Najaarswedstrijd Lauwersoog

Zaterdag 27 september 's morgens om een uur of 8 was het nog aardig mistig toen wedstrijddeelnemers aan de Najaarsrace van de Wsv Lauwerszee naar de sluis voeren. Het zicht was twee uur later aanmerkleijk beter toen de ronde- en platbodems als eerste van start gingen. Eerst oostwaarts. Laatste beetje vloedstroom mee, alleen wind was er nauwelijks. Zelf maakten we een domme slechte start en keken zodoende gelijk tegen een fikse achterstand van 4 minuten aan. Dus als de WEERLICHT achter de rest aan. Dat lukte aardig dankzij wat geluk en slim benutten van de stroom rondden we als eerste de keerton halverwege, bij de Glinder. Daarna barstte de strijd met onze grootste rivaal Gossiemijne in volle hevigheid los, wat stuivertje wisselen in de steeds heftiger wordende tegenstroom. Wij weken uit naar ondiepte langs de kust, gingen zelfs tussen dijk en Mzi (zie gele obstakels.Mzi = Mosselzaadinvang installatie) door. 'Gossie' koos al eerder voor een oversteek naar de rode kant van het vaarwater Zoutkamperlaag om daar over de ondiepte van Brakzand de ergste tegenstroom te ontlopen tot aan de finishlijn, oostelijk van de haveningang gelegen. Die keuze bleek uiteindelijk de beste te zijn, want wij kwamen alsnog terecht in de volle tegenstroom vanaf de spuisluizen en eindigden (gelukkig nog) binnen een minuut achterstand als tweede. Een platbodem die voor het eerst meedeed met deze wedstrijd op stromend water kwam twee uur later 'binnen''!


's Avonds na de prijsuitreiking was het feest in het clubhuis, versterkt door een Caribisch gloed en opzwepende muziek.

Hoog en laag

Hoog

Maandag heb ik een poging gedaan om het wad te zien vanuit de mast. Niet gelukt. Ik zag Luuk wel in de kuip nadat hij me met bootmansstoeltje en al omhoog gesjord en vastgezet had. Als ik daar dan toch zit wil ik ook wel foto's maken. Dus kwam het fototoestel nog met de vlaggelijn omhoog. Met zo'n 'mast-view' zie je je buurboten opeens van een heel ander perspectief: kleurrijker dan ik gedacht had. Gelukkig is het me ook gelukt het fokkevalblok te vervangen, dat rolde zo slecht dat vervanging niet kon wachten op einde seizoen.


Laag
Waait het de hele zomer uit het westen, nu is de oostenwind kennelijk weer langdurig aan de beurt. En niet een klein beetje waaien, nee zo stevig dat de 'toren' zaterdag zelfs melding maakte van 70 cm extra verlaging zo'n uur voor laagwater. En het loopt al een beetje tegen springtij dus er stroomt al meer water van het wad af bij eb. Nu dus nog meer. Het was te zien op het wad tussen Lauwersoog en Schiermonnikoog. Twee boten waren blijven steken op Brakzand op weg naar Schier, een ander liep roerschade op bij een onverwachte ondiepte. Een konvooi Cornisch Crabbers heeft eindeloos in de koude wind voor de Reegeul liggen wachten totdat er weer genoeg water was om die dag nog de beschutte jachthaven te bereiken. Ook zijn er die hun poging Schier te bereiken zaterdag tijdig opgegeven hebben, bang om niet meer terug te kunnen komen zondag. Zelf hebben we het in onze inmiddels 40 jaar op het wad maar een keer meegemaakt dat we onverwacht zijn blijven steken. Er kwam die keer 10 cm te weinig water om los te komen bij Schier. Hilarische ervaring, want welke landrot gelooft nou dat kinderen niet op tijd op school kunnen komen 'omdat ze vastzitten'. Op het wad.

