van 1914

Mijn moeder is 96 jaar geworden vandaag. En gelukkig nog zeer bij de tijd

Met een plantjes namens haar IJmuidense jeugdvrienden: het echtpaar Suus en Frans Nieman-Hofman

Pakjesavond

Het grote kinderfeest hebben we gisteren gezellig gevierd. Een week eerder toen het weer nog niet zo bar slecht was, is Sint al door Garmerwolde gekomen. Met achtergebleven pakjes zijn we, een klein stukje te voet met zak op de rug, naar het dichtbij wonende stel kleinkinderen gegaan. Sint en Pieten mogen wat ons betreft weer naar huis, tenminste als het lukt met al die stakingen in Spanje. Met de boot door binnenwateren gaat niet. Stel je voor dat het schaatsijs beschadigd wordt. De wegen zijn glad en het spoor is niet te vertrouwen. Wellicht blijven ze nog een nachtje in Nederland en vinden we morgen onverwachts nog wat in onze schoen. Lisanne heeft vast lekker geslapen in haar nieuwe pyama.
En Jesse, die nog geen benul van Sint, Pieten en pakjes heeft, heeft ons verrast met een geslaagde demonstratie: oefening-kruipen.Tom weet hoe laat het is inmiddels, hij kent de voordelen van het decemberfeest als je vier stel grootouders hebt. Het maakt niet uit of het echte zijn of niet. Zoals Cruyf zei, elk nadeel heeft zijn voordeel.
De pakjes zijn echt genoeg, letterlijk en figuurlijk.

Vlucht door het ijs

De vastzittende veerboot was niet de enige die niet bereikbaar bleek voor hulpboten. Het bevroren water maakte ook de schrijfster onbereikbaar die een week in haar eentje zou verblijven op de woonboot die afgemeerd ligt op een onbewoond eilandje, Senneroog, in de geul die van Dokkumer Nieuwe Zijlen leidt naar het Lauwersmeer. Ze had hulp nodig van een verwarmingsmonteur, het (drink)water binnen was bevroren en de verwarming deed het niet meer. De oplossing kwam per heli. Ze haalden haar van de boot af en laten de boot bevroren en wel achter.

Hoor de bevindingen van schrijfster Ester Naomi Perquin op http://www.vpro.nl/eenkamerinhetverleden.nl en zie de helivlucht http://weblogs.vpro.nl/eenkamerinhetverleden/category/podcast/feed/

Vraag ik me dus af of de leidingen in die woonboot nu verder bevriezen of dat ze (van wie is de boot?) toch kans zien iemand daar te krijgen, zonder heli, om anti-vorst maatregelen te nemen. Anders zinkt de boot straks. Komt de eigenaar dan ook bij Pauw en Witteman vertellen dat er een x-bedrag is uitgeloofd om erachter te komen waardoor de boot tot zinken is gekomen, zoals Wubbo Ockels over zijn watermakende 'Ecolution'? Maar ja, dat is een heel ander verhaal.
http://www.schuttevaer.nl/nieuws/actueel/nid14850-ockels-ecolution-tot-zinken-gebracht.html

Monnik vast

December nog maar net begonnen, het vriest hard en sneeuwt lichtjes. En de krachtige oostenwind doet er nog een schepje bovenop en blaast het water van het wad. Gevolg: veerboot Monnik vast nabij pier Schier. Gedwongen overtijen tot er weer voldoende water is. De reddingboot is stand-by. Dat moet een warm gevoel geven.

Zie links naar verslag KNRM en een mooie luchtfoto van RTL (met dank aan Lammert Kwant, die me hierop attendeerde)
http://www.knrm.nl/30waar_wij_zijn/10reddingstations/lauwersoog/06reddingrapporten/?TheArticle=16371&hm=3

plus mooie luchtfoto waar schip lag in onderstaande link
http://www.rtl.nl/components/actueel/rtlnieuws/2010/12_december/01/binnenland/veerboot-vast-groot2048.jpg

Reis door het waddengebied

Noteer alvast voor 2011 thuis voor de buis: Reis door het waddengebied.

Bron: met dank aan Ulco, zie volledig bericht 24 nov op http://www.waddenzee.nl/

Vanaf zaterdag 8 januari is de zesdelige serie Reis door het waddengebied te zien. Deze serie reist van het Nederlandse waddengebied in noordoostelijke richting naar het Duitse en Deense waddengebied en kijkt naar verleden, heden en toekomst van de Wadden, de bewoners, de flora, fauna en de cultuurgeschiedenis.

