Wadden niets

Vandaag in de der Aa-kerk in Groningen het 'Symposium recreatie en toerisme in het Waddengebied' bezocht http://www.waddenzee.nl/Symposium_recreatie_en_toerisme_in_het_Waddengebied.2505.0.html
georganiseerd door de Raad voor de Wadden mede naar aanleiding van het uitgebrachte advies "Identiteit als troef'. Voor mij is bij al dit soort gremia over de wadden altijd het meest opvallende dat men het altijd heeft over een ander wad(denbeleving) dan mijn referentiekader: het wisselwad, het getijdengebied tussen kust en eilanden. Anderen spreken over toeristische trekkers op de eilanden en in de kuststrook, een waddenmarketingmannoemde het gebied tussen kust en eiland dat overbrugd moest worden met een veerboot nota bene 'niets'. Hoe bestaat het, denk ik dan: dat 'niets' is voor een toch niet onaanzienlijk aantal mensen nou juist DE waddenbeleving, het getij, het weer, altijd in beweging, altijd anders, puur natuur en elementen. Waar vind je dat nog? Het viel nog mee dat de commissaris van de Koningin in de provincie Groningen, Max van den Berg, ook een van de inleiders, de slogan van een van zijn voorgangers 'Er gaat niets boven Groningen' niet aanhaalde. Het besef dat er wad is (ook) boven Groningen begint langzaam maar zeker door te dringen nu het waddengebied vorig jaar de status van Werelderfgoed heeft gekregen. De Provincie Groningen heeft de (economische) mogelijkheden nog niet voldoende benut, zei hij.
Hij wil de spanning erin houden tussen het behouden van het wad dat we willen (rust en ruimte) en de ontwikkeling. We zullen zien. Zelf hebben we in de afgelopen 40 jaar in het waddengebied al veel zien veranderen, sommige plekken voor meer mensen toegankelijk, tegelijkertijd andere plekken niet meer of minder toegankelijk (verboden gebieden).

Lees een kort zakelijk verslag van de Raad voor de Wadden op http://www.waddenzee.nl/ d.d. 01.04.10 Waddengebied moet toeristische eenheid worden

Zonder identiteit?

Mijn hoogbejaarde moeder kon op 3 maart haar stem niet uitbrengen omdat haar IDkaart verlopen was deze winter. Door de langdurige sneeuw en vrieskou met de daarmee gepaard gaande gladheid op vooral de stoepen en wijkstraten was het niet risicoloos om haar uit het verzorgingstehuis naar Bureau Burgerzaken te begeleiden. Dus gebeurde dat pas eind maart toen er ietwat lenteachtige taferelen te zien waren. Maar wat een gedoe. Rijd je naar Hoogkerk waar je met een auto dichtbij het Bureau kan komen. Blijkt ter plekke dat de pasfoto's die ze nog heeft niet meer voldoen omdat ze zwart/wit zijn in plaats van kleur. Moet ze opnieuw moeizaam auto in en uit om bij plaatselijke Brunawinkel een nieuwe pasfoto te laten maken. Zonder bril op. Okay, ook overleefd. Terug naar Bureau Burgerzaken, opnieuw nummertje trekken. het was gelukkig niet druk. Dan vingerafdrukken, blijken haar vingertoppen versleten zodat er amper een afdruk te registreren was. Alle vingers moesten op die wijze gescand worden, wat een gedoe. En dan krijg je de nieuwe ID kaart niet tegelijk mee en moet je wel gelijk de oude inleveren. Dan heeft mijn moeder toch geen identiteit(skaart) meer! De vragen die ik op de dame achter de balie afvuurde werden niet in dank afgenomen. Ze wist er geen raad mee en werd zelfs boos op mij dat ik niet gewoon de gang van zaken accepteerde. Affijn, ze maakte de verlopen kaart nog eens extra ongeldig door er een gat in te stansen. Maar eentje, het moeten er drie zijn officieel, zei ze. En de kaart staat al in het systeem ingevoerd als ingeleverd. Moet ik dus inleveren als ik de nieuwe, namens mijn moeder, kom halen over een week.