Spelen met licht

Het weekend van Monumentendag (13-14 sep'08) exposeert de Fotogroep Garmerwolde in het mooie kerkje van het dorp, nu met als titel: 'Schilderen met licht'. Na 7 keer voor het eerst zonder dat er ook foto's van mij bij hangen. Mijn eigen keus. Ik ben vorig jaar gestopt met de Fotogroep.

Toch inspireert deze exposite mij om bij mijn eigen foto's van de laatste paar jaar te kijken welke foto's ik vind passen onder de een soortgelijke titel: 'Spelen met licht'.

Voor wie meer foto's wil zien: klik op Spelen met licht © Els Knol-Licht
En natuurlijk ben ik benieuwd welke 3 foto's jullie het mooist vinden. Laat het me weten op elsweerlicht@gmail.com

Help, het wad verzuipt

Vorige week verscheen het rapport van de Deltacommissie. Die commissie probeert de gevolgen van de klimaatverandering met betrekking tot de te verwachten zeespiegelrijzing voor Nederland, en dus ook Waddenzee, in kaart te brengen. Gevreesd wordt dat al in 2050 vele platen van het wad permanent ondergelopen zullen zijn. Is het afgelopen met droogvallen? Zullen onze achterkleinkinderen het alleen nog maar van onze verhalen en foto's moeten hebben? Of van musea waar schilderijen hangen van bommen en blazers op het strand voor Katwijk of Scheveningen, bij Wierum of waar dan ook langs de kust 'vroeger'. Maken wij nu dan nog aan den lijve mee wat over vijftig jaar al ''geschiedenis' is? Je kunt het je niet voorstellen. Toch hebben wij in de afgelopen 40 jaar, zelfs 25 jaar, op het wad al grote veranderingen gezien. Neem nou het verdwenen 'Smeriggat' tussen Engelsmanplaat en het Rif. Daar kon je 25 jaar geleden van zee komend met een kielschip half tij probleemloos het betonde Smeriggat nog een heel eind invaren. Je kon er prima beschut tegen alle -behalve sterke oosten- wind ankeren voor de nacht. Zonder angst om aan de grond te raken. Schepen die kunnen droogvallen hadden nog meer keuze.
En nu anno 2008?
De betonning is al een paar jaar opgenomen omdat het voormalige Smeriggat tussen Engelsmanplaat en het Rif verzand is, het ergst aan de westkant. Gevolg van de zandsuppleties voor Ameland? In combinatie met bodemdaling door gaswinning bij Ameland? Wat de oorzaak ook is, het feit ligt er dat je er nu alleen met redelijk wat water en goed op letten vanuit het oosten over de drempel een klein eindje in kunt varen. Er is nog een diep plekje, waar een (1) boot zou kunnen blijven drijven. Slechts zij die met een een boot varen waarmee ze kunnen en lang willen droogvallen hebben daar een eldorado voor zich alleen. Dichtbij de vogels, die er soms in grote getale zitten of rondzwermen. Nu nog. Zullen die hoogwatervluchtplaatsen ook verdwijnen? Of is het gewoon een kwestie van verschuiven naar andere plaatsen?

Link naar De samenvatting van het advies van de Deltacommissie. Bron. http://www.waddenzee.nl/

Vliegles Luuk

Het heeft 5,5 jaar geduurd voordat Luuk er toe kwam de vliegles te nemen die hij altijd zo graag had willen nemen. Op z'n 60e had hij er geld voor gekregen van familie en vrienden. Het kwam ervan op nine-nine en het was die dag nog mooi weer ook. En zulke dagen zijn schaars deze 'zomer'. Vanwege dat mooie weer heeft Els zich met haar moeder genesteld op het terras bij het vliegveld. Daar was het om elf uur nog een dooie boel, geen mens, de plastic stapelstoeltjes nog schuin tegen de tafeltjes. Twee uur later een drukte van belang, geen stoel meer vrij en iedereen had Luuk terug kunnen zien taxien voor het terras langs naar de pomp na zijn vliegles, maar slechts twee paar ogen volgden het kleine toestelletje: zou Luuk dat zijn? Ja, dat is 'm. De anderen hadden oog voor de chartertoestellen van Transavia, waar ze zometeen mee op zonvakantie gingen of waar geliefde vakantiegangers mee terug verwachten. Gezellige zonnige drukte waar vanzelf een vakantiegevoel bij ontstaat.

