Altijd anders

Als je plannen hebt om het wad te gaan bevaren gaat het altijd anders dan je vantevoren van plan dacht te zijn. Met die verwachting gaan we de sluis door. Zo niet als je je 's morgens op de afgesproken tijd meldt aan de opnamebalie het UMCG omdat je over twee dagen een ingreep moet ondergaan. Een bed is er voor je. Alleen hoef je er geen gebruik van te maken voor de bewuste dag van de ingreep. Het is een typisch staaltje van kostenopdrijving. Er is nu een onbeslapen ziekenhuisbed in ieder geval voor een nacht, mogelijk voor twee nachten. De kosten zullen er niet minder om zijn. Op het wad is dat anders: als je daar denkt te overnachten en je doet het niet dan lopen de kosten sterk op door havengeld en andere terloopse uitgaven aan wal. Affijn: het is weer eens bevestigd: je weet nooit vantevoren hoe de dag verloopt. Ook dat heeft wel wat. Alleen zou ik uit oogpunt van vermindering van de uitgaven in de gezondheidszorg ervoor willen pleiten dat er wat zorgvuldiger gepland wordt: geen ziekenhuisdag als er niet meer dan een enkel onderzoekje vooraf gedaan hoeft te worden waarvoor een dagdeelbezoek aan het ziekenhuis voldoende is. De zgn tweede opnamedag moet er weer een voorafgaand onderzoek gedaan worden, wederom is de fysieke aanwezigheid slechts nodig voor een uur hooguit anderhalf. Dus zit Luuk weer thuis gewoon zijn eigen dingen te doen ipv ongemakkelijk zijn tijd doorkomen in een ziekenhuis.

Een van de voordelen is dat Luuk nu zelf de foto's kan bekijken van ons minivakantietje aan boord van onze zeeschouw. Vrijdag zeildobberend naar Schiermonnikoog. Daags erna bijna platgeslagen door een supervlaag, die ik gelukkig zag aankomen. Het ging dus goed. Zondags op fok het Lauwersmeer op. Veel natuurgenieten, luieren, zonnen en lezen. Het nieuwe grootzeil staat nog steeds niet naar onze zin: vouwen en plooien waar het niet moet. De stand van de rakbanden verbeteren lukte nog niet met het onstuimige vlagerige weer van afgelopen weekend. En hoe lang na de medische ingreep bij Luuk we weer aan volop zeilen toekomen durven we nog niet in te schatten. We zien wel.

Een mini-impressie daarvan in het bijgevoegde webalbum:
https://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=elsWeerlicht&target=ALBUM&id=5604863235695362257&authkey=Gv1sRgCMTB6cnZ1r24bA&feat=email

Opmerkelijk dat we op het wad geen zeehonden zagen, doch wel eentje in de visserijhaven van Lauwersoog, die vol ligt met kotters van stakende garnalenvissers.
EEN ANDERE ZEEHOND ZIEN WE NOTABENE OP HET LAUWERSMEER, je gelooft je eigen ogen niet. Toch is het zo. In het Oude Robbengat.

Behalve die zeehond is er veel fraais te zien op het Lauwersmeer in het voorjaar. De broedende zeearenden hebben we nog niet in het vizier gekregen vanaf ons luwe pankerplekje vlakbij de wadende en grazende paarden en koeien; met overvliegende zwanen en ganzen; het geluid van de koekoek en het zicht op een geel strand wat met de kijker talloze blanke runderen blijkt te zijn. Kortom: altijd anders en vooral genieten.

Wat luwte

In tegenstelling tot alle andere jaren zijn we al dagenlang met mooi weer bij huis in plaats van op het wad. Waarom? De harde frisse wind lokt niet, ook al komt die uit de goede hoek om 's middags heerlijk in de kuip van de zon te genieten in een geul(tje) met afgaand water. Het bij huis zijn geeft voordelen die nu zwaarder wegen dan de voordelen van het aan boord zijn. De luwte van het huis op 'ons als zodanig ervaren landgoed' geeft bewegings- en gastvrijheidsmogelijkheden. En dat heeft ook wel wat.

