drommen, zij hebben hun eigen hoogwatervluchtplaats gevonden dicht tegen het hek aan. De boten, geen recreanten, die in de 'haven' liggen zijn tijdelijk onbereikbaar, de kade is ondergelopen. Hoewel er nu water genoeg staat om binnen te lopen is er geen enkele wadvaarder in zicht. Het Zielhoes daarentegen is vol bezoekers, die rijdend gekomen zijn net als wij, op het parkeerplaatsje staan de nodige auto's. We hebben het geluk dat er net een tafeltje vrij komt in de gelagkamer. De overheerlijke bitterballen doen ons de bittere smaak van het verloren vaarvoorjaar vergeten. De stemming is goed en wordt nog beter. We voelen de warmte naar binnen stromen alsof het al zomer is. Vaarplannen genoeg.
Droogvallen mag dan een hobby zijn, hoog en droog staan is dat niet. Gedeelde smart lijkt halve smart. We troffen bevriende wadvaarders onderweg op vakantie naar Finland in Lauwersoog, wachtend tot maandag, op de kraan. Gezamenlijk hebben we het kraantje van het wijnpak open gezet. Dat scheelt in leed. Maar dat onze boot na hen in de (prachtige nieuwe) kraan zou hangen dat kwam toen nog niet in onze gedachten op. Toch gebeurde dat terwijl 3/4 Nederland naar de buis of een pc scherm keek om de WK wedstrijd Nederland-Denemarken te volgen. Wij malen daar niet zo om. De monteur Dijkstra kennelijk ook niet. 
Ons verontrustte een akelige storende rammel tijdens het varen op motor nadat dit voorjaar voor de te waterlating bij Beuving in Eelde een lekkende pakking vernieuwd was bij de schroefas. Daar hebben we de monteur naar laten luisteren en kijken die voor de Mula was opgetrommeld. Na veel gezoek en gedoe in de motorruimte toch het besluit: er weer uit. De oorzaak bij ons lijkt nu gevonden: een niet aansluitende borgmoer en niet goed geborgde schroef. En dat terwijl de boot er een paar weken eerder ook al in deze nieuwe kraan heeft gehangen om het euvel te vinden. Beuving vond het niet toen. Laten we niet te vroeg juichen, ook Nederland is nog niet uitgespeeld. Maar zeker is dat we straks de schroef niet meer onverwacht kunnen verliezen. En dat is toch wel een erg prettige gedachte niet waar! De Mula is minder goed af. Hun euvel bestaat nog, ze zijn met een nog steeds fluitende schroefas vertrokken.
De laatste zaterdag van mei is het tij geschikt om midden op de dag Noordpolderzijl in (en uit) te varen. Scheepsbewegingen zijn op een hand te tellen. De Boschwad gaat eruit, maakt een kort tochtje en komt weer terug. Wisselt van opstappers (donateurs van SVRR eraf en wadlopers erop) en verdwijnt naar Simonszand om daar de lopers af te zetten. Hendrik Toxopeus verdwijnt ook met zijn boot van de kade. Te laat om de Eems te bereiken. Hij blijft steken een eind voor het laatste wantij, met het blote oog te zien vanaf de dijk. Het is niet druk meer op het oostelijke wad, nu niet, in de toekomst niet. Enerzijds gooit de overheid het gebied dicht voor gebruikers, anderzijds doet de natuur zijn werk, het slibt dicht. De tijden van weleer, te lezen in het vernieuwde boekje van 
Wiepke Toxopeus 'Ik ben van Rottum' zijn voorbij, voorgoed voorbij. Over een jaar of wat zou ik een boek kunnen maken: 'Ik ben van het wad', letterlijk. Terugblik op een halve eeuw wadvaren. Als iets wat voorbij is. Wat niet meer mag of wat ik niet meer kan.
Ik dwaal af, Noordpolderzijl, een unieke locatie aan het eind van een weggetje, aan het begin van de wijde waterwereld. Daar komen donateurs van de Stichting Vrienden van Rottumeroog en Rottumerplaat graag bijeen, omdat dat de plek is waar ze het dichtste bij die, tot de verbeelding sprekend van menigeen, tegenwoordig onbewoonde eilanden kunnen komen. Waar ze met enig geluk en goed zicht de eilanden kunnen zien als verdikt streepje aan de horizon, Rottumeroog herkenbaar aan de Kaap, Rottumerplaat aan het puntdakje van de uitkijkpost. In tegenstelling tot de aanwezige beleidsambtenaar van het Ministerie LNV hebben de meeste van de aanwezige donateurs al eens met een van de schaars toegestane excursies Rottumeroog bezocht of zijn ze als vrijwilliger aan het werk geweest op Oog en/of Plaat. Stuk voor stuk liefhebbers van ruimte en rust, met oog voor de verandering die zich 'natuur'lijk voltrekt door de eeuwen heen. Zo'n beleidsambtenaar weet niet hoe het was, wel hoe het moet / mag worden volgens 'den Haag' en tegenwoordig niet te vergeten 'Brussel' of nog wereldser 'Unesco'.