Bij Mam borrelden vele Spaanse voorjaarsvliegvakanties op. Al vond ze vroeger reizen met de bus leuker, dan zag je onderweg veel meer. Nu geniet ze van de verhalen van anderen over plekken die ze kent.

Familie

Begin september zijn er geen (tegenwoordig schaars) mooie bootdagen.

Garmerwolde
Thuis krijgen we op last-minute-afspraak (dat kan als je thuis bent) Jenny en June op bezoek (ze staan op een camping in Norg) en komt Joske haar oom en tante verrassen om de jongste loot aan de familieboom te showen. Lisanne is goed gemutst, evenals Joske. De zwaarste periode van de kraamtijd is achter de rug en nu wordt het steeds vaker genieten, zie ook de vastgelegde grappige mimiek van Lisanne in het webalbum: 080902 Lisanne

Nieuwkoop
In het weekend zijn we naar het midden van het land. In Nieuwkoop, bij Rinkse, wordt een heel raamkozijn uit de kamer verwijderd en door een nieuw vervangen, terwijl wij ons met de handenbindertjes (mogen) vermaken. Gelukkig is het af en toe geschikt weer om naar buiten te gaan met ze, al wordt het fietsen geen sukses met Jikke. Ze wil niet meer, en zeker niet weer omhoog fietsen al staat ze inmiddels bovenop de ringdijk bij de kinderboerderij. En we hoeven alleen nog maar tegen de harde wind in terug, maar dat weet zij dan nog niet. Dat wordt dus huilen en deels lopen. Eenmaal thuis is het leed weer vergeten en gaat ze gezellig met Opa lopend naar de winkel terwijl Taeke op zijn grote trekker meerijdt. Minke houdt Oma wel bezig. Tijs en Rinske hebben hun eigen 'karwei'.

Oudewater en Zeist

Zondags is door nichtje Hanneke een verrassingsparty voor haar ouders, Wim en Willy, georganiseerd. Ze zijn beide dit jaar 70 geworden. Viering in Oudewater o.a. met bezoek aan het Touwmuseum aldaar. Aanbeveling zowel voor ouderen als jongeren. Je komt er touwtje springend vandaan met een zelf gedraaid springtouw van hennep, nadat je op een boeiend en kort filmpje van alles over hennepkweek en verwerking gezien hebt. De dag eindigt in Zeist in het huis van 'neefje' Remko, waar ook getracht wordt een groepsfoto te maken in de natte tuin als het weer even droog is. Dat valt niet mee met elf volwassenen en 5 kinderen. Het webalbum 080907 viering WimWilly 70, Oudewater, Zeist ©Els toont een impressie van die natte, maar toch geslaagde dag.

Rondje Engelsmanplaat

Voor Rondje Rottumerplaat scrol naar eind van dit stuk. Voor nog meer wadverhalen, klik op label 'wadbelevenis' onder aan dit stuk en scrol verder.

Rondje Engelsmanplaat, het kan in een dag, wij maakten er achteraf gezien, een heel weekend van. Immers, wat wil je als het een weekend lang ZuidOost 4-5 gaat waaien en ze zomerse temperaturen beloven? Je laten meeblazen richting Ameland, eventueel Oost Terschelling vanuit Lauwersoog is te doen. Maar terug? Nee, urenlang kruisen, daar houden we niet van. En al helemaal niet als het deels in schaduw van eigen zeil moet gebeuren. Zo vaak hebben we hier geen zonnewarmte. In havens liggen willen we dan ook niet, tenzij het stormt dat het rookt.Of zoals in het voor- of najaar, de eilanden lokken om al wandelend de kou uit de ledematen te verdrijven na een paar uur zeilen. Maar waar lig je dan beschut tegen Zuid Oost 4-5 Bft? Juist, achter Engelsmanplaat.