Een week later zit er een ander achter de balie. Die vraagt niet naar de oude kaart want in het systeem staat dat die al is ingeleverd. Ik heb die kaart ook niet bij me, immers die zit in de tas van mijn moeder. Want stel dat ze ergens onverwacht geidentificeerd moet worden.

Dat haar identiteit weer officieel is vastgelegd is een prettige gedachte nu de lente komt en mijn moeder zelf weer achter de rollator voorzichtig een paar honderd meter buiten kan lopen bij het verzorgingshuis. Je kan immers nooit weten. De foto op de nieuwe ID kaart is (lijkt) zwart-wit, gelukkig maakte ik eentje met mijn mobieltje, in kleur en met bril. Je weet nooit wanneer je die kans weer krijgt.

Nu mag ze ook weer stemmen straks bij de landelijke verkiezingen, daar kijk ze al naar uit. Ze volgt de verkiezingscampagne op de voet, vanaf de bank, voeten op een zacht krukje.

Naschrift 9 april: Hoor ik op het nieuws dat ze voor ouderen willen regelen dat ze met verlopen kaarten straks wel mogen stemmen. In plaats dat ze nu een mobiele voorziening maken en naar ouderen toegaan om zo'n kaart te regelen 'aan huis'. Moet iedereen nou zo'n geldige kaart hebben of niet?

Nieuwe kleinzoon

Vrijdagnacht 26 maart 2010 om 23.10 uur is onze 'jongste' dochter, Joske, bevallen van Jesse Lucas Hoomans, broertje van Lisanne. Vanwege een ietwat benauwde start mocht Jesse pas zondag met z'n mama naar huis. Jesse lijkt op zijn halfbroer Tom, de inmiddels 8 jarige zoon van Peter. Dat zie ik tenminste. Over twee weken is Tom ook in Groningen. Gezellig.
We zijn nu in het evenwichtige en gezonde 'bezit' van drie kleindochters: Jikke (6) en Minke de Waard (2), Lisanne Hoomans (20 maanden) en drie kleinzonen: Tom Hoomans (8), Taeke de Waard (4) en Jesse Hoomans (0). Wat een rijkdom.

webalbum http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/100326JesseLucasHoomansEersteMaandAlbumOmaEls?authkey=Gv1sRgCKvKjNPjmqbS_wE&feat=directlink

Geef uw ideale droogvalplek prijs

Vandaag 1 maart staat te lezen op http://www.waddenzee.nl/ te lezen dat er gevraagd gaat worden om uw ideale droogvalplek 'op' te geven. Wadvaarders en het Watersportverbond hebben samen met Natuurmonumenten en Staatsbosbeheer een 'Pact van Rede' gesloten en nu willen ze de ideale droogvalplekken in kaart brengen. En dan?

Ik zou overigens onze ideale plek niet kunnen aangeven, tenzij ik het weer ook in de hand heb. In combinatie met tij en tijd. En zover zal het in ons waddenleven niet komen. Dus tja, hoe om te gaan met het verzoek? Ik zou wel ideale omstandigheden kunnen omschrijven om te willen droogvallen, maar dat is niet wat ze vragen.

Lees meer over de achtergrond van de "Pact van Rede" via
http://pactvanrede.nl/documents/Intentieovereenkomst%20Pact%20van%20Rede.pdf

Multifunctioneel wad

In de visserijhaven van Lauwersoog is vorig najaar een nieuwe passantenhaven aangelegd, met drijvende steigers. Toeval of niet, in okt'09 is de Waddenacademie met het volgende bericht verschenen onder het kopje 'Exotische schoonheid in de Waddenzee?'(zie link WadWeten op http://www.waddenzee.nl/): "We blijken nog lang niet alles over het onderwaterleven van de Waddenzee te weten. Vooral de drijvende steigers in jachthavens zijn een verzamelplaats van exoten. Het water rondom is relatief helder en door het meebewegen hebben de steigerbewoners minder last van zand en periodieke duisternis."

Mij benieuwen hoeveel studies naar nieuwe exoten hier op los gelaten worden, een aardige proeftuin voor duikers en jonge waddenwetenschappers.

Ik vraag me ook af of we hier vroeg of laat een of meer zeehonden zullen aantreffen op de steiger, zoals bij de waddeneilanden ook wel gebeurt.