Allerhande klusjes worden in alle rust gedaan, zoals vensterbank verven, onkruid trekken, nieuwe letters plakken op de reddingboei, de nieuwe leuvers verwijderen die we aan de kluiver hebben laten zetten. We dachten (hoopten) dat het gemakkelijker zou werken met het strijken van de kluiver. Dat blijkt niet het geval omdat je meer handen nodig hebt om ook de neerhaler te bedienen en nog een stel handen om de fladderende lappen aan de kluiverboom te binden. Van de zeilmaker een aanwijzing gevraagd hoe ze te verwijderen, dat toegepast en al doende een handige manier gevonden om de leuvers vast te zetten en los te wrikken. Nu is het wachten op het moment dat we de (alle?) zeilen weer zullen hijsen. De wind zal eens afnemen en als het goed gaat de gevoelstemperatuur toe. Deze week zal er mogelijk toch nog gezeild kunnen worden.

Unieke zomerse Paasdagen

Voorzover ik me kan herinneren was er nimmer zo'n late Pasen. Ook heb ik nog niet eerder meegemaakt dat we voor de Paasdagen gezeild en geankerd hebben op het wad. Bovendien is het een unicum dat er al zo lang achter elkaar een droge zonnige periode is in het voorjaar met zomerse temperaturen.

Eerste Paasdag in Nieuwkoop alle kleinkinderen buiten badderen, drie luierende Pa's, met zijn allen buiten brunchen en Paas-eten. Volop genieten.

Tweede Paasdag opnieuw de ene bijzonderheid na de andere. Onvoorspelbaar allemaal, we maken er wat van zo als het uit komt, ook Mam profiteert ervan, we maakten een mini-bollentoer en bezochten Lauwersoog. Ontdekten ter plekke hoe fris de wind bij de waddendijk was en besloten de dag te eindigen in eigen tuin.


Joske en Peter hadden daar maar een klein seintje voor nodig en zo improviseerden we wederom gezellig eten met elkaar in de warmte buiten.
Jesse blijkt zichzelf behendig en rap te verplaatsen met de vrachtauto, los lopen doet hij nog niet verder dan een paar wankele stapjes.





E-mailuitval
Irritant is de uitval van onze e-mail server(telfort-tiscali) sinds afgelopen Goede Vrijdag en de onbereikbaarheid van de Helpdesk tijdens het lange Paasweekend.

Gered

Vierendertig seizoenen hebben we het gered met ons eerste grootzeil. Nu hebben we ons nieuwe bestelde grootzeil precies twee weken na het opmeten, zoals afgesproken dit najaar, kunnen halen bij Molenaar in Grou. Vooralsnog zit het weer ook geweldig mee. Ik kan me geen voorjaar herinneren waarin het zo vroeg in het jaar al zo lang achtereen goed, zelfs zomers, weer is. De prettige bijkomstigheid voor ons is dat we nu op 21 april zelfs al hebben kunnen redden om te zeilen met dat nieuwe zeil. En dat is wel even wennen. Het automatisme bij het aanslaan van het oude tuig is voorbij. Het inscheren langs de gaffel hebben we drie keer opnieuw moeten doen voor het enigzins naar wens zat, de rakbanden blijken bij lange na nog niet goed afgesteld. Hoe het zit met de trimbaarheid van de halshoek is vooralsnog een puzzel. Hoe en wanneer we de trimtouwtjes in onder- en achterlijk kunnen gebruiken moeten we ook nog uitvinden.
Aan het hijsen van de nieuwste, en sinds dit jaar gedateerde, KNRM vlag zijn we nog niet toegekomen, al hebben we die al wel aan boord.

MAAR GEZEILD HEBBEN WE.