29 aug '08

Vrijdagmiddag sluis door, in alle rust naar het Wierumerwad getuft. De wind was aanvankelijk zwak, rond de kentering van afgaand naar opkomend water. We komen, zoals verwacht, niet verder dan het einde van het geultje richting Wierumerwad. Het anker gaat uit, stroom- en windrichting zorgen ervoor dat we mooi beschut in de kuip naar de vele noordwestwaarts gaande wolken en het weer vollopende wad kunnen kijken. In ons tegenlichtblikveld staat een boot hoog en droog op een mosselbank, frisse wind op de kont, geen mens te zien. Zitten vermoedelijk binnen. Er hangt een Wadvaardersvlaggetje in het want. 's Avonds als ze vertrekkend langsvaren blijken het geen onbekenden te zijn, met een nieuwe boot. Ze varen in de schemer oostwaarts. Is er een betere plek voor de nacht?

We beleven weer eens zo'n rustige waddennacht, waarop het schip draait op de stroom zonder dat je er erg in hebt. Alleen doordat we in het laatste uur van de eb door de wind tegen de plaat aandrijven begint het schip nog even vast te raken en scheef te liggen. En wel zo, dat wij dwarsslapers, met het hoofd naar beneden liggen. Je wordt er een beetje wakker van. Slaapzak draaien, even buiten kijken. Prachtig, je kunt al zien dat een mooie zonnige dag zich aankondigt.

De toren van Schier schijnt nog. Foto maken en verder slapen.

30 aug '08

Met het ochtendhoog komt de een na de ander ons voorbij zeilen, allemaal richting Ameland. Zeker een stuk of twaalf. Even twijfel, zullen we ook? Nee, we hijsen slechts de fok als de vloot voorbij is en volgen de boeien van het nieuwe Smeriggat 'achter' Engelsmanplaat. Ergens tussen de SG 9 en 7 zoeken we de rand van de ondiepte, ankeren zodanig dat we zullen blijven drijven. We kennen de nadelen van die keus op deze plek: de stroom zal sterker worden dan de wind, dus niet klagen als het in de kuip minder warm aanvoelt dan we zouden willen. Het voordeel is dat je rond laagwater de geulen in de buurt kunt verkennen. En dat is ons plan: Smeriggat uit en Holwerderbalg eindje zeewaarts. Ook kijken of er nog een andere geul loopt onder het Rif vanuit het westen gezien? Lopend zouden we die verkenning misschien niet kunnen doen, zonder ongemerkt in het permanent gesloten gebied terecht te komen. Of zouden er bordjes staan, zoals op Simonszand?

Na ons komen nog twee (ons bekende) boten in onze buurt liggen, ver genoeg weg voor eigen privacy beleving. Beiden hebben ondieper water opgezocht en gaan dus droogvallen. In de loop van de middag voelen we eindelijk iets van de beloofde temperatuurstijging tot zomerse waarden. De wolken zijn zo goed als verdwenen, het wad is leeg, de wind weliswaar toegenomen, maar voelt prettig.Het huisje op de Engelsmanplaat laat door zich heen kijken en is dus bewoond. Aan de bewegende stipjes vanaf de kust te zien is het weer zo'n typische wadlooptochten dag. Allemaal ver van ons vandaan. Dichterbij ons met de kijker zijn andere stipjes. Die bewegen minder, dat zijn de honderden zeehonden die op de steile oevers van de Holwerderbalg liggen. Die liggen op (voor ons) verboden gebied, na 1 september mag je daar als wadgebuiker ook weer komen. Als wij er langs varen is het 30 augustus. Ze zijn sinds 15 mei wel langsvaarders gewend lijkt het, ze kijken gezellig terug.