Wat in buitenlandse havens een plaag is wordt hier wellicht een nieuwe toeristische wadoeverattractie.

Vandaag verscheen ook de nieuwe RCW Nieuwsbrief met de laatste stand van zaken over het Convenant Vaarrecreatie (zie wederom www.waddenzee.nl). Die alinea eindigt met: In 2012 wordt bekeken of het beoogde resultaat is geboekt en kan er besluitvorming over de capaciteit van de verschillende jachthavens plaatsvinden.
Nu wil ik wel eens weten wat ze bedoelen met 'het beoogde resultaat' en hoe er ondertussen wordt omgegaan met de besluitvorming over de capaciteit van verschillende jachthavens. Om een voorbeeld te noemen: Is de nieuwe haven in Lauwersoog in die zin een jachthaven of een passantenhaven?

Krui-ijs toerisme

Een bijzondere en zonnige dag in deze lange bewolkte, witte en vorstige winter. Het vriest amper vandaag, drie februari 2010. Luuk net weer op krachten, ik alleen wat snotterig. Een lange wandeling op het IJsselmeerijs doet wonderen en je ziet wonderen. Op de grote bevroren vlakte, al jaaaaaren niet meer meegemaakt, ontwaar je in de verte 'bergen' die er normaliter niet zijn: ijsschotsen die door de wind op een hoop geblazen zijn en daar schots en scheef brekebenerig gestapeld liggen.

Voor meer impressies van deze dag (ook langs Kornwerderzand en Makkum) zie het webalbum:

http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/100203KruiIjsToerismeElsknollicht?authkey=Gv1sRgCPu6obz6jqCmhQE&feat=directlink

Kleinkinderen

We hebben er de (leef)tijd voor: kleinkinderen. En hebben er veel plezier mee. Ze zitten nog in de ontwapenende leeftijd en onze jeugdigheid wordt weer geactiveerd door hun levendigheid. Vroeger is opeens weer dichterbij, vroeger, zo'n 30 tot 35 jaar geleden, toen ons eigen grut nog onbevangen hun zicht op de hun wereld verkende. Wat herinneren zij zich nog van logeerpartijen bij Oma's en Opa's? Dat is wel in de vorige eeuw.

Van de diverse Opa en Oma dagen een webalbum voor wie het leuk vindt om te bekijken:
http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/100122InvaloppasVoorMinkeNieuwkoopElsLuuk?authkey=Gv1sRgCNCkvsvzqojAMQ&feat=directlink

http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/100131SneeuwpretMetDeHoomansJes?authkey=Gv1sRgCIKUheXV9In7Eg&feat=directlink

http://picasaweb.google.nl/elsWeerlicht/10012324LisanneLogeertZaZodgElsLuuk?authkey=Gv1sRgCMaQ2sS8voCZRw&feat=directlink

Wadvaardersvereniging ter discussie

Foto links 1975 waddenjeugd, foto rechts: kieljacht in het slik bij Ameland De vereniging Wadvaarders bestaat 20 jaar. De jaarvergadering wordt sinds het ontstaan gehouden op de laatste zaterdag van januari. Deze keer voor het eerst in het Natuurcentrum Ecomare op Texel. Na meestal wel, zal ik nu niet aanwezig zijn, ik ben niet de enige Wadvaarder die er niet bij zal zijn. Al blijf ik wadvaren telkens weer als een oerbelevenis ervaren, nietig in een immense natuur. Waar in ons polderland kan dat nog? Het ledental loopt terug, zijn wij als indianen van het wad (we laten geen sporen na en verstoren niet) een uitstervend ras? De geleidelijke verandering die gaande is houdt me wel bezig, de vrijheid om te varen maakt plaats voor geleiding, je wordt gezien als indringer op het wad in plaats van een exponent van een zee/wadvarende natie. Moet tegenwoordig geleerd worden hoe om te gaan met de natuur? Kent men zijn roots niet meer? Twee stellingen heb ik voorgelegd aan het bestuur en de ledenvergadering om helder te krijgen waar de vereniging voor staat na twintig jaar:
zie voor volledige brief aan bestuur en leden: http://www.site4us.nl/aktiewadvaarders/brief/Ingezonden%20stuk%20ALV%20Wdv%20jan2010%20Els%20Knol-Licht.pdf

Stellingen

Stelling 1
Naar aanleiding van het benoemen van het jeugdprogramma als ‘het belangrijkste’:
‘Een van oorsprong belangenvereniging die het motiveren van jongere Wadvaarders tot speerpunt maakt is bezig te veranderen in een gezelligheidsvereniging’.