Reis door het waddengebied is vanaf zaterdag 8 januari 2011 wekelijks om 18.00 uur op Nederland 2 te zien (NCRV).

Maatwerk

Storm uit zuid-zuidwest.
Het begint toevallig op de dag dat wij naar Stavoren zijn om een verloopstukje bij de voorstag te laten vernieuwen bij tuigerij de Groot. Dat hadden we afgesproken met standhouder Henk de Groot, waarmee we op 'de beurs', de Klassieke Schepenbeurs, ook in gesprek komen.Ons probleem, de punt van de sprenkel moet door het oog aan het uiteinde van de voorstag als de mast naar beneden (of omhoog) gaat. En dat knelt, is te nauw, sinds de voorstag vorige winter vernieuwd is en er nieuw soort eindbeslag op zit. Gevolg, er komen nu al vleeshaken in het stukje staaldraad dat om het kousje van het verloopstuk zit dat aan het nieuwe eindbeslag gekoppeld wordt vanwege de maststrijkvoorziening ( de foto rechts, oude situatie met oog aan eind voorstag, waarin sprenkel wel paste)

Hoe lang gaat dat goed?? Voor Henk geen probleem. Kom maar langs, zegt hij. En dat hebben we dus gedaan. In hun grote loods aan de Kooijweg wordt het verloopstukje wordt ter plekke vernieuwd en het puntje van de sprenkel afgerond en een millimeter verjongd.


Dat onderdeel is weer klaar voor komende vaarseizoenen. Waar een beurs al niet toe leidt.

Beurs

We wilden zaterdags al, maar het regende in Groningen dus, gingen we zondag naar de Klassieke Schepen Beurs. In Enkhuizen. Al jaren zijn we niet op botenbeurzen geweest, wat hebben we er te zoeken? Nu een zeilmaker. Er zit, na 33 jaar, slijtagescheurtjes in een baan bovenin daar waar het zeil altijd samen geknepen wordt bij het opdoeken door het zeilbandje. Tevens de strook die het vaakst zonlicht vangt als we in weekenden en vakanties te laks zijn om de huik erover te doen. En dat stukje is dus na circa 1881 dagen gaar. Reken maar na: 33 jaar x 57 dagen (per jaar globaal 5 weken + 10 weekenden= 35 +22 dagen).
Op de beurs staat ook de zeilmaker waar ons tuig vandaan komt, zeilmakerij Molenaar. Uit Grouw. Nou is Grou dichterbij voor ons dan Enkhuizen. Dus waarom dan naar de beurs. Voor de kans op ontmoeting, je hoort en spreekt nog eens passiegenoten. (Zoals Marianne van der Linden, de schrijfster van de gedegen artikelenserie in de Spiegel der Zeilvaart over nodige kennis bij wadvaren.) Of leveranciers. Hoor je Jaap Jongsma, van zeilmakerij Molenaar, in een interview zeggen dat een zeil gemiddeld zo'n jaar of tien meegaat. We kijken elkaar eens aan. We doen er al drie keer zo lang mee en nog zijn we er blij mee, Nou moet ik er wel bij zeggen dat de stiksels al veel eerder verteerd waren door weer en wind, al diverse winters is het tuig teruggeweest om na te laten kijken op kapotte stiksels. Ook zelf hebben we in zomervakanties naald en draad wel ter hand moeten nemen om na een forse bui met wind loslatende stiksels te naaien. Maar sinds de overlap van banen met een zigzagsteek vernieuwd zijn bij 'Molenaar', opdat er geen priklap effect ontstond, was ook dat ongemak de laatste jaren over. Het (tr)ouwe zeil staat en oogt in onze ogen prima en laat zich goed trimmen. Inmiddels zijn we toch naar Grouw gegaan en met 'Molenaar' in gesprek over een nieuw grootzeil. Donkerglimmendglibberglabberdoek. Weliswaar iets lichter om te hijsen. We hebben een offerte in het verschiet op basis van de oorspronkelijke maten. Volgens hun recente opmeting moet het zeil behoorlijk uitgerekt zijn. Dat scheelt nogal in onze 'beurs'.