De uitgang naar zee lijkt te roerig, ondanks aflandige ZO wind. Ver wagen we ons niet verder die kant op, de enkele prik die op de kaart aangegeven staat is ook niet te bekennen. Een geul onder het Rif, zoals we op Google earth gezien hebben, ontdekken we niet, kennelijk is het water niet laag genoeg om de ingang te traceren. Uitproberen en vastlopen met deze harde wind riskeren we niet. Dus keren we terug naar ons ankerstekkie, in het voorbijgaan de wadwandelaars van de droogliggende aak uitnodigend voor een gezamenlijk glaasje. We zetten de boot tegen de plaat aan, het is nog een klein uurtje afgaand.Met droge knieen kunnen ze aan boord komen. En zoals het altijd gaat, gezelligheid kent geen tijd. Hun eigen boot is al omringd door het water als de fles leeg is. Met zijn drieen in 'Achterlicht' roei ik ze met stroom mee naar een plek waar ze kunnen staan. Langs de vloedlijn lopen ze stroomopwaarts naar hun eigen boot, die ze gelukkig ook nog met droge opgetrokken broekspijpen kunnen bereiken.

In de nacht blijft het waaien, de hemel is helder, vol sterren. Is het de wijn of de buitenlucht? We slapen goed ook al kolkt de stroom om het schip urenlang, ook al hoor je de ketting rammelen in het kluisgat als stroom draait. Vertrouwde geluiden.

31 aug '08

Zondag: het loopt tegen springtij. Ondanks de verlaging van 35cm staat er volgens ons genoeg water voor ons om met 80 cm diepgang door het 'oude', al een paar jaar onbetonde Smeriggat tussen Engelsmanplaat en het Rif door te motoren naar het Westgat. Van daaraf willen we met nog een restje vloedstroom zeilend terug naar Lauwersoog. We zien de anderen terugvaren via het Wierumerwad. Zo'n twee uur voor hoog, de 'toren' heb ik horen zeggen dat er + 70 bij NAP staat op dit moment, gaan we ankerop en volgen de oude, in de gps opgeslagen posities van het laatste jaar dat de betonning er lag. Alleen in het begin schuren we ergens langs de bodem, voor de rest gaat het prima, deels omdat het oostwaarts altijd al dieper was, deels omdat het water nog stijgende is. Als we bij de oostelijke 'uitgang' zijn is er 20 cm water bijgekomen. Handig al die anderen die aan de toren vragen om een 'waterstandje'. De hele plaat lijkt ondergelopen, boeiende zwermen bewegen zich dansend boven het onderlopende wad.

Zeilend, kruisend redden we het niet op tijd voor een lunchstop bovenwinds van Lauwersoog. De ebstroom begint na twee uur zo krachtig te worden dat we besluiten eerder het anker uit te gooien onder de hoge wal langs de droogvallende kuststrook. Het blijkt een goed uit te pakken. We liggen er nog uren zonnend te lezen, gaan zelfs te water voor enige afkoeling en hebben meelij met de tegenstrooms voortkruipende zeilers in de hoofdgeul. Pas als de tijd gaat dringen in verband met de eindtijd van de sluis zeilen we, zonder tegenstroom, met een enkele andere tot het laatst vaarders, het resterende stukje naar de sluis. De drukte van een zonnig wadweekend is daar allang voorbij.