Een lekkere oostenwind tegen 4 Bft aan op het Lauwersmeer, zeer geschikt voor het eerste korte tochtje onder (nieuw)zeil. 'Goede Vrijdag' gaan we opnieuw proberen. Stukje bij beetje zullen we het hopenlijk redden om WEERLICHT weer in de vingers te krijgen met dit tuig. Ook al kunnen we niet meedoen aan de voorjaarswedstrijd op het wad van de Wsv Lauwerszee. Luuk is dan net in het UMCG 'behandeld', althans dat weten we officieus. Nu houden we ons bezig met het opvallend kleurverschil met de fok. Wat ons betreft mag het nieuwe grootzeil snel verbleken. Als al het andere wat ons na staat maar niet verbleekt.

Rust

Nu de boot in het water ligt en er nog niet gezeild kan worden (gaffel ligt in Grou bij de zeilmaker) benutten we de laatste mooie dag (er komt een tijdelijke verslechtering) om wat nuttig werk aan boord te doen. Zoals het soppen, schuren en lakken van het houtwerk rondom de kuip. De toegankelijkheid wordt er al lakkend niet beter op zodat het handig is wanneer Luuk een tijdje ergens anders zit. In alle rust blijkt hij op het kajuitdak bezig te zijn met een nieuwe val aan de kluiverboomstag te splitsen, een vaardigheid die hij wel en ik niet bezit.

De eerstvolgende keer dat het weer prettig bootweer wordt willen we varen, desnoods alleen op fok en kluiver, naar een ankerplekje op het Lauwersmeer in de hoop een 'vliegende deur' te zien.

De weg naar Lauwersoog

De weg naar Lauwersoog kunnen we na zo'n 35 jaar heen en weer rijden tussen huis en boot natuurlijk wel dromen, zou je denken. Maar nimmer gebeurde dat zo frekwent in het vroege voorjaar als dit jaar. Dat krijg je als de boot in Lauwersoog overwintert en we door het droge zonnige weer in de overgang van maart-april ook vroeg bezig konden gaan om de boot steeds een beetje verder vaarklaar te maken. En nu zien we elke keer dat we rijden dat land en bomen aan het verkleuren zijn. Langzaam maar zeker begint een groen waasje zichtbaar te worden. Verderop in het seizoen nemen de vergezichten en doorkijken door struiken af . De contouren van de natuurlijke, doch aangeplante, 'Poort naar het Lauwersmeergebied' tekent zich opvallend af. Ik weet dat de zilvergrijze blaadjes aan het eind van de zomer een lust voor het oog zijn, vooral als het een beetje waait. En dat doet het vaak in dit gebied. De ontwikkeling van die poort zal ik dit jaar proberen fotografisch vast te leggen. Dit is het begin.

In Lauwersoog zijn ook vernieuwingen. Verdwenen een aantal jaren geleden de windmolens langs de dijk van de visserijhaven als herkenbaar punt, nu steken felgekleurde punthuisjes boven de dijk uit. De havennering is in beweging. Steeds meer mensen vinden de weg naar dit gebied. De vaste liggers in de haven beginnen ook terug te keren, het voorjaar kriebelt, het bootje wiebelt.

Staan en meten

Hoe zal het staan, het nieuwe grootzeil? Razend benieuwd hoe het er in het echt uit gaat zien. Jaap Jongsma, van Zeilmakerij Molenaar is volgens afspraak van't winter nu naar de haven gekomen om het zeil aan boord op te meten. Gelukkig hebben we net voordat de mast omhoog gehesen is, kunnen vaststellen dat het niet branden van het toplicht veroorzaakt wordt door een slecht contact aan dek. Daar kunnen we later ook nog bij als het moet. Nu doet de lamp het in ieder geval. Het zelf omhoog lieren van de mast met hulp van een sprenkel doen we sinds vorig jaar niet meer, te belastend nu Luuk gauw buiten adem is door een te snel en niet regelmatig tikkend hart. De snelheid wordt door medicatie in toom gehouden. De bijwerkingen zijn hinderlijk. Hijsen met de mastenkraan gaat zo vlot dat je amper tijd hebt om te kijken of nergens een val, stag of lijntje haakt of knelt. Laat staan om foto's te maken. Pas als de mast staat kan dat weer. Alles is goed gegaan. Tijdens het meten moeten we kijken naar de stand van de gaffel en is er tijd om de aanbevolen uitgangspositie vast te leggen. We zijn gewend de klauw hoger te hijsen. Was ons tuig toch uitgerekt in de loop der jaren, want in de halshoek was niet veel speling meer. Nog even geduld voor we het reslutaat zien en kunnen uitproberen. Met Pasen??