Uitzwaaien Eemshaven

1 nov 2008 schreef ik dit stukje met bovenstaande foto's in mijn blog:

Zaterdag zwaaiden we Harald Busser uit in de Eemshaven. Harald leerden we in 1979 als 7 jarige kennen aan boord van het hoogaarsje, 't Brune Wiif, met zijn ouders en broer Olaf, destijds net als wij met ons gezin vakantie houdend op het Duitse Wad. Inmiddels is hij kapitein/reder van twee schepen: de Lotus en Lelie. Met de laatste lag hij een ochtend in de Eemshaven, we zijn even 'op de koffie' geweest met Knol's koek. Hebben het schip bekeken en bemanning aan het werk gezien. Boeiend, vooral de kok. Na het losgooien en uitzwaaien werden wij staande op de handelskade vanaf het water gadegeslagen door een zeehondje. Duidelijk eentje die iets lekkers van mensen verwacht. We hadden niks te bieden, behalve terug kijken.

Afgelopen vrijdag 29 okt '2010, belt zijn vader Rob, dat er iets ernstigs is gebeurd. HARALD IS OVERLEDEN in Thailand, thuis bij zijn Thaise vrouw als ze niet aan boord mee is met hun nog jonge geadopteerde zoon Robbie. De overstroming daar, in combinatie met stroom is hem fataal geworden: elektrocutie. En naar wij later hebben vernomen, ook zijn 16 jarige stiefzoon. Triest, in triest. We leven mee, al is het nu op afstand, met de naasten van Harald. Maandag 8 nov is de crematie van hem en zijn stiefzoon in Thailand, Ayutthaya. Twee jaar geleden waren we met de familie Busser bijeen op de Vliehors onder feestelijker omstandigheden, Rob hertrouwde. Die dag maakte ik bijgaande foto van Harald en zijn Thaise vrouw, Peeraya. Zeer verdrietig nu te moeten vaststellen dat de dag aan boord bij Harald in de Eemshaven de laatste keer is geweest dat we dit blije, bruin getinte, bruisende jonge leven hebben gesproken. Hij had nog zoveel voor zich, deze jongen die zo van water hield, van stromend water, waarvoor de basis is gelegd zeilend op het wad. Nu bevoer hij de kusten als kapitein-reder. De wereld lag voor hem open. Gezin in opbouw. Onvoorstelbaar erg is dit verlies voor zijn familie, zo onverwacht, zo ... ik heb er hier geen passende woorden voor. Harald is 38 jaar geworden. Wij zullen hem niet vergeten.

Kleinkinderen

Minke is 3 jaar

Jesse

draagt nu al een helm

en allen hebben het gezonde kleurtje van week Tenerife overgehouden. Zie link webalbum onderaan het blogstukje 'Top"

Top Tenerife

Het is een top onderneming geweest, een week met compleet nageslacht in een (riant) huis tegen berghelling aan de toeristische kust op het vulkaaneiland Tenerife. Fenominaal uitzicht, heerlijke temperatuur, eigen zwembad. Auto's ter beschikking om naar het vulkaanlandschap te gaan, door de wolken te rijden of naar het bijna continue zonbeschenen strand te gaan. Voor elk wat wils, van pril (7 maanden is Jesse, onze jongste kleinzoon) tot 67 jaar. Natuurlijk is een week tekort, maar ja, al die hard werkende ouders met jonge of schoolgaande kinderen hebben niet meer tijd. Zijn wij, pensionado's beter af, nu? Hun vrij besteedbare tijd komt nog als gezondheid en financiën meezitten. Alleen hebben zij tegen die tijd al meer gezien en gedaan op en van de wereld dan wij op die leeftijd. Wat zullen zij gaan doen als ze er aan toekomen om bijvoorbeeld een mijlpaal als 40 jarig huwelijk te vieren? Zouden ze met hun eigen nageslacht naar de maan gaan voor een week? Om daarna in het aanleunappartementje van hun dan inmiddels hoogbejaarde ouders samen een digitale reis maken naar de goede oude tijd op aarde? 3D te ervaren op een groot flatscreen verwerkt in de muur van de kamer.


We zijn teruggekomen met een heerlijk gevoel en een vracht aan foto's. Onze dochters ook met het foto-maak-virus zijn besmet. Het kost dus even tijd om dat te 'verwerken'. Mijn moeder heb ik een dag na terugkomst een paar snelle papieren printjes kunnen laten zien. Meeleven doet en vindt ze geweldig.

Naschrift 31 okt 2010: Het is Luuk gelukt een webalbum te maken met een selectie van 10% van de beschikbare foto's. Knap staaltje.
http://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=luuk.knol&target=ALBUM&id=5533092093049202049&authkey=Gv1sRgCLfLgdnuiK-Wcg&invite=CPe24Z4N&feat=email


Rutland House Tenerife

http://video.aol.ca/video-detail/rutland-house-tenerife/3608764748

Als het goed is kun je via deze link een video zien van 'ons' huis op Tenerife.