Rondje Rottumerplaat, Pinksteren '08

Wie voor 15 mei of na 15 september het oostwad op gaat kan vanuit de Zuid Oost Lauwers in de buurt van Rottumerplaat en Rottumeroog komen. Dan is het nog geen 'gesloten gebied' vanwege broed- of trekvogels. De betonde geul Boschwad loopt onder Rottumerplaat door en eindigt tussen beide eilanden in het zeegat. De eilanden zelf zijn 'permanent verboden gebied', de behoefte om er rond te lopen is bij mij niet zo groot, ik heb Rottumeroog diverse keren bezocht met excursies van Staatsbosbeheer. En Rottumerplaat ken ik van binnenuit van een werkweek met de Stichting Vrienden van Rottumeroog en Rottumerplaat in 2003. Het plan om er met eigen boot heen te varen wordt vooral ingegeven als de gelegenheid zich voordoet. Je moet het ijzer smeden als het heet is. Het komt niet zo vaak voor dat een combinatie van factoren klopt om aan zo'n onderneming naar het stille en soms onbeschutte oostwad te beginnen: het moet voor half mei of na half september zijn; de wind moet niet te sterk zijn wil het aangenaam zijn; liefst mooi zonnig weer, nog beter tropisch; het hoogwater bij voorkeur in de ochtend en avond zodat je 's middags en 's nachts droog kunt staan; je moet een paar dagen de tijd kunnen nemen om er in alle rust te verblijven en rond te kijken. Dit voorjaar, met Pinksteren, deed zich voor ons die gelegenheid weer voor om vanuit onze thuishaven Lauwersoog die kant op te gaan.