Liggen

Zo lig je nog op de wal, zo ligt het te water. Gelukkig slaat het laatste op de boot en het voorlaatste op een moment van onderhoud aan het onderwaterschip. We zijn vroeg dit jaar, er hoefde niet al te veel te gebeuren aan het onderwaterschip en dat hebben we gedaan op een paar mooie zonnige maartse middagen met weinig wind. Een vreugd voor Luuk om zo'n klusje buiten liggend te kunnen doen nietwaar! Maandag is de boot het water weer ingegaan. Zo gepiept met de apparatuur in jachthaven Noordergat te Lauwersoog. Je krijgt niet eens de tijd om van de boot af te gaan. Hebben we dat ook weer eens meegemaakt, rijden met de boot. Te water. Controleren: geen water binnen als afsluiters weer opengezet worden. Tja dan moeten de vallen, stagen en vlaggelijntjes er weer aan. Een aantal vallen zijn van't winter vernieuwd. De blokken gesmeerd. Alles moet soepel lopen. Alles moet weer op de juiste plek (nooit vergeten de blokken te merken als je ze eraf haalt voor de winter) en wel zo dat het halende part langs de mast komt. Niet vergeten de mannetjes goed aan te draaien. Als de mast omhoog gaat moet alles in een keer goed zitten en blijven zitten. En toch blijkt er weer iets te zijn wat het niet direct doet. Het toplicht. Voordat woensdag de mast omhoog gaat zal daar nog naar gekeken moeten worden. En de mast moet om 12 uur staan, want zeilmaker Molenaar komt het van 't winter nieuw bestelde grootzeil aan boord opmeten. Heerlijk als de boot weer in het water ligt. Het wadseizoen komt eraan, met onheilspellende berichten over verondieping van het stuk Lauwersoog-Ameland. Dat wordt voor sommigen onverwacht lang stil liggen. Op het wad. Mooi toch?

Interview

Noordpolderzijl: De ochtend van de donateursdag van de Stichting Vrienden van Rottumeroog en Rottumerplaat werd gevuld met live-interviews met een tiental donateurs van de Stichting. In het programma Noord op Stee van radio Noord, uitgezonden tussen 10 en 12 uur op 2 april 2011.

Beluisteren kan nog op uitzending gemist binnen een week na de uitzending het programma:

http://www.rtvnoord.nl/radio/radio_gemist.asp

Wie speciaal mij (nog of ook) eens wil horen: Luister naar de uitzending 2 april 2011 het gedeeltte tussen 1100 tot 1200 u, en dan (na muziek van Ilse de Lange) volgens Luuk: Rechtstreek vanaf de site van RTV Noord is het vanaf 34.08 minuten tot ca. 29.10 minuten

Link naar WEBALBUM van de Donateursdag: https://picasaweb.google.com/elsWeerlicht/110402NoordpolderzijlDonateursdagSVRRElsKnolLicht?authkey=Gv1sRgCML6i9Ld56ivWg&feat=directlink

Beheerregeling Rottum

Beheerregeling Rottum 2011-2016 per 1 april digitaal beschikbaar op http://www.waddenzee.nl/ http://www.waddenzee.nl/fileadmin/content/Dossiers/Natuur_en_Landschap/pdf/3_Beheerregeling_Rottum_2011-2016_def.versie1.0__incl._bijlagen.pdf

zaterdag 2 april 2011:

Donateursdag Stichting Vrienden Rottumeroog en Rottumerplaat in 't Zielhoes Noordpolderzijl.

Live uitzending daar vandaan door radio noord die ochtend tussen 10 en 12

Op de site van De SVRR staat sinds 31 maart het knipselarchief van Hendrik Toxopeus over de bezetting van Rottumeroog exact 10 jaar geleden

http://www.rottumeroog.org/