Stelling 2
Naar aanleidng van ‘De nieuwe omslag Berichten 75’
‘Een vereniging die zichzelf na twintig jaar profileert als exoot op het wad verloochent zijn eigen ontstaansgeschiedenis’

Woensdag 3 februari ontvang ik een onbegrijpelijk antwoord van de voorzitter:
Geachte mevrouw Knol,

Bij het agendapunt Mededelingen van de Algemene Ledenvergadering van 30 januari j.l. hebben we uw bericht van verhindering gemeld, alsmede de ontvangst van uw ingezonden stuk d.d. 28 januari 2010 dat zo laat kwam dat het ons geen tijd meer liet voor het formuleren van antwoorden.

Wij achten het beantwoorden van de vragen nu niet meer opportuun nu de ALV
beleid en begroting heeft goedgekeurd en de kascommissie het bestuur heeft
gedechargeerd.

Met vriendelijke groet,
Namens het bestuur,

J. Asselbergs
Voorzitter

Ik vraag me af hoe zo'n voorzitter reageert als je als verenigingslid je vragen ter plekke in de vergadering stelt. Zelfs als je een week van tevoren vraagt waar de voorstellen blijven bij agendapunten over bijvoorbeeld de bestuursverkiezing en over de stille contributieverhoging komt er geen antwoord. Waar nemen de aanwezige leden eigenlijk een besluit over als ze niet geinformeerd zijn?

toegevoegd 5 feb 2010: e-mailwissel met de voorzitter:
http://www.site4us.nl/aktiewadvaarders/brief/Email%20van%20en%20aan%20bestuur%20Wdv.pdf

Schaatsweer

Al kriebelde het wel in de benen, zelf niet op de schaats geweest. Degelijk gewandeld langs Hoornsemeer met Luuk en schaatsers gezien. Naar zeggen van een schaatser die van het ijs kwam is het ijs 'redelijk', wel een groot open stuk midden op het Paterswoldsemeer. Aan de westkant, tussen Kaap Hoorn en wijk veel hongerige watervogels. Bij plaatselijke supermarkt drie broden gekocht voor twee euro en die samen met een zak vol broodkosten, die mijn moeder uit de mond spaart voor de vogels, aan de eenden, ganzen en waterkipjes gegeven. Wat een gefladder en gedoe brengt dat teweeg. Een paar meter verderop krassen schaatsers in kleine getale langs over het wat hobbelige ijs, 'werkijs' noemen ze dat.

Op terugweg naar Garmerwolde vanagf het bruggetje over het Damsterdiep dit sfeervol plaatje geschoten.

IJsschotsen in Zijlriet

Het is in het noorden bewolkt en grijzig afgelopen dagen, de temperatuur rond het vriespunt en soms boven nul. Een geplande bijeenkomst in Noordpolderzijl in het Zielhoes met het bestuur van de Stichting Vrienden van Rottumeroog en Rottumerplaat (SVRR) is een prettige aanleiding om via provinciale weggetjes naar deze unieke uithoek van de provincie te gaan. Ook al schijnt de zon niet zoals in een groot deel van het land wel. Behalve vergaderaars blijken er ook individuele kijkers te komen. 's Middags lijkt het zelfs nog druk te worden: een groep liefhebbers van wad, kou en ijs gaan het wad een eindje belopen onder leiding van de gedreven en ervaren wadloopgids, Lammert Kwant. We zien hoe ze vertrekken, eerst ploeterend door een dikke stuifsneeuwlaag de dijk op, dan de keihard knobbelige kwelder op naar het schotsige wad. Ze zitten nu vast lekker warm thuis na te genieten van hun winterse onderneming.