Zie voor foto's van onder meer die tocht het webalbum: 2008 Weerlicht naar wad

De eerste dag bleven we steken op het wantij onder Rottumerplaat even buiten de geul. We waren iets verder door gevaren dan we aanvankelijk van plan waren, omdat er in het begin naast de geul Boschwad reeds twee schepen lagen. Je wil hun rust niet verstoren en bovendien je eigen unieke omgeving creeeren. Gevolg: we liepen onverwacht vast, lagen dwars op de wind (en die was koud) en bleken op een mosselbank te zitten. Niet iets om juichend over naar huis te schrijven. Best balen, je weet dat je de komende zes uren een heel andere ervaring hebt dan wanneer je lekker met de kop op de wind, zon in de kuip vanuit de luwte over het wad kunt staren. Het is niet anders, het wad heeft zo z'n aangename en minder aangename verrassingen. De mossels onder en rond de boot lokten niet tot lopende verkenningen, de bodem in de omgeving zat vol kuilen en bulten, we mochten blij zijn dat we niet schots en scheef lagen. Twee lepelaars kwamen bij ons in de buurt hun kostje zoeken, verder was er niets anders dan lucht en leegte. Je houdt ervan of niet. Dik ingepakt, op het voordek achter de fok als windscherm, met kussens, kijker, fototoestel, lees- en ander voer bij de hand, een glaasje wijn: het leven is goed. De zon gaat mooi onder achter Rottumerplaat. Het water komt en gaat weer terwijl je slaapt en de volgende ochtend is het stralend weer, bijna zonder wind. We zetten onze tocht voort naar Rottumeroog en slagen erin de boot keurig op het glooiende randje van de geul op heerlijk aanvoelend zand te laten droogvallen. Dat blijkt pas na uren geankerd liggen, af en toe bekeken door een of meer zeehonden die in de stroom van de geul achter hun maal aanzitten. Als het water verder zakt schuiven ze aan de overkant van het geultje een wat steilere bank op. Net als zij koesteren we ons lijf aan de tropisch aanvoelende zonnewarmte. Wat een dag. Een waddag zonder andere boot of mens in de buurt, althans we zien ze niet. Rottumeroog lijkt ook onbewoond. Wadlopers verschijnen ook niet, dus ook geen 'Boschwad' of 'Noordster' om groepen op te halen. Het verstilde wad voor ons alleen. In de zon en bijna windloos. Perfect. De nacht die volgt is al even stil, met veel sterren. Verschuivende lichtjes van scheepvaart boven de eilanden, de lichtstralen van twee vuurtorens: Borkum is oost- en Schiermonnikoog westwaarts te zien. Wat lichtboeien op de Eems. Met de vloedstroom de volgende ochtend zien we een Duitse catamaran vanaf zee de geul tussen Rottumeroog en -plaat binnenlopen. Het brengt ons op het idee met het afgaand water het zeegat uit te gaan en buiten Rottumerplaat en Schiermonnikoog om terug te zeilen. De matige wind, wat oost tot zuidoost en het stabiele weer is er uitermate geschikt voor, ook voor een zeeschouw. Die kans grijpen we. Ook al is het koud in de schaduw van ons eigen zeil. Zoals te verwachten neemt de wind toe in de loop van de middag en dat merken we vooral als we het Plaatgat binnenlopen en aan de wind hoogte proberen te houden om te kunnen ankeren in de luwte van het weststrand van Schiermonnikoog. We hebben onze handen vol met schoten aansjorren, zijn op dat moment eigenlijk overtuigd, liggen flink op een oor en houden ons hart vast als een kitesurfer vlak voor ons langs wil schieten. Als hij valt hebben we een probleem. Het gaat goed. Eenmaal weer voor anker in de luwte van het eiland keert voor ons de rust en de warmte terug. Niet de leegte. Het is Pinkstermaandag, een tiental boten heeft deze vandaag prachtige hoge wal plek ook uitgezocht om de rest van de middag door te brengen. De een na de ander verdwijnt richting sluis als het water einde middag weer opkomt . Wij hebben de tijd en kunnen de te verwachten sluisdrukte vermijden door een dag later terug te gaan. We kiezen er niet voor hier de nacht te blijven liggen, te onbeschut, teveel stroom en steken over naar het 'oude' Smeriggat. Gaan voorzichtig proberen of we de sinds vorig jaar onbetonde doorgang tussen Engelsmanplaat en het Rif kunnen terugvinden om aan de westkant van Engelsmanplaat de nacht door te brengen. Met hulp van oude gps gegevens en kijken naar waterkleur lukt het de ondiepste stukken te ontlopen. Onze bedoeling om dinsdagmiddag nog een laagwaterverkenning te doen vanuit het wel betonde Smeriggat naar de Holwerderbalg gaat letterlijk de mist in. 's Ochtends zien we niet veel meer dan in een straal van zo'n 20-30m rond de boot. De dichtsbijzijnde boei richting Wierumer wad zien we wel. Zo scharrelen we in de ochtend terug van boei naar boei naar de Zoutkamperlaag. Eenmaal daar aangekomen is het zicht al weer wat beter en goed genoeg om het laatste stuk naar Lauwersoog met de vloedstroom mee terug te zeilen. Het is ijzig koud. Het sluizen gaat vlot, er zijn geen wachtenden voor ons. Na vijf dagen en vier nachten op het wad geweest te zijn voelt het alsof we terugkomen in een andere wereld: druk, er moet weer wat.

Rottumerplaat

Inmiddels vijf maanden geleden zou ik een dag naar Rottumerplaat: lees mijn verhaal hieronder en zie het webalbum 080317 benadering Rottumerplaat SVRR

Het Wad blijft verrassen
"Maandag 17 maart 2008 ging ik met de Stichting Vrienden van Rottumeroog en Rottumerplaat (SVRR) met nog 5 vrijwilligers een dag naar Rottumerplaat voor opruimwerkzaamheden. Althans dat was de bedoeling.'s Morgens om 8 uur vertrokken we vanuit de Eemshaven met een boot van Rijkswaterstaat (RWS), met aan boord behalve de vaste bemanning (schipper en machinist) ook 2 RWS mensen die op het 'onbewoonde' eiland zouden achterblijven voor werkzaamheden. En er moesten 2 Staatsboswachters van Plaat opgehaald worden die er het weekend waren geweest, voor observaties neem ik aan.Gelijktijdig voeren 2 mensen van Min. LNV mee, waarvan een zoveeljaarlijkse bodemmonsters moest doen in die omgeving, de ander voer mee voor de collegiale contacten RWS-LNV op het wad, omdat het inspectievaartuig van LNV voor onderhoud uit de vaart was. Efficiente logistieke planning dus, ware het niet dat de natuur roet in het eten gooide. De harde Noorwesterwind in combinatie met afgaand water zorgde ervoor dat we de onbetonde geul tussen Rottumerplaat en Rottumeroog in de woeste branding op het oog niet konden vinden. Ook niet met behulp van alle elektronische hulpmiddelen aan boord.Uitgerekend waren van die plek ook geen lodinggegevens beschikbaar, dus dwong goed zeemanschap de schipper achteruit terug te varen door de branding. De voor ons bedoelde reddingvesten van de SVRR die in het bijbootje op het achterdek lagen konden het geweld aan water niet aan en bliezen zich zelf op. De kist met lieslaarzen vulde zich eveneens met zeewater. De broodvoorraad in de koelbox die mee naar het eiland zou gaan voor de achterblijvers kon naderhand uitgewrongen worden. Kortom: een natte boel daar buiten. Binnen hielden niet alle magen het.De volgende poging om Plaat te bereiken ging over het wad, dus terug naar de Eems, het Groninger wad op, waar een tijstop van circa 3 uur ons dwong tot onthaasten, het gezamenlijk invullen van kruiswoordpuzzels in oude kranten en staren over het wad waar Maartse buien overheen trokken. Er was geen hond te zien op het bijna droge wad, laat staan een zeehond. Uiteindelijk naderden we einde middag tegen zessen de basaltkeien dam op de zuidoostpunt van Rottumerplaat, waar twee figuurtjes in de striemende ijskoude buiwind stonden te wachten om opgepikt te worden. Het hoge water zorgde ervoor dat we redelijk dichtbij konden komen met ms Regulus. De inmiddels van zeewater, zwemvesten en lieslaarzen ontdane bijboot moest er nog wel aan te pas komen om de mensen droog over te zetten. Uiteindelijk konden we zelf na 13 uur onze voeten weer op vaste bodem zetten in de Eemshaven, de getroffenen door zeeziekte waren die ellende allang weer vergeten. We hebben de 'werk'dag mede 'overleefd' dankzij de StaatsBruineBonen soep die meekwam vanaf de Plaat, want met je eigen lunchpakketje red je het niet zo'n dag. De RWSboot had geen noodrantsoen aan boord. Grapjes over kannibalisme kwamen al boven. Als we SBB mogen geloven valt er veel niet-gebieds-eigen aanspoelsels op te ruimen op de 'onbewoonde' eilanden. Waar binnenkort vogelwachters de broedvogels weer gaan 'bewaken'. Voor onszelf staat het wadvaarseizoen op springen. Zien wat we dan weer meemaken op het immer verrassende wad.
"Els Knol-Licht, 20 maart 2008

Zomer '08 verscheen een evaluatierapprort van Imares over de Rottums als referentiegebied, voor wie dat interesseert: http://www.waddenzee.nl/Referentiegebied_in_de_Waddenzee.1951.0.html
Pinksteren '08 lagen we twee nachten met eigen boot drooggevallen 'onder' de Rottums, in alle rust en eenzaamheid. Webalbum komt nog.
Een jaar ervoor was ik een werkdag op Rottumeroog, dat geeft een heel ander beeld, zie 070315 R'oog wrkdg SVRR c Els

Aanvullingen

Webalbums toegevoegd:
PRAAG via Dresden 13 aug-17aug 2008
en
080817-19 huis Nico Dineke, nabij Vyssi Brod, Tsjechie

Zie ook nieuwe aanvulling Blauwe Balg, Groene Strand en Richel van begin augustus '08

gegroet, de zon schijnt even buiten nu
Els